Η ΙΘΑΚΗ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ | Recitation by Sean Connery - Music by Vangelis

Η ΓΑΛΑΡΙΑ

 

ΝΤΑΝΤΕ ΑΛΙΓΚΕΡΙ

 

Ο Ντάντε Αλιγκέρι (Dante Alighieri, περ. 1265–1321) ήταν Ιταλός ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος, ευρέως γνωστός ως ο πατέρας της ιταλικής γλώσσας και μία από τις σπουδαιότερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας

ΟΛΥΜΠΟΣ

L'Olympus

 

Felice Giani

 Ο Δίας αποφαίζει την τύχη της Τροίας

Τζουλιο Φεράριο

INKAΣ

Ο Giulio Ferrario, ο οποίος δημοσίευε επίσης με το γαλλικό όνομα Jules Ferrario (1767-1847), ήταν Ιταλός διανοούμενος, εκδότης, τυπογράφος και βιβλιοθηκάριος. Είναι κυρίως γνωστός για το μνημειώδες εικονογραφημένο έργο του, Le Costume Ancien et Moderne (Αρχαία και Σύγχρονη Κοστούμια). Le Costume Ancien et Moderne Αυτή η πολύτομη εγκυκλοπαίδεια, που εκδόθηκε στο Μιλάνο από την

Η ασπίδα του Αχιλλέα στο""Η Αρχαία και Σύγχρονη Ενδυμασία"" του Τζουλς Φεράριο

Ο Άντζελο Μοντιτσέλι (1778-1837) ήταν αξιόλογος Ιταλός χαράκτης, γνωστός για τις λεπτομερείς και καλλιτεχνικές του γκραβούρες. Εργάστηκε σε μια εποχή όπου οι εικονογραφημένες εκδόσεις ήταν πολύ δημοφιλείς και η τεχνική της χαρακτικής ήταν το κύριο μέσο αναπαραγωγής εικόνων σε βιβλία. Η συνεισφορά του στο έργο του Φεράριο αναδεικνύει την ικανότητά του να αποδίδει με ακρίβεια και καλλιτεχνική φινέτσα τόσο ιστορικά όσο και φανταστικά θέματα.Le Costume Ancien ou Moderne"" (Η Αρχαία και Σύγχρονη Ενδυμασία). Το βιβλίο γράφτηκε από τον Τζουλς Φεράριο (Jules Ferrario) και εκδόθηκε στο Μιλάνο γύρω στο 1820. Ο Μοντιτσέλι δημιούργησε, μεταξύ άλλων, μια διάσημη ερμηνεία της Ασπίδας του Αχιλλέα, όπως περιγράφεται στη ραψωδία Σ της Ιλιάδας, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως εικονογράφηση στο έργο.

Στο κέντρο της ασπίδας βλέπουμε τον θεό Απόλλωνα στο άρμα του. Κατά μήκος της άκρης της ασπίδας βλέπουμε τα κύματα του πανέμορφου ωκεανού. Ενδιάμεσα βλέπουμε τον κόσμο των ανδρών να συμμετέχει σε καθημερινές δραστηριότητες όπως: γάμος και χορός, γεωργία, θερισμός και πόλεμος. Στο έπος του Ομήρου ποίημα « Ιλιάδα » υπάρχουν 134 στίχους αφιερωμένοι στην ασπίδα του Αχιλλέα.

Ο σχεδιασμός της ασπίδας όπως απεικονίστηκε από τον Άντζελο Μοντιτσέλλι, στο Le Costume Ancien ou Moderne

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα»

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Σ΄, στίχους 478-608). Στο έπος, ο Αχιλλέας έχει χάσει την πανοπλία του μετά τον δανεισμό της στον σύντροφό του, τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος έχει σκοτωθεί στη μάχη από τον Έκτορα, ο οποίος πήρε τα όπλα του ως λάφυρα. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, ζητάει από τον θεό Ήφαιστο να σφυρηλατήσει μια καινούργια πανοπλία για τον γιο της. Το απόσπασμα στο οποίο περιγράφεται η ασπίδα είναι ένα πρώιμο παράδειγμα της «έκφρασης» (μια λογοτεχνική περιγραφή ενός έργου της οπτικής τέχνης) και επηρέασε πολλά μεταγενέστερα ποιήματα, συμπεριλαμβανομένης της Ασπίδας του Ηρακλή, που αποδόθηκε στον Ησίοδο. Η περιγραφή του Βιργίλιου της ασπίδας του Αινεία σαφώς εμπνέεται από τον Όμηρο. Ο Όμηρος δίνει μια λεπτομερή περιγραφή των εικόνων που κοσμούν τη νέα ασπίδα, έργο του Ηφαίστου. Ξεκινώντας από το κέντρο της ασπίδας κινείται προς τα έξω, από κύκλο σε κύκλο, και η ασπίδα περιγράφεται ως εξής: Η γη, ο ουρανός και θάλασσα, ο ήλιος, το φεγγάρι και οι αστερισμοί (484-89) "Δύο όμορφες πόλεις γεμάτες από ανθρώπους": στη μία, ένας γάμος και μια δίκη λαμβάνουν μέρος (490-508), ενώ η άλλη πολιορκείται από δύο στρατούς, όπου η ασπίδα δείχνει μια ενέδρα και μια μάχη (509 - 540). Ένα πεδίο που επανακαλλιεργείται για τρίτη φορά (541-549). Την ιδιοκτησία ενός βασιλιά, όπου η συγκομιδή του αποκομίζεται (550-560). Ένα αμπέλι που άνθρωποι μαζεύουν σταφύλια (561-572). Μια «αγέλη κερασφόρων ζώων με ίσια κέρατα». Ο ταύρος που είναι μπροστά έχει δεχθεί επίθεση από ένα ζευγάρι άγρια λιοντάρια και οι βοσκοί με τα σκυλιά τους, προσπαθούν να τα διώξουν μακριά (573-586). Μια εικόνα από μια φάρμα προβάτων (587-589). Μία σκηνή χορού, όπου νέοι άνδρες και γυναίκες χορεύουν (590-607). Το μεγάλο ρεύμα του Ωκεανού (607-608).

Ο Τίτος Πατρίκιος αναγορεύεται ακαδημαϊκός. Μιλά σύντομα για τη σχέση της τέχνης με την εξουσία και κλείνει με ποίηση

Στην πανηγυρική Συνεδρία Υποδοχής του ως Επίτιμου Μέλους της Ακαδημίας Αθηνών την ομιλία του με θέμα : «Παράδοση και νεωτερικότητα στη λογοτεχνία και την ποίηση» διάβασε ο ηθοποιός, θεατρικός

Εκεί που πιο μεγάλη είναι η βρόμα,εκεί θ’ ακούσεις και τα πιο μεγάλα λόγια.

Η ωμή παρέμβαση των Άγγλων- Ο Βρετανός στρατιώτης Ράιζ: «Ντρέπομαι, ντρέπομαι τρομερά για το ρόλο που παίζει εδώ η Βρετανία»
!…



81 χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, η Αθήνα καίγεται, ο λαός, που μόλις απαλλάχτηκε από τη βάρβαρη σκλαβιά των Γερμανών ναζιστών, ξαναματώνει…

Μπ. Μπρεχτ, “Μαθαίνοντας τα νέα για το λουτρό αίματος των Τόρυδων στην Ελλάδα”

“Εκεί που πιο μεγάλη είναι η βρόμα

Εκεί θ’ ακούσεις και τα πιο μεγάλα λόγια.

Όποιος χρειάζεται τη μύτη να βουλώσει

Πώς να τα καταφέρει να βουλώσει και τ’ αυτιά του;

Αν τα κανόνια δεν είχανε βραχνιάσει

Θα λέγανε: προστατεύουμε την τάξη.

Αν έβρισκε καιρό ο χασάπης

Θα ‘λεγε: Ταπεινά ελατήρια δεν έχω.

Σαν τους συμπατριώτες μου μελετητές των Ελλήνων

Πετάξανε έξω από τους κάμπους του Ομήρου

Όπου κάναν μελέτες πάνω στο λιόλαδο και τα κοπάδια

Γυρίσανε ελευθερωτές από τη μάχη

Για να βρούνε καινούρια αφεντικά στις πολιτείες τους.

Ανάμεσα απ’ τα κανόνια προβάλλουν οι έμποροι.”

-Ακόμα ο Μπρεχτ στο ποίημά του «Ο Γέρος της Ντάουνιγκ στριτ (Τσώρτσιλ)» γράφει:

“…Κρατήστε τους γιους σας μες στο σπίτι, μανάδες της Αθήνας!/ Ή ανάψτε γι’ αυτούς ένα κερί: απόψε το

βράδυ/ ο Γέρος της Ντάουνιγκ στριτ σας φέρνει πίσω/ το βασιλιά σας
Μπρος, σηκωθείτε απ’ τα κρεβάτια σας του Εργατικού Κόμματος λόρδοι!
Ελάτε να βουρτσίσετε του Γέρου της Ντάουνινγκ Στριτ

το αιματόβρεκτο σακάκι !.”

(Μπ. Μπεχτ, Ποιήματα, εκδ. Σ.Ε.)

-Τα γεγονότα…

«Μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες της ΕΑΜικής ηγεσίας ήταν ότι οι Άγγλοι δε θα τολμούσαν να επέμβουν στη Δεκεμβριανή διαμάχη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Ωστόσο όλοι γνώριζαν εκείνες τις ημέρες ότι δεν ήταν μια εσωτερική υπόθεση των Ελλήνων, αλλά ξεκινούσε από πολύ ψηλά, την κατοικία δηλαδή του Άγγλου πρωθυπουργού Τσώρτσιλ. Η Ελλάδα ήταν το μήλο της έριδας, κατά την έκφραση του Γούντχαουζ, το οποίο δεν μπορούσε κανείς να το αφαιρέσει ατιμωρητί από τα αγγλικά χέρια.

Φαίνεται πως την πραγματικότητα αυτή δεν την είχε αντιληφθεί απολύτως η ηγεσία του ΕΑΜ. (…)

ΙΩΛΚΟΣ.

ΙΩΛΚΟΣ. Από τη Νεολιθική Θεσσαλία στους Μύθους των Αργοναυτών.

Ένα αρχαιολογικό και επιστημονικό ταξίδι στην απαρχή μιας παράδοσης.

Της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου

Η νεολιθική Θεσσαλία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κόμβους προϊστορικής παρουσίας στον ελλαδικό χώρο. Ο αρχαιολόγος Χίλλερ υπεστήριζε ότι μια φυλετική και πολιτισμική εξάπλωση ξεκινά από αυτήν ακριβώς την περιοχή, διατρέχει το Αιγαίο και κατευθύνεται προς τη Δύση.

Στο πλαίσιο αυτής της θεωρίας, οι νεολιθικοί οικισμοί της Θεσσαλίας, κυρίως το Διμήνι και το Σέσκλο, προσφέρουν καθοριστικά δεδομένα για την κατανόηση της κοινωνικής οργάνωσης, της αρχιτεκτονικής και των πρώιμων οικονομικών συστημάτων των

Δε χαμογελούν ποτέ. Βλέπουν πίσω και πέρα από όλους εμάς που ονοματίζουν «άστεγους».

Κρυώνω. Νιώθω πως ποτέ δε θα καταφέρω ξανά να ζεσταθώ. Θα μείνω μέσα μου κι έξω μου καταπαγωμένος, σα μαμούθ στην εποχή των παγετώνων. Ξεπάγιασαν τα δάχτυλά μου. Γέμισαν φουσκάλες που τις δαγκώνω να τις σκίσω. ‘Όπως τα χαρτόκουτα που έσυρα ως αυτή εδώ την απαγκιασμένη γωνιά… Τη μεσημεριανή μου πείνα χόρτασαν οι μερίδες γεύματος φιλανθρωπίας που μας μοίρασαν γυναίκες με σφιχτοκουμπωμένες στο λαιμό ζακέτες. Δε χαμογελούν ποτέ. Βλέπουν πίσω και πέρα από όλους εμάς που ονοματίζουν «άστεγους». Το βράδυ οι ουρές στις δομές είναι τόσο μεγάλες που προτιμώ να μένω νηστικός παρά να σέρνομαι τρέμοντας ως εκεί. Απόψε, καθώς η κοιλιά γουργούριζε και πάλι, στον κάδο κάτω από τις πολυφωτισμένες βιτρίνες ενός υπερκαταστήματος, βρήκα κάτι λαχταριστά μισοσαπάκια-έπαιξα μπουνιές με τον Μιχάλη που κοιμάται στη στοά, αλλά δεν τον άφησα να μου τα αρπάξει. Τι φαταούλας! Μου θυμίζει εκείνους τους βολευτάδες που κάποτε ψήφιζα… Το ψιλόβροχο με νανουρίζει. Διαπερνά τη σκισμένη τέντα στην πρόσοψη του λουκετόκλειστου μαγαζιού που το βράδυ έχω για σπίτι. Στο σπασμένο μαρμάρινο πεζούλι, πάνω στα καινούρια μου χαρτόκουτα, ελπίζω να μείνω στεγνός και προστατευμένος όλη νύχτα. Μέσα απ’ το λερό μου παλτό, δύο στρώσεις πουλόβερ με τρύπες, κατάσαρκα ένα μακό με τα λογότυπα ποδοσφαιρικής ομάδας-πόσα χρόνια αλήθεια πάνε από τότε που αγόραζα εισιτήριο διαρκείας για να αφιονιστώ κραυγάζοντας στις κερκίδες; Σήμερα, δεν ξέρω καν τίνος «οπαδός» είμαι. Ούτε καν του εαυτού μου. Βλέπω τα ισχαιμικά δέντρα με τις φωτεινές γιρλάντες, τις κιτς προσόψεις των σπιτιών και αναρωτιέμαι ποια εικαστική μαλθακία έχει επιβάλλει τόσο φως σε μια χώρα μες στα σκοτάδια…

Άηχοι ήχοι, γέλια άχαρα και μια παρέα νεαρών στρίβει. Κουρνιάζω στο ημίφως, γίνομαι ένα με το κατεβασμένο ρολό. Φοβάμαι. Συχνά πυκνά οι κλωτσιές εκείνων που ο μπαμπάκας πληρώνει αδρά τα νυχτερινά τους ποτά, είναι πιο δυνατές και αναίτιες κι από εκείνες των φουσκωτών τύπων με τις μπότες και τις μαύρες μπλούζες-ψυχές. Νεαρόπαιδα περνούν χασκογελώντας, ουρλιάζοντας «μαλάκα» ο ένας τον άλλο. Πού θα ξεθυμάνουν την απογοήτευσή τους για τη σκατοκοινωνία που τους πασάραμε; Δάκρυ στάζει στο μάγουλό μου ή βροχή; Δε κλαίω, πια. Στέρεψα από δάκρυα, λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα. Πανομοιότυπη η μέρα με τη νύχτα-στο λήθαργο της απάθειας ζω εδώ και καιρό. Πόσος να είναι άραγε; Μπορεί κι από τότε που ήμουν «στέλεχος επιχειρήσεων» και καμάρωνα το «ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης» να φιγουράρει στο κέντρο τούτης της άξενης πόλης. Τότε που άγχος μου μοναδικό ήταν αν το πουκάμισο ταίριαζε με το κοστούμι, η κάλτσα με το ιταλικό πατούμενο, η γκόμενα με το αυτοκίνητο κι αν θα περνούσα «πόρτα» για εορταστική έξοδο στην «πίστα» για λουλουδορίψεις στη «φίρμα». Η δικιά μου η μάγισσα ήταν κακιά,

«Χειμωνιάτικη χώρα των θαυμάτων»

Το «Χειμερινό τοπίο με πατινάζ, μια παγίδα πουλιών» του Μπρίγκελ δεν αφορά τα Χριστούγεννα, αλλά είναι συνώνυμο με τη χαρά του χειμώνα και την εορταστική περίοδο. Αυτός ο πίνακας απεικονίζει έναν χωρικό να κάνει πατινάζ σε μια παγωμένη λίμνη που περιβάλλεται από σπίτια καλυμμένα με χιόνι,

 

Τη νύχτα πριν απ’ τα Χριστούγεννα.

Το έργο «Παραμονή Χριστουγέννων» του Carl Larsson απεικονίζει έναν σουηδικό εορτασμό της γιορτής. Αυτό το έργο αποτυπώνει το πνεύμα της οικογενειακής ενότητας και της χριστουγεννιάτικης χαράς, ένα θέμα που έχει παγκόσμια απήχηση.

Κλέμεντ Κλαρκ Μουρ.(1779–1863).

Ο Αμερικανός λόγιος και δάσκαλος Clement Clarke Moore είχε μια μακρά καριέρα ως καθηγητής λογοτεχνίας.

Τη νύχτα πριν απ’ τα Χριστούγεννα.

Τη νύχτα πριν απ’ τα Χριστούγεννα στο σπίτι απ’ άκρη σ’ άκρη

ούτε ποντίκι δεν ξεμύτιζε, τα πάντα ήταν σε νάρκη.

Οι κάλτσες ήτανε προσεκτικά στο τζάκι κρεμασμένες,

για να τις βρούμε αύριο, πρωί-πρωί, με δώρα γεμισμένες.

Και τα παιδιά μες στα κρεβάτια τους και στα σκεπάσματά τους

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο» του Άλμπερτ Σεβαλιέ Τέιλερ, 1911

Ο Albert Chevallier Tayler (1862–1925) ήταν Άγγλος καλλιτέχνης που είχε μακρά σχέση με τη Σχολή Καλλιτεχνών Newlyn, μια ομάδα καλλιτεχνών που έζησαν και εργάστηκαν στο Newlyn και γύρω από την Κορνουάλη. Στη συνέχεια έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Καλλιτεχνών και είναι περισσότερο γνωστός για τους πίνακές του με παίκτες του κρίκετ. Αυτός ο γλυκός πίνακας μιας οικογένειας συγκεντρωμένης γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο φωτισμένο με κεριά δεν είναι απαραίτητα χαρακτηριστικός του έργου του, αλλά αναδεικνύει την επιδέξια χρήση του διακριτικού φωτισμού και έχει μια πραγματικά χαρούμενη αίσθηση.

Η απογραφή στη Βηθλεέμ, ζωγραφισμένη από τον Πίτερ Μπρίγκελ το 1566, συνδυάζει τη βιβλική ιστορία και την καθημερινή ζωή σε ένα χειμωνιάτικο σκηνικό. Ο πίνακας δείχνει τη Μαρία και τον Ιωσήφ να μπαίνουν στη Βηθλεέμ ανάμεσα σε ένα πολυσύχναστο πλήθος, με παιδιά να παίζουν σε παγωμένες λίμνες. Αυτός ο πίνακας αποτυπώνει τη ζεστασιά και το πνεύμα της κοινότητας των Χριστουγέννων, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τα ταπεινά ξεκινήματα του Ιησού. Αυτό το έργο θα φέρει μια νοσταλγική, ζεστή αίσθηση στο σπίτι σας.

Ρωσική χριστουγεννιάτικη κάρτα

«Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Βίγκο Γιόχανσεν

«Χριστουγεννιάτικο Πρωί» του Τζόζεφ Κλαρκ

Η Εκκλησία του Φρειδερίκου σε Χιονισμένο Τοπίο (περίπου το 1801) είναι μια γαλήνια χειμωνιάτικη σκηνή, που αποτυπώνει την ομορφιά της εποχής.Χειμερινά τοπία από τον Caspar David Friedrich

Η Προσκύνηση των Μάγων του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ένα κλασικό χριστουγεννιάτικο έργο. Αυτό το ημιτελές έργο, που δημιουργήθηκε γύρω στο 1481, απεικονίζει τη στιγμή που οι Τρεις Μάγοι δίνουν δώρα στον Ιησού το βρέφος. Αυτός ο πίνακας αποτυπώνει την ευλάβεια, την αγάπη και το δέος των Χριστουγέννων με έναν τρόπο που είναι ταυτόχρονα εμβληματικός και όμορφος. Η Προσκύνηση των Μάγων έχει μια αιθέρια, εκφραστική ποιότητα που είναι ιδανική για εορταστική διακόσμηση.

ΙΦΙΓΕΝΕΙΕΣ

 

Απο την παράσταση που δόθηκε εφέτος στα πλαίσια του 9ου bio-Mechanical Festival στον Πολιτιστικό Χώρο Αυλιδείας Αρτέμιδος

«Σκηνή χιονιού στο Argenteuil» του Claude Monet

Δεν είναι όλες οι χριστουγεννιάτικες ζωγραφιές θρησκευτικού χαρακτήρα. Αντίθετα, τιμά τα στοιχεία που οι άνθρωποι έχουν συνδέσει με την περίοδο των Χριστουγέννων. Σε αυτήν την περίπτωση, ο πίνακας του Claude Monet «Σκηνή χιονιού στο Argenteuil» μας μεταφέρει σε μια χιονισμένη μέρα στη Γαλλία πολύ καιρό πριν. Οι πινελιές και η επιλογή χρωμάτων του Monet αποτυπώνουν τη φευγαλέα φύση τόσο του φωτός όσο και του χιονιού της περιόδου των Χριστουγέννων.

«Η Προσκύνηση των Ποιμένων» του Ελ Γκρέκο.

«Η Προσκύνηση των Ποιμένων» του Ελ Γκρέκο.

Αυτός ο χριστουγεννιάτικος πίνακας του καλλιτέχνη Ελ Γκρέκο τιμά την ιστορία των βοσκών που επισκέφτηκαν το μωρό Ιησού μετά τη γέννησή του. Ο καλλιτέχνης ζωγράφισε τη σκηνή το 1614, τον τελευταίο χρόνο της ζωής του. Είναι ζωγραφισμένο με το χαρακτηριστικό στυλ του καλλιτέχνη, το οποίο περιλαμβάνει επιμήκη άκρα και δραματικό φωτισμό

XIONIΣΜΕΝΗ ΜΑΓΕΙΑ

 

Έντμουντ Ντουλάκ (1882-1953)
«Η Βασίλισσα του Χιονιού». Εικονογράφηση 1911 Ακουαρέλα, γκουάς, στυλό και μελάνι σε χαρτί 12 3/8x10 ίντσες. Μία από τις πιο εμβληματικές και όμορφες εικόνες από τον μεγάλο μάστορα της εικονογράφησης. «Πολλές χειμωνιάτικες νύχτες πετάει στους δρόμους και κρυφοκοιτάζει από τα παράθυρα και μετά ο πάγος παγώνει στα τζάμια σε υπέροχα σχέδια σαν λουλούδια»

Έρικ Σλόαν

1905 - 1985. Αχυρώνες Χάντινγκτον

Μόνος κι έρημος

Μόνος ήταν χρονιάρες μέρες ο κυρ Πάνος. Μόνος κι έρημος..

Τα παιδιά του φευγάτα στα ξένα.

Χριστούγεννα μονάχος του και δεν ήταν η πρώτη φορά..

Ούτε λόγος για να'ρθουν τούτες τις μέρες στο χωριό να τις περάσουνε μαζί με τον πατέρα. Ε δεν είναι κι εύκολο έλεγε ο έρμος. Δεν είναι στα χωράφια τους να πηγαίνουν και να φεύγουν ό,τι ώρα θέλουν. Αφεντικά έχουν έλεγε ο καψερός και πρέπει να υπακούνε αλλιώς θα χαλεύουν άλλη δουλειά.

Τη μέρα την πάλευε την μοναξιά. Όλο και κάποιος θα διάβαινε απ το σοκάκι θα του'λεγε μια καλημέρα μια καλησπέρα!

Θα πήγαινε και κείνος μέχρι τον καφενέ.

Κουτσά στραβά διάβαινε η μέρα. Στον καφενέ δεν πολυπήγαινε ο δόλιος γιατί σαν τον βλέπανε όλοι φώναζαν κέρασε τον Πάνο!

Κι αυτός να μην τους προσβάλει παρόλο που είχε ρίξει στην τσέπη του δυο τρεις δεκάρες για τον καφέ του δεχόταν. Περήφανος ήταν ο Πάνος! Περήφανος και γλεντζές! Κλαρίνο έπαιζε στα νιάτα του και πολύ καλό μάλιστα! Όλη η περιοχή ήξερε τι καλός κλαρινοπαίχτης ήταν!

Όταν πήγαινε στο καφενείο του λέγανε μωρ Πάνο,γιατί δεν το κρατάς το έρμο το όργανο να το λαλήσεις λίγο..

Από τότε που έφυγε η γυναίκα του δεν το'πιασε στα χέρια του.

Μονάχα σαν την σκέπασαν τα χώματα το'πιασε ο Πάνος και το λάλησε για το στερνό της

Εξερευνητικά ταξίδια στην ελληνική μυθολογία.

Ηρακλής και Άτλας (μεταξύ 1513 και 1515). Έργο του Ιταλού ζωγράφου Μπερναρντίνο Λουίνι.

Από την ειρηνική εισβολή του Διόνυσου στις Ινδίες, τις περιπλανήσεις του Περσέα στην Αφρική, όταν αναζητώντας τη Μέδουσα έφτασε ως την Αιθιοπία, τα ταξίδια του Ηρακλή στη Δυτική Μεσόγειο, για τα μήλα των Εσπερίδων και έξω από αυτήν για τα άλογα του Γηρυόνη, ως την Αργοναυτική εκστρατεία και την Οδύσσεια, έχουμε τη μυθολογική αφήγηση τολμηρών εξερευνήσεων. Η εκστρατεία του Διονύσου στην Ινδία

Tαινία ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

 

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

  https://popaganda.gr/

Γιάννη πες μας κάποια πράγματα για την προσωπική σου ιστορία, πως διασταυρώθηκαν η Γαλλία και η Ελλάδα στη ζωή σου; 

 Γεννήθηκα στη Γαλλία στις 21 Σεπτεμβρίου του 1970. Η μητέρα μου ήταν Γαλλίδα και ο πατέρας μου Έλληνας από το Ρέθυμνο. Ήταν εργάτης, σταμάτησε το σχολείο σε ηλικία 11 ετών και πήρε τα πρώτα του παπούτσια στα 13. Προέρχονταν από μια πάμφτωχη οικογένεια με οχτώ παιδιά. Στην άλλη πλευρά, η μητέρα μου κατάγονταν από μια οικογένεια καθηγητών. Η ίδια σπούδασε φιλοσοφία και εντάχθηκε στο κίνημα «Φρενέ» για την ελευθεριακή παιδαγωγική. Γνωρίστηκαν την εποχή της χούντας και έφυγαν στη Γαλλία, εκεί γεννήθηκα εγώ και μετά από λίγα χρόνια χώρισαν. Μεγάλωσα σε δύο σπίτια, όπου το ένα ήταν γεμάτο βιβλία μέχρι και στην τουαλέτα, ενώ στο άλλο δεν υπήρχε ούτε λεξικό. Νομίζω ότι ήδη από εκείνη την εποχή διαπίστωνα βιωματικά ότι οι ανισότητες δεν είναι μόνο οικονομικές αλλά και πολιτισμικές. Ο Μπουρντιέ έλεγε ότι ο πόλεμος δεν διεξάγεται μόνο στο ταξικό πεδίο. Διεξάγεται και στο πεδίο της γνώσης. Οπότε θεωρείς ότι οι αντιθέσεις της οικογένειας σου ήταν το πρώτο ερέθισμα για την πολιτικοποίηση σου; Σίγουρα οι ανισότητες των γονιών ήταν ερέθισμα. Ο πατέρας μου πέρασε μεγάλα διαστήματα ανεργίας κι εγώ έζησα μαζί του μέρες που μαζεύαμε μανιτάρια και χόρτα για να φάμε. Πολύ πριν διαβάσω, δηλαδή, αναλύσεις για τις ταξικές αντιθέσεις, είχα συγκροτήσει τις πρώτες μου αναπαραστάσεις. Η εκπαίδευση, επίσης, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη ζωή μου. Φοιτούσα σ’ ένα εξουσιαστικό σχολείο με βία και ανταγωνισμό. Πέρασα, όμως, και δύο χρόνια, όταν χώρισαν οι γονείς μου και με κρατούσε ο παππούς μου που δεν πήγαινα σχολείο κι έκανα μαθήματα σπίτι μαζί του. Στη συνέχεια γνώρισα την ελευθεριακή παιδαγωγική, πρώτα ως φοιτητής κι έπειτα ως δάσκαλος και γοητεύτηκα. Η ζωή είναι χρόνος και κίνηση. Αν το σκεφτείς είναι ακριβώς αυτά που κλέβει το εκπαιδευτικό σύστημα από τα παιδιά. Τα μαθαίνει να σιωπούν και να κάθονται. Πλέον συμμετέχω σε πρωτοβουλίες ελευθεριακής παιδαγωγικής και στη Γαλλία και στην Ελλάδα με την ομάδα «Σκασιαρχείο». Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο δεν αρκεί μόνο η μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος. Τα ιδεολογικά ζάρια πέφτουν πολύ νωρίς. Η απελευθέρωση των παιδιών από τη σκληρή διαδικασία πειθάρχησης είναι προϋπόθεση για ένα διαφορετικό μέλλον. Με βάση, λοιπόν, αυτά συγκρότησες μια σαφή αντιεξουσιαστική πολιτική ταυτότητα; Ναι. Μου αρέσουν πολύ τα κείμενα του Μαρξ για την ανάλυση του καπιταλισμού αλλά συμφωνώ με τον Μπακούνιν ότι πρέπει να διαλύσουμε το κράτος, γιατί η εξουσία διαφθείρει αυτούς που την κατέχουν. Από κει και πέρα με επηρέασαν οι αναλύσεις του Φουκό για την κανονικότητα, τις φυλακές και την τεχνολογία. Στη δική μας εποχή ειδικά αποκτά μεγάλη σημασία αυτό, γιατί κάθε μέρα εκχωρούμε ένα κομμάτι της ελευθερίας μας στην τεχνολογία και θέτουμε την καθημερινότητα μας σε έλεγχο. Σκέψου αν διέθετε ο Χίτλερ τόσο εξελιγμένα τεχνολογικά – εποπτικά μέσα πόσο εφιαλτική θα ήταν η πραγματικότητα; Στη Γαλλία συμμετέχω σε μια συλλογικότητα κοντά στην Τουλούζη που είναι μέλος της αναρχικής ομοσπονδίας. Είμαστε ελευθεριακοί, οικολόγοι, αντιφασίστες, φεμινιστές κι έχουμε σχέση με το γαλλικό και το καταλονικό κίνημα. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ:https://popaganda.gr/people/o-giannis-gioulountas-pistevi-oti-to-dilimma-tis-epochis-mas-ine-outopia-i-distopia-ki-epilegi-to-proto/

Να μην Ζήσουμε σαν Δούλοι | Ντοκιμαντέρ |

Μια ταινία του Γιάννη Γιουλούντα - Διάρκεια 89′ Περίληψη: "Το "Να μην ζήσουμε σαν δούλοι" είναι ένα σύνθημα που συνοψίζει πολλά. Μέσω αυτού, ο Γιάννης Γιουλούντας έχει κάνει ένα τραγούδι και μια ταινία ώστε η μαρτυρία της αντίστασης και των εναλλακτικών λύσεων που αναπτύσσονται στην Ελλάδα να ταξιδέψει

Ηλεκτρικος Θησεας-Π.Σιδηροπουλος.Μ.Φωτιου

Ηλεκτρικός Θησέας είναι ο σύγχρονος Θησέας. Αυτός που παλεύει ξανά για να σκοτώσει το Μινώταυρο, όμως η Αριάδνη αυτή τη φορά δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Έτσι, ο Θησέας αποδύεται σε έναν αγώνα αδιέξοδο και καταδικασμένο εκ των προτέρων. Είναι ο ύμνος ενός λαού που χρόνια τώρα ζει μέσα σε

Ελληνικοί μύθοι στα Φλεγραία Πεδία

Χάρτης της χερσονήσου των Φλεγραίων Πεδίων στην Καμπανία της Ιταλίας.

Χρονολογία έκδοσης

1615

Όταν οι Έλληνες αποίκισαν την Καμπανία, ξεκίνησαν ακριβώς εδώ, στα Φλεγραία Πεδία. Τα Φλεγραία Πεδία (ιταλικά: Campi Flegrei, ναπολ.: Campe Flegree, λατινικά: Phlegraei campi) είναι μια μεγάλη

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΔΕΣΠΩΣ

Το πόσο καιρό είχε να κοιμηθεί καλά, να βυθιστεί ούτε που το θυμόταν η Δέσπω. Παρά την καθημερινή κούραση, πραγματικό ξεθέωμα – σπίτι μικρό, δυο κάμαρες κι ένα μαγειρειό στην αυλή για πέντε άτομα οικογένεια, ζωντανά και ξένη δουλειά στον αργαλειό –δεν της κόλλαγε ύπνος.

Ocean Gaia

Κάτω από τη θάλασσα της Ιαπωνίας, περίπου πέντε μέτρα βάθος, αναπαύεται ένα πρόσωπο που μοιάζει να αναπνέει μαζί με το νερό. Ονομάζεται Ocean Gaia.

Την έχει σμιλέψει ο Βρετανός καλλιτέχνης Jason deCaires Taylor, εμπνευσμένος από τα χαρακτηριστικά της Kiko Mizuhara, ηθοποιού και μοντέλου με ιαπωνοαμερικανική καταγωγή. Όμως δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής σε ένα πρόσωπο. Είναι κάτι βαθύτερο: ένας φόρος τιμής στη Μητέρα Γη. Στη ζωή την ίδια. Σε αυτό που μας γέννησε όλους.

Η Ocean Gaia δεν είναι απλώς όμορφη: είναι ζωντανή.

Κατασκευάστηκε με υλικά ειδικά μελετημένα για να αντέχουν στη θάλασσα και να φιλοξενούν τη θαλάσσια ζωή. Τσιμέντο ουδέτερου pH, πορώδεις επιφάνειες, σχήματα σχεδιασμένα για να προσφέρουν καταφύγιο: κάθε λεπτομέρεια έχει έναν σκοπό. Να υποδέχεται.

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ

Το 1899, μια ομάδα Γάλλων εικονογράφων με επικεφαλής τον Jean-Marc Côté ανέλαβε να φανταστεί πώς θα έμοιαζε η Γαλλία το έτος 2000.

Οι ιδέες τους δεν ήταν πάντα επιτυχημένες, αλλά πολλές έχουν υλοποιηθεί, αν και όχι ακριβώς σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια.

Γνωστές ως Γαλλία το έτος 2000 (μερικές φορές ως En L’An 2000 – Το έτος 2000), αυτές οι φουτουριστικές εικόνες κυκλοφόρησαν σε τέσσερις δόσεις – το 1899, το 1900, το 1901 και το 1910 – και είχαν τη μορφή ενθέτων σε κουτιά τσιγάρων/πούρων και, αργότερα, καρτ ποστάλ

https://rarehistoricalphotos.com/french-postcards-futuristic-world-year-2000

Η ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΕΥΗ ΣΑΡΑΝΤΕΑ

Από την ανακάλυψη και την συλλογή προϊστορικών εργαλείων παλαιολιθικής εποχής στην Νέα Αρτάκη το 1990 και την ζωγραφική τους απεικόνιση, ξεκινάει το τεράστιο έργο της ζωγράφου Εύης Σαραντέα. Μια καλλιτεχνική και ιδεολογική, μακροχρόνια ζωγραφική δημιουργία επίπονης προσπάθειας, έχει σαν αποτέλεσμα ένα ρωμαλέο έργο υψηλής αισθητικής. Από τον άνθρωπο της παλαιολιθικής εκείνης εποχής, μέχρι την εκπληκτική ζωγραφική αποτύπωση των φιλοσόφων και ποιητών του αρχαίου πολιτισμού μας, καθώς και τους ζωγραφικούς της πίνακες συνθέτουν μια μοναδική προσφορά της Εύης Σαραντέα στον σύγχρονο Ελληνικό πολιτισμό.

Σπουδές : Σπούδασε Ζωγραφική στο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, με δασκάλους τους: Χαρίκλεια Μυταρά, Διονύση Παπαδόπουλο, Λάκη Πατρασκίδη, 1983-1988. Είναι πτυχιούχος Φαρμακοποιός Πανεπιστημίου Αθηνών.
Kυριότερες ατομικές εκθέσεις: Αρχαιολογικό Μουσείο Xαλκίδας, (1998). Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων,(2003). «Αστρικά», Κεντρικό Κτήριο Πανεπιστημίου Αθηνών, (2009). «Αστρικά», Πανεπιστημιούπολη Αθηνών, Ζωγράφου (2009). Αναδρομική έκθεση, Κόκκινο Σπίτι, Χαλκίδα (2010). «Αναπαραστάσεις Αρχαίων επιφανών», Κόκκινο Σπίτι, Χαλκίδα ( 2011). Παρουσίαση αναπαραστάσεων Νομισματικό Μουσείο, Αθήνα (2014). Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο της ΕΕΦ, Αθήνα (2013). «Πορτρέτα αρχαίων φιλοσόφων». Αμφιθέατρο AULA Φιλοσοφικής Σχολής, Παν/πολη Ζωγράφου, Αθήνα (2016). «Πορτρέτα Αρχαίων Ελλήνων», Ιστορική Βιβλιοθήκη του Φ.Σ.Α. Ορεστειάδας (2017). «Το εντός Άγαλμα», Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κοτσανά, Αθήνα (2018). Αναδρομική έκθεση στο "Κόκκινο Σπίτι" Χαλκίδας (2023).
Ατομική Εκθεση στο εξωτερικό: “Das Gesicht hinter dem Marmor”, στο Gelehrtenschule des Johanneums, Αμβούργο (2017).
Κυριότερες ομαδικές εκθέσεις Εσωτερικού : « Έλληνες και Ιταλοί Ζωγράφοι», Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (2000). «2000 έτος Πολιτισμού», Δημαρχείο Χαλκίδας, Χαλκίδα (2000). «Ο Ταρκόφσκι στη Χαλκίδα», Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, (2004). «Γιορτή Ελιάς», Γκαλερί Ελιά, Χώρα, Σκύρος (2008). «Χαρταετός 2009», Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (2009). «Η Ανθρώπινη Μορφή στην Τέχνη», ΕΕΤΕ, Τεχνόπολις, Αθήνα (2011). Πολιτιστικό κέντρο Δήμου Αθηναίων “Μελίνα Μερκούρη”, ΕΕΤΕ, (2011). «Τέχνη και Επιστήμη», Ένωση Ελλήνων Φυσικών, Ευγενίδειο Ίδρυμα, Αθήνα (2012). «Αντίσταση Τώρα», ΕΕΤΕ, Δημοτική Πινακοθήκη Αθήνας (2014). «Η Mεσόγειος Θάλασσα μέσα από την ποίηση των λαών της», ΕΕΤΕ, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά (2018).
Βραβεία – Διακρίσεις: Ο ζωγραφικός πίνακας «Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων», εκτέθηκε επί τριετία στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας (2013-2016). Της απονεμήθηκε μετάλλιο από την Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών (2004). Αναπαραστάσεις της αρχαίων Ελλήνων δημοσιεύονται σε επιστημονικά βιβλία ελληνικά και ξένα και θα παρουσιάζονται σε βιβλία Γυμνασίου.
Δημοσιεύσεις βιβλίων, άρθρων και άλλες δραστηριότητες: Έχει συγγράψει άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και τα εξής βιβλία:“Das Gesicht hinter dem Marmor”, εκδ. Kentavros, 2017. «Το εντός Άγαλμα», εκδ. Περίπλους, 2015. «Προϊστορικά ευρήματα Νέας Αρτάκης Εύβοιας», εκδ. Αρσενίδης, 1986.
Συνεργάτης του Θεάτρου Αεικίνητον της Χαλκίδας σε σκηνικά. Έχει διδάξει Ιστορία Tέχνης στη Σχολή Ραχούτη-Γκίκα της Χαλκίδας. Έχει ζωγραφίσει αναπαραστάσεις ανθρώπων και ανθρωπιδών για Μουσεία. Έχει ανακαλύψει εργαστήρια κατασκευής λίθινων εργαλείων στη Νέα Αρτάκη και άλλες παλαιολιθικές θέσεις στην Κεντρική Εύβοια. Σαν προσωπογράφος, αναπαρέστησε 49 αρχαίες φυσιογνωμίες επιφανών κ. ά. (πρωτότυπη εργασία), που προέκυψαν μετά από μελέτες αρχαίων γλυπτών και σχετικών κειμένων.

Ο Mηχανισμός των Αντικυθήρων.

Κείμενο για την γιορτή έναρξης της τετραετίας του Φιλολογικού Τμήματος του Λυκείου των Ελληνίδων, που αναφέρεται στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων και τον ζωγραφικό πίνακα της Ε. Σ., με σύγχρονη προβολή εικόνων σε power point (Χαλκίδα, 2-12-2025).

Εύη Σαραντέα…………………… (1)Λίγα λόγια για το πως βρέθηκε ο περίφημος αρχαίος Μηχανισμός.(Θα ήθελα να σας παρακαλέσω, να μην διαβάζετε τα κείμενα στην οθόνη, επειδή έχω προφορικά προσθέσει επί πλέον πληροφορίες εκτός από αυτές που προβάλλονται).Το 1900, πριν από 125 χρόνια δηλαδή, ένα καΪκι με σφουγγαράδες από την Σύμη, έπεσε σε φουρτούνα, στη θάλασσα των Αντικυθήρων. Φοβήθηκαν να συνεχίσουν το ταξίδι. Όταν κόπασε η καταιγίδα, βούτηξαν στα νερά της περιοχής για σφουγγάρια, με σκάφανδρα. Και τότε, στα 60 μ. βάθος, είδαν κατάπληκτοι σπασμένα μέλη από αγάλματα. Στην αρχή, τα πήραν για ανθρώπους-είχαν τρομάξει… Όμως είχαν ανακαλύψει ένα ρωμαϊκό

Ζεστές Χριστουγεννιάτικες στιγμές μιας άλλης εποχής, δίπλα στο τζάκι!

του Λουη Σερεμετη

https://krokeai.gr/

Όταν είμαστε παιδιά, οι μέρες των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς ήταν μια περίοδος κατάνυξης λόγω της Χριστιανικής παράδοσης, και ιδιαίτερης μαγείας εξ αυτίας του χειμωνιάτικου κλειστού καιρού και των διακοπών του σχολείου! Κάναμε τον σταυρό μας να χιονίσει, αλλά ακούγαμε και τους μεγάλους

: «Του Δεκέμβρη η μέρα, Καλημέρα, Καλησπέρα»

Mηχανισμός Αντικυθήρων.Εύη Σαραντέα

Κείμενο για την γιορτή έναρξης της τετραετίας του Φιλολογικού Τμήματος του Λυκείου των Ελληνίδων, που αναφέρεται στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων και τον ζωγραφικό πίνακα της Ε. Σ., με σύχρονη προβολή εικόνων σε power point (Χαλκίδα, 2-12-2025).Εύη Σαραντέα……………………(1)Λίγα λόγια για το πως βρέθηκε ο περίφημος αρχαίος Μηχανισμός.(Θα ήθελα να σας παρακαλέσω, να μην διαβάζετε τα κείμενα στην οθόνη, επειδή έχω προφορικά έχω προσθέσει επί πλέον πληροφορίες εκτός από αυτές που προβάλλονται).Το 1900, πριν από 125 χρόνια δηλαδή, ένα καΪκι με σφουγγαράδες από την Σύμη, έπεσε σε φουρτούνα, στη θάλασσα των Αντικυθήρων. Φοβήθηκαν να συνεχίσουν το ταξίδι. Όταν κόπασε η καταιγίδα, βούτηξαν στα νερά της περιοχής για σφουγγάρια, με σκάφανδρα. Και τότε, στα 60 μ. βάθος, είδαν κατάπληκτοι σπασμένα μέλη από αγάλματα. Στην αρχή, τα πήραν για ανθρώπους

«Γέννηση με τον Άγιο Φραγκίσκο και τον Άγιο Λαυρέντιο» του Καραβάτζιο.

Ο πίνακας του Καραβάτζιο, «Γέννηση με τον Άγιο Φραγκίσκο και τον Άγιο Λαυρέντιο», που ζωγραφίστηκε το 1600, τυχαίνει να είναι επίσης ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ιστορίας της τέχνης. Κλάπηκε από το Παλέρμο, το Ορατόριο του Αγίου Λαυρεντίου στην Ιταλία, το 1969. Ο πίνακας απεικονίζει όχι μόνο τον Χριστό βρέφος, αλλά και τους αγίους Λαυρέντιο και Φραγκίσκο της Ασίζης. Η κλοπή αυτού του χριστουγεννιάτικου πίνακα θεωρείται ένα από τα κορυφαία εγκλήματα τέχνης στην ιστορία από το FBI.

..«O Eγωιστής Γίγαντας» του Όσκαρ Ουάιλντ

  Κάθε απόγευμα, φεύγοντας απ’ το σχολείο, τα παιδιά το ‘χαν συνήθεια να παίζουν στον κήπο του γίγαντα. Ήταν ένας πελώριος, μαγευτικός κήπος, μ’ απαλή πράσινη χλόη και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια όμοια μ’ αστέρια κι ακόμα, εδώ κι εκεί, δώδεκα ροδα-κινιές φορτωμένες ρόδινα κι ολόλευκα ντελικάτα ανθάκια απ’ της άνοιξης τ’ άγγιγμα, που το φθινόπωρο βάραιναν απ’ τα πολύχυμα φρούτα.

Τα πουλιά κάθονταν στα δέντρα και κελαηδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά σταματούσαν το παιχνίδι για να τ’ ακούσουν. «Πόσο ευτυχισμένα εί-μαστε εδώ!» έλεγαν αναμετάξυ τους.Κάποια μέρα ο γίγαντας γύρισε. Εφτά ολάκερα χρόνια ήταν σ’ επίσκεψη, στο φίλο του το δράκο της Κόρνις, κι όταν τα χρόνια πέρασαν κι εκείνος είχε τελειώσει ό,τι είχε να πει -αφού δεν είχε και πολλά να συζητήσει- αποφάσισε το γυρισμό στο κάστρο. Την ώρα που ‘φτασε, αντίκρισε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο. «Τι δουλειά έχετε εδώ;» φώναξε μ’ οργή, και τα παιδιά το ‘βαλαν στα πόδια τρομαγμένα. «0 κήπος είναι μοναχά δικός μου», είπε ο γίγαντας. «Όλοι μπορούν να το καταλάβουν, και δεν θα επιτρέψω σε κανένα να παίζει εδώ, έξω από μένα». Κι έτσι, έχτισε έναν πελώριο τοίχο ολόγυρα

Ο θάνατος του Όσκαρ Ουάιλντ.

125 χρόνια πριν, στις 30 Νοεμβρίου 1900 πέθανε στο Παρίσι, στο H ôtel d’Alsace, σε ηλικία 46 ετών. Πέθανε στις δύο παρά δέκα το απόγευμα με τους φίλους του Reggie Turner και Robbie Ross να παρευρίσκονται.

Υπάρχουν αναλυτικές αναφορές των περιστάσεων στο «The Complete Letters of Oscar Wilde» που επιμελήθηκαν οι Merlin Holland και Rupert Hart-Davis και «Oscar» του Matthew Sturgis. Υπάρχουν μάλλον πιο εντυπωσιακές αναφορές σε πολλά άλλα βιβλία και αλλού.

Όπως γράφει ο Merlin Holland στο νέο του βιβλίο «Μετά το Όσκαρ:» «Ήταν μόνο η αρχή μιας πολύ αξιοσημείωτης

Ο Προμηθέας - αφήγηση μύθου

Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ [...] Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ Πίσω δε σας το παίρνει πια κανείς το φως! Κανείς! Δικό σας είναι!... Ώχου! Τον τρόμο βλέπω μες στα μάτια σας!... Όχι!... Γιατί;... Το πήρατε το φως! Μέσα σας είναι! Ο Δίας αδιάφορος για σας και πριν και πάντα! Θα το χαρείτε εσείς το φως! Να το χαρείτε! Πρέπει! Για μένα θα ’ναι ο Κεραυνός! Ακούγονται βροντές βαριές, βοή μεγάλη. Η ΘΕΤΙΣ πάει κι έρχεται ανήσυχη, λέει: Ακούς;... ακούς;... Μια θλίψη, ένας καημός με πνίγουνε κατάστηθα. Τί το ’θελες, τί την ήθελες τη φωτιά στα χέρια των ανθρώπων; Τί τ’ άναψες το φως στα μάτια των θνητών; Δεν έπρεπε!... Δεν έκανε!... Είναι των θεών η φωτιά! Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ξεσπάει: Ω μάνα, σώπα! Κάνε πέρα! Τί λόγια λες! Ξέρω σωστό πως ήτανε, να δώσω τη φωτιά!