Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕΤΖΟ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕΤΖΟ Συνειδητοποιείται ότι σε μια εσωτερική πόλη, μια ομάδα ανθρώπων διασκέδαζε με τον ηλίθιο του χωριού, έναν φτωχό δυστυχισμένο, με ελάχιστη ευφυΐα, που ζούσε κάνοντας μικρές δουλειές και δίνοντας ελεημοσύνη. Καθημερινά, κάποιοι άντρες κάλεσαν τον ηλίθιο στο μπαρ όπου συναντήθηκαν και του πρόσφεραν να επιλέξει ανάμεσα σε δύο νομίσματα: ένα μεγάλο μέγεθος 400 reais και ένα μικρότερο μέγεθος, αλλά 2000 reais. Πάντα έπαιρνε το μεγαλύτερο και λιγότερο πολύτιμο, που ήταν περίγελος για όλους. Μια μέρα, κάποιος που παρακολουθούσε την ομάδα να διασκεδάζει με τον αθώο άνθρωπο τον κάλεσε στην άκρη και τον ρώτησε αν δεν είχε παρατηρήσει ακόμα ότι το μεγαλύτερο νόμισμα αξίζει λιγότερο, και απάντησε: - Το ξέρω, δεν είμαι τόσο ηλίθιος. Αξίζει πέντε φορές λιγότερα, αλλά τη μέρα που θα διαλέξει το άλλο, το παιχνίδι τελείωσε και δεν θα κερδίζω πια το νόμισμά μου. Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να ολοκληρωθεί εδώ, ως ένα απλό αστείο, αλλά μπορούν να εξαχθούν αρκετά συμπεράσματα: Το πρώτο: όποιος μοιάζει με μαλάκας δεν είναι πάντα μαλάκας. Δεύτερον: Ποιοι ήταν οι πραγματικοί μαλάκες στην ιστορία; Τρίτον: Η μη μέτρητη φιλοδοξία μπορεί να καταλήξει να κόψει την πηγή του εισοδήματός σας. Αλλά το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα είναι: Μπορούμε να είμαστε καλά, ακόμα κι αν οι άλλοι δεν έχουν καλή γνώμη για εμάς. Ως εκ τούτου, αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι πιστεύουν για εμάς, αλλά τι σκέφτεται κανείς για τον εαυτό του. Ο πραγματικός έξυπνος άνθρωπος είναι αυτός που φαίνεται να είναι ηλίθιος μπροστά σε έναν ηλίθιο που φαίνεται να είναι έξυπνος.