Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΓΑΙΔΑΡΟΥ

ΧΑΡΤΕΣ:Κριστόφορο Μπουοντελμόντι(μεταγενέστεροι)

ΠΑΡΟΣ

Στα 1286, τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου έγιναν το θέατρο μιας παράδοξης σύγκρουσης που έμεινε στην ιστορία ως «Guerra dell'Asino» – ο Πόλεμος του Γαϊδάρου. Όλα ξεκίνησαν όταν οι Βενετοί έμποροι και ευγενείς, οι νέοι κυρίαρχοι των Κυκλάδων, άρχισαν να υφαίνουν τον ιστό των μικρών τους ηγεμονιών. Από τη μία, ο οίκος των Σανούδων στο λαμπρό Δουκάτο του Αιγαίου με επίκεντρο τη Νάξο, και από την άλλη, οι Γκίζη, οι άρχοντες της Τήνου και της Μυκόνου.

Ο Βαρθολομαίος Γκίζης, ένας άνδρας που η φιλοδοξία του ξεπερνούσε τα στενά όρια των βράχων της Τήνου, κοίταζε από τις επάλξεις του κάστρου του τη γειτονική Σύρα. Ήταν ένα νησί ταπεινό, με έναν μόνο οικισμό, αλλά στα μάτια του Γκίζη φάνταζε ως το απαραίτητο κόσμημα που έλειπε από το δικό του στέμμα. Το μίσος και ο ανταγωνισμός για τον πλούσιο γείτονά του, τον Σανούδο, σιγόβραζαν σαν

ΝΑΞΟΣ

ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.

Η σπίθα άναψε στην άμμο μιας τηνιακής ακρογιαλιάς. Ένα κουρσάρικο πλοίο άρπαξε έναν αρσενικό γάιδαρο, ένα ζώο σπάνιας ομορφιάς και στολισμένο με τα πλούτη του αφέντη του. Οι πειρατές, αναζητώντας το μέγιστο κέρδος, πούλησαν το ζώο στον Γουλιέλμο Σανούδο, τον κληρονόμο της Νάξου. Για τον Γκίζη, αυτή η αγοραπωλησία δεν ήταν μια απλή εμπορική πράξη, αλλά μια κατάφωρη προσωπική προσβολή, μια πρόκληση που έπρεπε να απαντηθεί με το σίδερο και τη φωτιά.

ΑΝΔΡΟΣ

Δίχως να χάσει χρόνο, ο Γκίζης αρμάτωσε τον στόλο του, φόρτωσε πολιορκητικές μηχανές και έπλευσε προς τη Σύρα. Το μικρό κάστρο του νησιού βρέθηκε σύντομα υπό την ασφυκτική πίεση του στρατού του. Η πτώση φάνταζε βέβαιη, μέχρι που ο ορίζοντας προς τη μεριά της Μήλου βάφτηκε από τα πανιά του αυτοκρατορικού στόλου της Σικελίας. Δύο γαλέρες που μετέφεραν την πριγκίπισσα της Αντιόχειας εμφανίστηκαν σαν από μηχανής θεός. Η συγγένεια και η υπακοή στον αυτοκράτορα Κάρολο Α’ ανάγκασαν τον Γκίζη να υποχωρήσει. Με την πικρία της ματαιωμένης νίκης, έλυσε την πολιορκία και επέστρεψε στην

ΕΥΒΟΙΑ

Τήνο, αφήνοντας πίσω του μια έχθρα που θα έκαιγε για χρόνια.

Η αυλαία αυτής της μεσαιωνικής τραγικωμωδίας έπεσε τελικά στο Νεγροπόντε, τη σημερινή Χαλκίδα. Εκεί, κάτω από το αυστηρό βλέμμα των εκπροσώπων της Βενετίας, οι δύο άρχοντες εξαναγκάστηκαν σε μια τυπική συμφιλίωση. Η ειρήνη επιβλήθηκε με το ζόρι, αφήνοντας πίσω της τον απόηχο μιας παράλογης δαπάνης τριάντα χιλιάδων χρυσών νομισμάτων για ένα ζώο που, στο μεταξύ, είχε χαθεί στη λήθη του χρόνου.

Έναν αιώνα μετά, η μοίρα της Τήνου άλλαξε ξανά, όταν ένα ναυάγιο γέμισε το νησί με άλογα που βγήκαν σώα στη στεριά. Τα γαϊδούρια, που κάποτε έγιναν αφορμή για πολέμους και διπλωματικά θρίλερ, υποχώρησαν στις πιο ταπεινές εργασίες, αφήνοντας την ιστορία του «ωραιότερου γαϊδάρου» να πλανιέται σαν θρύλος πάνω από τα κύματα του Αιγαίου.