Ο Πανδάρεος ήταν από τη Μίλητο της Κρήτης. Γονείς του ήταν Μέροπας και η νύμφη Εχέμεια (ή ο Ερμής και η Μερόπη).
Μια μέρα , περνωντας από το ναό του Δία, ο Πανδάρεος είδε ένα χρυσό σκύλο που φύλαγε την είσοδό του. Ο σκύλος αυτός ήταν έργο του Ήφαιστου. Τον είχε φτιάξει όταν ο Δίας ήταν μωρό και φύλαγε τη σπηλιά όπου τον είχε κρύψει η Ρέα, για να τον γλυτώσει από τον Κρόνο.
Μπήκε σε πειρασμό ο Πανδάρεος, ένας ολόχρυσος σκύλος είχε μεγάλη αξία. Χωρίς να τον δει κανείς, άρπαξε τον σκύλο και για να μην τον ανακαλύψουν, έφυγε από την Κρήτη και πήγε στη Μυσία. Πάνω στο βουνό Σίπυλο είχε το παλάτι του ο Τάνταλος. Ζήτησε τη φιλοξενία του, και αυτός τον δέχτηκε με χαρά όταν είδε το χρυσό σκύλο.
Ο Πανδάρεος έμεινε λίγες μέρες και φεύγοντας του ζήτησε να φιλοξενήσει το ζώο για λίγο, και σύντομα θα ερχόταν να το πάρει. Δέχτηκε βέβαια ο παμπόνηρος Τάνταλος, και τον βεβαίωσε με όρκο, πως θα του τον έδινε μόλις γύριζε.
Όταν μετά από λίγες μέρες γύρισε ο Πανδάρεος να τον πάρει πίσω , ο Τάνταλος ορκίστηκε ξανά πως δεν είχε δει πουθενά κανένα σκύλο.
Στο μεταξύ στην Κρήτη, είδε ο Ερμής πως ο χρυσός σκύλος έλειπε από το ναό, και άρχισε να παρακολουθεί τον Πανδάρεο. Έτσι έφτασε στο Σίπυλο και ζήτησε το σκύλο από τον Τάνταλο. Αυτός ορκίστηκε πάλι πως δεν τον είδε. Τον σκύλο ανακάλυψε ο Ερμής και θυμωμένος τον άρπαξε, και τον γύρισε στην Κρήτη, στο ναό του Δία.
Ο Δίας τιμώρησε τον κλέφτη Πανδάρεο και τον επίορκο Τάνταλο. Λένε πως τον Πανδάρεο τον πέτρωσε, δεν άφησε όμως να χαθούν οι δύο μικρές κόρες του. Τις ανέλαβε η Αφροδίτη που τις μεγάλωσε με τυρί, μέλι και γλυκό κρασί. Η Ήρα τους έδωσε ομορφιά και η Αθηνά σοφία και εξυπνάδα .
Μιά μέρα που τα κοριτσάκια ήταν μόνα , βρήκαν ευκαιρία οι Άρπυιες και τις άρπαξαν, και τις πήγαν στις Ερινύες, να τις έχουν βοηθούς στον Κάτω Κόσμο. Αμέσως κατέβηκε η Αφροδίτη από τον Όλυμπο και τις ελευθέρωσε. Μάλιστα λένε πως σαν μεγάλωσαν, τις πάντρεψε με δύο όμορφα άξια παλικάρια.
Όμηρος (Υ56-78), Παυσανίας (10, 30,1)
Στην εικόνα, ο Πανδάρεος τρέχει να γλιτώσει από τον Ερμή που τον κυνηγάει. Ο χρυσός σκύλος στέκεται ακίνητος και γαυγίζει. Μελανόμορφη κύλικα γύρω στο 560 π.Χ , Λουβρο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου