Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» ΣΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ

Το Gemini είπε

Το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» δεν υπήρξε απλώς ένα ποίημα του POE, αλλά το «ευαγγέλιο» του κινήματος του Συμβολισμού, κυρίως στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα. Ποιητές όπως ο STEPHANE MALLARME και ο PAUL VALERY είδαν σε αυτό το έργο μια ριζική αλλαγή στον τρόπο που γράφεται η ποίηση.

Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» ΣΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ

Για τους Συμβολιστές, το «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» ήταν η απόδειξη ότι η ποίηση δεν χρειάζεται να είναι σαφής ή διδακτική, αλλά πρέπει να λειτουργεί όπως η μουσική: να προκαλεί συναισθήματα μέσα από τον ήχο και την υποβολή.

1. Η Μουσικότητα πάνω από το Νόημα

Ο MALLARME γοητεύτηκε από τον τρόπο που ο POE χρησιμοποιούσε τις λέξεις όχι για τη σημασία τους, αλλά για την ηχητική τους αξία. Οι επαναλήψεις και οι ομοιοκαταληξίες στο «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» δημιουργούν μια υπνωτική κατάσταση (incantation). Οι συμβολιστές υιοθέτησαν αυτή την τεχνική, πιστεύοντας ότι ο ρυθμός ενός ποιήματος μπορεί να μεταφέρει την αλήθεια της ψυχής πολύ καλύτερα από τις λέξεις.

2. Η Καθαρή Υποβολή (Suggestion)

Στο ποίημα, ο POE δεν περιγράφει μια πραγματική τοποθεσία. Τα ονόματα AUBER και WEIR δεν υπάρχουν στον χάρτη· είναι «τοπία της ψυχής» (paysages états d'âme). Αυτή η ιδέα έγινε κεντρικός πυλώνας του Συμβολισμού: το τοπίο δεν είναι το σκηνικό, αλλά ο καθρέφτης του εσωτερικού κόσμου του ποιητή.

3. Η Διχοτόμηση του Εαυτού

Η προσωποποίηση της PSYCHE ως μια οντότητα που συνομιλεί με τον αφηγητή ενέπνευσε τους μετέπειτα ποιητές να εξερευνήσουν το υποσυνείδητο. Οι συμβολιστές είδαν στο «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» την πρώτη σοβαρή λογοτεχνική απόπειρα να αναπαρασταθεί ο διάλογος ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο, δεκαετίες πριν από τη γέννηση της ψυχανάλυσης.

4. Η Λατρεία του «Σκοτεινού»

Οι Γάλλοι «Καταραμένοι Ποιητές» (Poètes Maudits) βρήκαν στο «ΟΥΛΑΛΟΥΜ» την απόλυτη έκφραση της μελαγχολίας. Ο MALLARME μάλιστα μετέφρασε τον POE στα γαλλικά, προσπαθώντας να μεταφέρει αυτή την «απόκοσμη λάμψη» της Αστάρτης και τον τρόμο του τάφου στη δική του γλώσσα, θεωρώντας τον POE ως έναν πνευματικό οδηγό.

---

«Ο ΠΟΕ είναι ο μόνος που θα μπορούσε να γράψει ένα τέτοιο ποίημα, όπου η μουσική των λέξεων γίνεται ένα με τον θάνατο.» — STEPHANE MALLARME