ΤΑΡΑΝΤΕΛΑ

 

Witchberries 

Ταραντέλα στον κόλπο

τέλη 18ου αιώνα

λάδι σε καμβά από τον Pietro Fabris

Edoardo Dalbono
(Napoli 1841 - 1915)

Η Ταραντέλα είναι μια ομάδα παραδοσιακών χορών της νότιας Ιταλίας, με καταγωγή

Βιετνάμ

Το ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ είναι μια σπονδυλωτή ταινία για τρεις ανθρώπους που πορεύονται προς μία οριακή στιγμή της ζωής τους. Δραματική ταινία του 1998, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Το σενάριο το έγραψε ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη Μουσική, Σταμάτης Σπανουδάκης. Φωτογραφία, Γιώργος Φρέντζος. Μοντάζ, Ντίνος Κατσουρίδης

 Ιστορία πρώτη

 Ασημένιο νόμισμα στα χείλη: Ένας αρχαιολόγος Σε μια ανασκαφή, που ο γιος αυτοπυροβολήθηκε ενώ υπηρετούσε στο στρατό, ανακαλύπτει έναν ασύλητο τάφο με το λείψανο ενός αξιωματικού των ελληνιστικών χρόνων. 

Δημήτρης Καταλειφός: Αρχαιολόγος 

 Ιστορία δεύτερη 

 Η τελευταία νανόχηνα: μια ομάδα ορνιθολόγων πηγαίνει στο Δέλτα του Έβρου για να βρει, καθοδηγούμενη από έναν ηλικιωμένο θηροφύλακα, την τελευταία νανόχηνα που έχει καταφύγει εκεί. Όταν ένας λαθροκυνηγός σκοτώνει τη νανόχηνα, ο θηροφύλακας θα τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. 

Θανάσης Βέγγος: Αντώνης

 Ιστορία τρίτη

 Βιετνάμ:Βιετνάμ είναι το όνομα ενος σκυλάδικου που πληρώνει και ισοπεδώνει ενας εύπορος απελπισμένος που τον εγκατέλεψε η γυναίκα του με τα παιδιά του.

 Γιώργος Αρμένης: Μάκης Τσετσένογλου

 

ΚΟΤΤΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΓΧΕΙΡΑΣ

ΚΟΤΤΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΓΧΕΙΡΑΣ :
Όταν τα τοπωνύμια φλερτάρουν με τη Μυθολογία...
(Για όσους επιθυμούν τα δύσκολα και επιστρατεύουν αμφιβολίες...)

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος

Εκκίνηση απ΄τα Κατούνια

Αρχές του Αυγούστου πέρυσι, και σε μια όμορφη έντεχνη-λαϊκή συναυλία του « ΝΟΛ » στα Κατούνια ( αύλειο χώρο εκκλησιδίου του Άη Γιάννη ),

1995 | ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ | "Μωρή φύση, μόνη σου είσαι" |

 

Γυρίζαμε την ταινία Ο Θίασος, του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Είχαμε φύγει από τα Γρεβενά και πηγαίναμε προς το Αίγιο. Στο αυτοκίνητό μου ήταν ο μακιγιέρ Γιώργος Σταυρακάκης. Ενώ περνούσαμε από την ''Κατάρα'', που ήταν απ' το χιόνι τελείως κάτασπρη, ο Γιώργος είχε πάρει ένα κουτί μπισκότα κι έτρωγε. Ξαφνικά ανοίγει το παράθυρο του συνοδηγού, βγαίνει ο μισός έξω, αφήνει μια σπαρακτική κραυγή και φωνάζει: ''Μωρή Φύση!.. Μόνη σου είσαι! Μόνος μου είμαι κι εγώ! Πάρε ένα μπισκότο!..'' Και πέταξε ένα μπισκότο. Εγώ συγκλονίστηκα. Όταν φτάσαμε στο Αίγιο είπα στον Αγγελόπουλο: ''Θόδωρε, αυτό κι αυτό μου συνέβη.'' Και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, αυτό το περιστατικό το έκανε σκηνή, αυτή τη συγκλονιστική σκηνή, με τον Βέγγο και τον Καϊτέλ στην ταινία ''Το Βλέμμα του Οδυσσέα''. Γιώργος Αρβανίτης

Ο Θίασος,

Ο Observer δημοσίευσε στις 11/2/ 2019 μια λίστα με βαση απόψεις των πέντε κριτικών του κινηματογράφου , που εμβαθύνει στο ευρωπαϊκό σινεμά, παρουσιάζοντας χωρίς αξιολογική σειρά τις 25 ταινίες που θεωρούν ως τις σημαντικότερες και καινοτόμες για το μέσο, μέσα σε μια χρονική

ΑΓΝΩΣΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΕΛΥΜΝΙΩΝ

                                         (  Περί « Γιγάντων! » ) 

                     Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

                                              Ο Κουταλιανός!..

Ο Παναγής ο « Ηράκλειος » - και συνάμα ο « Γίγαντας »... Που δεν ήτανε βέβαια Λιμνιώτης, που Αντωνίου ήταν το επώνυμό του, αλλά τον χαρακτήρισε ως πατριδωνυμικό του επίθετο, - το « Κουταλιανός » - καθώς προερχόταν απ΄το Μαρμαρινό νησάκι της Κούταλης... Από εκεί περνώντας στα τέλη του 19ου αι. με το ιστιοφόρο του πλοίο ο ναυτικός μας Λιμνιώτης Γιάννης Μανώλης, θα ερωτευθεί την « ωραία της Κούταλης » Ανθή Κόκαλου, θα την παντρευτεί και θα την φέρει στην Λίμνη...Σ΄αυτή θ΄αποκτήσουν παιδιά - και μάλιστα με την παντρειά της  κόρη τους της Ελένης, θα συγγενέψουν με την οικογένεια των Τζουτζαίων ( δυναμική οικογένεια του Ελύμνιου - άλλου « Γίγαντα » του Αγώνα - Καπετάν Αγγελή

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΚΑΣ

Μ’ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός

κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός

Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά

εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά

ΒΕΝΕΤΊΑ,ΣΕ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ ΕΧΕΙ ΠΑΓΩΣΕΙ 24 ΦΟΡΕΣ

Πίνακας στο Ίδρυμα Querini Stampalia άγνωστου ζωγράφου

Πίνακας
του Francesco Battaglioli, 1788, Μουσείο Ca' Rezzonico,

Ο Ορειβατικός Σύλλογος Χαλκίδας τίμησε τον παλιό του πρόεδρο Γιώργο Μίχα

Σε μια ωραία εκδήλωση ο Ορειβατικός Σύλλογος Χαλκίδας τίμησε τον παλιό του πρόεδρο Γιώργο Μίχα για την προσφορά του στον σύλλογο.Η εκδήλωσε έγινε σήμερα 13-11-2025 στον φιλόξενο χώρο του Τέχνης

Λειψώ

Και όμως ζουν ανάμεσά μας. Το προσωπείο τούς προστατεύει από το να εκτεθούν, αλλά αποκαλύπτει την ευάλωτη, ανθρώπινη φύση τους. Η ευτυχία τους έχει χαθεί από καιρό, πασχίζουν, τρώνε τις σάρκες τους για να την επαναφέρουν αλλά η ευάλωτη φύση τους συνεχώς τους διαψεύδει. Άνθρωποι της επαρχίας, που βλέπουν τον ορίζοντα της θάλασσας σαν διέξοδο, οχυρώνονται πίσω από τον κακό τους εαυτό, οπλίζονται ταυτόχρονα για να τον αντιμετωπίσουν. Τον φοβούνται αλλά και τον επικαλούνται, τον «φωνάζουν» αλλά και τον αναγκάζουν να σωπάσει. Αυτοί που ζουν δίπλα τους ακούνε, υποψιάζονται, σχολιάζουν ψιθυριστά αλλά δεν παρεμβαίνουν στο όνομα των ευαίσθητων, προσωπικών τους δεδομένων. Μόνο μια υποψία χαράς χωράει να μπει απ’ τη χαραμάδα των σπιτιών τους. Η υποψία ότι ο έρωτας είναι ο μόνος καλός τους εαυτός.

ΕΥΗ ΣΑΡΑΝΤΕΑ

Γράφει ο Θόδωρος Μαραγκός-Σκηνοθέτης

·

Έχω κάνει μια ταινία μεσαίου μήκους για να υμνήσω ένα εκπληκτικό έργο της ερευνήτριας και Ζωγράφου Εύης Σαραντέα . Η ταινία αυτή έχει τίτλο "ΕΥΗ ΣΑΡΑΝΤΕΑ".

Όπου πάει βραβεύεται Και στο φεστιβάλ Χαλκίδας και στο φεστιβάλ Ιεράπετρας και στο φεστιβάλ -Γέφυρες- που πραγματοποιήθηκε στην Κόρινθο, 20-25 Οκτ. 2025

Το βραβείο αυτό παρ όλο που το δίνουν κάθε φορά σε μένα θεωρώ και τους το λέω, ότι το

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕΤΖΟ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕΤΖΟ Συνειδητοποιείται ότι σε μια εσωτερική πόλη, μια ομάδα ανθρώπων διασκέδαζε με τον ηλίθιο του χωριού, έναν φτωχό δυστυχισμένο, με ελάχιστη ευφυΐα, που ζούσε κάνοντας μικρές δουλειές και δίνοντας ελεημοσύνη. Καθημερινά, κάποιοι άντρες κάλεσαν τον ηλίθιο στο μπαρ

"Στην πόρτα του σχολείου",

Νικολάι Μπογκντάνοφ - Μπέλσκι (1868 - 1945 )

Ο Νικολάι Μπογκντάνοφ-Μπέλσκι ήταν Ρώσος ζωγράφος που ακολουθούσε τα "ρεύματα" του Ρεαλισμού και Ιμπρεσιονισμού. Πολλά από τα έργα του έχουν ηθογραφικό χαρακτήρα και αποτελούνται από πορτρέτα, ιμπρεσιονιστικά τοπία και απεικονίσεις της καθημερινής ζωής, με κύριο στοιχείο τα παιδιά και την εκπαίδευση τους

«Η Τελική Κρίση»

Ο Μπιάτζιο Μαρτινέλι (Τσεζένα 1463 – Ρώμη 1544), περισσότερο γνωστός ως Μπιάτζιο ντα Τσεζένα (που σημαίνει «από την Τσεζένα», την πόλη καταγωγής του), ήταν Ιταλός ιερέας και αξιωματούχος του Βατικανού του 16ου αιώνα, ο οποίος υπηρέτησε ως Παπικός Τελετάρχης. Είναι ευρέως γνωστός για την

Η Τελική Κρίση

Η Τελική Κρίση (Ιταλικά: Il Giudizio Universale) είναι μια τοιχογραφία του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Μιχαήλ Αγγέλου, που καλύπτει ολόκληρο τον τοίχο του ιερού της Καπέλα Σιξτίνα, στην Πόλη του Βατικανού. Απεικονίζει τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική και αιώνια κρίση του Θεού για όλη την ανθρωπότητα. Οι νεκροί ανασταίνονται και κατέρχονται προς τα πεπρωμένα τους, όπως αυτά κρίνονται από τον Χριστό, ο οποίος περιβάλλεται από εξέχοντες αγίους. Συνολικά υπάρχουν πάνω

The Puppeteer

"The Puppeteer" - Samuel Bak - Πολωνός/Αμερικανός - γεννήθηκε το 1933 στη Βίλνα της Πολωνίας και εχει  τωρινή κατοικία στο Weston της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ - Εκπροσωπείται από την Pucker Gallery από το 1969.

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΠΩΛΕΙΟ

ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ

"The Old Curiosity Shop" - Κάρολος Ντίκενς, πρωτοδημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία σειρά Master Humphreys Clock από το 1840 έως το 1841 και στη συνέχεια ως αυτόνομο βιβλίο το 1841. "Είναι η παρτίδα των Γκράιντερς, έτσι δεν είναι; "", φώναξε δυνατά ο κ. Short. Ο Short και ο Codlin είναι οι

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ -ΣΤΕΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ-ΣΤΟΥΠΘΑΡ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΥΡΑΝΑ

ΚΟΙΝΟΙ ΘΝΗΤΟΙ

 

 Οι Κοινοί Θνητοί είναι ένα μουσικό συγκρότημα από το Αλιβέρι της Εύβοιας, που δημιουργήθηκε το 2016. Η μπάντα έχει ιστορικό ακτιβισμού και συμμετέχει σε συναυλίες για την ενίσχυση ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ατόμων που έχουν πληγεί από καταστροφές και για την υποστήριξη κοινωνικών κινητοποιήσεων. Έχουν χαρακτηριστεί ως «βαθιά αιχμηροί και πολιτικοί», καθώς συχνά καυτηριάζουν πραγματικές καταστάσεις και γεγονότα

 

 Στίχοι 

 Έχει αίμα το Adidas το καινούριο που φοράω και το κινητό στη θήκη που στο χέρι μου κρατάω έχει κόπο και ιδρώτα το πουκάμισο το Armani και κουβάλημα οι σπόροι στου καφέ μου το χαρμάνι Έχει πόνο και φοβέρες κάθε κουταλιά Nutella και το δέρμα που χρειάστηκε στις μπάλας μου την γκέλα έχει δάκρυα ο κάθε κόμπος που έχω στο χαλί μου και το τζόκεϊ που με μαγκιά φοράει η κεφάλι μου Γιατί όλα όσα είπα της ζωής μου προϊόντα μου τα αφήσαν οι

ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ

ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Άγνωστα Κατορθώματα Ελυμνίων

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Ολίγα Κατατοπιστικά

Γράφοντας « Άγνωστα » - έτσι σε εισαγωγικά - θα ΄ταν καλύτερα. Γιατί... τόσο σε περασμένο χρόνο, τόσο σε μακρινό χώρο, τόσο σε συνθήκες και γεγονότα που έγιναν... σήμερα παντελώς λησμονήθηκαν και παραμείναν γνωστά σε Αρχειακές Υπηρεσίες ή δυσκολο-προσβάσιμες Συλλογές...ή μικροτοπικά στις μνήμες παλιών κι΄όσων επιχειρήσαν

ΚΑΒΑΝΤΟΡΟΣ

 

ΕΛΥΜΝΙΩΝ ΜΕΛΙΣΜΑΤΑ ΣΕ « ΕΛΥΤΕΙΟ » ΦΟΝΤΟ

ΕΛΥΜΝΙΩΝ ΜΕΛΙΣΜΑΤΑ ΣΕ « ΕΛΥΤΕΙΟ » ΦΟΝΤΟ
( Ένα μικρό « Άξιον Εστί » της Λίμνης )
Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »
(Από την ανέκδοτη συλλογή « ΕΛΥΜΝΙΑ – ΕΦΥΜΝΙΑ » )

Χαροποιήθηκα πριν κάποιο καιρό, ακούγοντας στο YOY TUBE μελλοποιημένα τραγούδια του Οδυσσέα Ελύτη…
« Η Παναγιά τα πέλαγα κρατούσε στην ποδιά της,
Τη Σίκινο, την Αμοργό και τ’ άλλα τα παιδιά της…»,
παρατηρώντας, πως τα φωτογραφικά εφέ που προβάλλονταν ( με τους στίχους ), δεν ήταν ούτε απ’ την Σίκινο, ούτε απ’ την Αμοργό…αλλά ήταν πλάνα εδώ, του δικού μας Ευβοϊκού…παρμένα σε κάτοψη απ’ τον « Καρακόλιθο », πλάϊ της « Ποσειδώνιας » Μονής Γαλατάκη…
Είναι φορές, π’ αναλογιζόμαστε εμείς οι βορειοευβοιώτες Ελύμνιοι, διαβάζοντας τον Ελύτη, πως…
« Τα νησιά με το σπόνδυλο κάποιανου Δία », μεταφέρονται εύστοχα…« (σ)τα νησιά με το σπόνδυλο κάποιανου Λίχα », εδώ, στα δικά μας του Κηναίου ακρωτηρίου Λιχαδονήσια !...
Ο Ποσειδώνας κι΄ο ‘Αη Νικόλας ο « Γαλατάκης » - η Νηρηίδα Γαλάτεια και τ΄όμορφο βοσκαρούδι ο ‘Ακης, ( Γαλάτεια + Άκης = Γαλατάκης ) αλλά κι΄οι Αιγές ( πυρώδες μετέωρο βλέπει ο Αριστοτέλης - να κι΄ο μετεωρίτης του βόρειου Ευβοϊκού, ο πρόσφατα ανακαλυφθείς ), συμπιλήματα όλα τούτα μυθιστορικών εννοιών, γεγονότων, συσχετισμών και σημερινών ερευνών, που διετηρήθησαν ανθεκτικά ως τις μέρες μας και που μπαίνουν σταδιακά από ανοιχτόμυαλους επιστήμονες στο δρόμο της τεκμηρίωσης ...
Παρασημαντικά εκστασιαζόμαστε στης Λυκόσουρας το λυκόφως – του υψηκάρινου Παρνασσού – θωρώντας τον Δευκαλίωνα ( τον έλληνα Νώε ) και την γυναίκα του Πύρρα…να ρίχνουνε πίσω τους (εδώ προς την Εύβοια)…λάας (λιθάρια) που γινόνταν ανθρώποι.
Αισθηματικά ατενίζουμε προς το ‘Ασέληνον - διπλανό όρος της Γκιώνας, θωρώντας σ’ ένα πούπουλο ύπνου τον Ενδυμίωνα, πανευτυχή και μακάριο στις θωπείες της νεαρής - « πριονισμένης από νοσταλγία » όμορφης Σεληνούλας…

Κι’ από το διπλανό…( σαν όπως φαινομενικά ο Βεζούβιος ), των αρχαίων Λαφύστιον - ηφαίστιον όρος, να εκτοξεύεται λά - βα και να επουλώνει το βαθύ και μακρύ ρήγμα της Αταλάντης…

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Η τραγωδία των περισσότερων καλών ανθρώπων είναι πως δεν έχουν ποτέ έτοιμη την απάντηση όταν δέχονται επίθεση.

Οι άλλοι, αντίθετα, εκμεταλλεύονται ακριβώς αυτή την ευαλωτότητα και κερδίζουν άδικες μάχες — γρήγορες, αποφασιστικές, οδυνηρές.

Όποιος έχει ειρηνικό πνεύμα και καθαρή συνείδηση βρίσκει τη σωστή απάντηση μόνο αργότερα — όταν η στιγμή έχει πια περάσει, όταν η μονομαχία έχει ήδη χαθεί.

Δεν είναι έλλειψη ευφυΐας, όχι.

Είναι μια μορφή καθαρότητας ψυχής… ίσως υπερβολικά αγνής για αυτόν τον κόσμο.

— Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

"Έρως και ψυχή"

Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής αφηγείται την ιστορία αγάπης ανάμεσα στην πανέμορφη θνητή Ψυχή και τον θεό Έρωτα, που έπρεπε να ξεπεράσουν πολλά εμπόδια για να ενωθούν για πάντα. Ο Απουλήιος, τον 2ο αιώνα μ.Χ., διέσωσε το αρχαίο ελληνιστικό παραμύθι στις «Μεταμορφώσεις» του, παρουσιάζοντας την Ψυχή ως σύμβολο της ψυχής και τον Έρωτα ως τη θεϊκή αγάπη. Η ιστορία αυτή, γνωστή και ως «Η

Τα σκίτσα της μουσικής και η μουσική των σκίτσων ΔημήτρηςΤσιγάρας

https://organopaixtes.blogspot.com/

Το Θιαμπόλι είναι ένα είδος μικρής φλογέρας από λεπτό καλάμι. Το μήκος του είναι 20 με 25 εκατοστά με λοξοκομμένο το μέρος όπου φυσάει ο παίκτης και κλεισμένο με τον «πείρο», ένα είδος τάπας με λεπτή σχισμή για να περνά ο αέρας. Πάνω στον κύλινδρο και εκεί που τελειώνει ο πείρος ανοίγεται μια τετράγωνη συνήθως τρύπα και στη συνέχεια πιο κάτω έξι τρύπες μπροστά και μία πίσω που χρησιμεύουν για τη μελωδία.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΙ ΕΛΕΝΗ

• Η Ελένη μαζί με τον Πάρη. Πίνακας του Ζακ-Λουί Νταβίντ.
• 
  
• Δημιουργήθηκε: 1788

Ρούπερτ Μπρουκ

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΙ ΕΛΕΝΗ

Ι

Μες απ’ τα ερείπια της Τροίας μπήκε ο Μενέλαος

                           αλαφιασμένος

Στο παλάτι του Πριάμου, κρατώντας το σπαθί στο χέρι,

Να χορτάσει, πάνω στην άπιστη την πόρνη, δέκα χρόνων μίσος

Και την τιμή του βασιλιά. Δρασκελώντας ματωμένα πτώματα,

μες από καπνούς και ουρλιαχτά κι από ήσυχους διαδρόμους

φτάνει εντέλει μπρος την κάμαρη που στα ενδότερα βρισκόταν.

Το σπαθί ψηλά κραδαίνει και χτυπά στην τρυφηλή

και σκοτεινή παστάδα, λάμποντας σαν θεός!

Ψηλά καθόταν εκθαμβωτική η Ελένη, ήρεμη και μόνη.

Είχε λησμονήσει πως ήταν τόσο όμορφη κι ωραία,

Και πως ο λαιμός της λύγιζε με τέτοια χάρη·

Ένοιωθε κουρασμένος. Πέταξε το σπαθί του πέρα,

Και της φίλησε τα πόδια, και γονάτισε εκεί μπροστά της,

Ο ιδανικός Ιππότης μπρος στην τέλεια Βασίλισσα.

ΙΙ

Προτομή της Ελένης από τον Αντόνιο Κανόβα.

Μέχρις εδώ ο ποιητής. Πώς θα μπορούσε να μαντέψει

Το ταξίδι στην πατρίδα, τη μακρά συζυγική ζωή;

Δεν σας λέει πως η εκθαμβωτική Ελένη γεννώντας

Ρούπερτ Τσώνερ Μπρουκ 2 «Αιώνια Ποίηση»

Αιώνιας Ποίηση

ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας είναι μιά ρωγμή στον τοίχο, μια παραβιασμένη

Πύλη, που όταν μπαίνει μέσα εκεί, δεν ξαναφεύγει·

Ο έρωτας ξεπουλάει τ’ οχυρό της περήφανης καρδιάς

Στη Μοίρα. Ένοιωσαν ντροπιασμένοι αυτοί που αγαπούν

Μα δεν αγαπήθηκαν καθόλου. Και τότε ακόμα, όταν δυό

Στόματα, το ένα για τ’ άλλο διψασμένα, σβήσουν τη δίψα τους,

Ο σπαραγμός τους έχει ξεχαστεί, και η κραυγή των εύπιστων

Καρδιών στον ουρανό σιγήσει, – άλλο δεν έχουν, παρά

                                να πάρουν

Αγκαλιά τα φτωχικά τους όνειρα, και να ξαπλώσει ο καθένας

Χωριστά με το δικό του φάντασμα στη μοναξιά της δικής του

                                       νύχτας.

Κάποιοι περνούν τη νύχτα αυτή μαζί. Μα ξέρουνε αυτοί,

                                   ο έρωτας

Με τον καιρό ψυχραίνει, γίνεται πληκτικό και ψεύτικο αυτό

Που πριν ήταν γλυκό, ως επί το πλείστον, ψέμα.

Η έκπληξη δεν έρχεται στο χέρι πια ούτε στον ώμο,

Αλλά θαμπώνει κι από φιλί σε φίλημα αργοπεθαίνει.

Όλ’ αυτά είναι έρωτας· κι όλος ο έρωτας αυτό είναι μόνο.

Πολύ κοντά στα δυο μουσεία της Σκύρου βόρεια του Χωριού, βρίσκεται το άγαλμα, η «Αιώνια Ποίηση», αφιερωμένο στον Άγγλο φιλέλληνα ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ. Τον Φεβρουάριο του 1915,ο ποιητής, σε ηλικία 28 ετών άφησε την τελευταία του πνοή πλέοντας με μοίρα του Αγγλικού στόλου για την επιχείρηση των Δαρδανελίων
Όταν το πλοίο του πέρασε από το Σούνιο γεμάτος συγκίνηση είχε φωνάξει: «Και τώρα που της Αττικής είδα το άγιο χώμα, ας πεθάνω».Το όλο έργο φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Μ. Τόμπρο, ο οποίος όπως λέγεται, είχε σαν μοντέλο τον Αλέξανδρο Ιόλα, ένα νέο έφηβο, ώραίο και ανερχόμενο τότε χορευτή.

Ρούπερτ Τσώνερ Μπρουκ 1

Ποιητής, ακαδημαϊκός, υπέρμαχος του κινήματος του Αισθητισμού και στρατιώτης, ο Ρούπερτ Μπρουκ ήταν ένα ενεργό κράμα των τάσεων που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη την περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Γιος του Ουΐλλιαμ Πάρκερ Μπρουκ και της Ρούθ Μα ίρη Κότεριλ, γεννήθηκε το 1887 στο Ράγκμπυ της

Παραμύθια της Σόμπας και της Σιωπής

Στο μισοσκόταδο του δωματίου, εκεί όπου η φωτιά σιγοκαίει και οι γάτες κοιμούνται σαν μικρές σιωπηλές φρουρές της γαλήνης, κάθεται μια γιαγιά. Δεν χρειάζεται να μιλήσει· η σιωπή της είναι ολόκληρο βιβλίο. Το χέρι στο στόμα — όχι για να κρύψει τον λόγο, αλλά για να συγκρατήσει μέσα της όλα εκείνα που δεν

Αυτή είναι η ιστορία του νερού.

Μια ασημόχρωμη ταινία νερό βγαίνει από την σχισμάδα του βράχου,γλυστράει,πηδάει,γκρεμίζεται,αφρίζει γύρω στις μικρές πέτρες με τα λογιών λογιών χρώματα και σκάβει λίγο και πιο βαθιά κάθε στιγμή την αυλακωσιά της.


Από πού έρχεται το γάργαρο,το δροσερό νεράκι,που ξεπετιέται από τον αναμμένο βράχο;

Ακροαστείται το μουρμουρητό του:

«Έρχομαι από μακριά,από βαθιά,πολύ μακριά πολύ βαθιά. Έκαμα ταξίδι μακρινό,χωρίς να ιδώ στο δρόμο μου ήλιο.

Αρχή αρχή ήμουνα σύγνεφο και ταξίδευα στον ουρανό.Κατόπι έγινα νυφάδα χιόνι,σταλαγματιά

Η εποχή των μύθων.

 

«Τώρα κι αν τα μεσάνυχτα πάνε στο μύλο τα ξωτικά κι οι νεράιδες, ποιόνε να βρούνε και ποιος να τις δει;»…





Το χειμώνα πολλοί μύλοι που δεν είχε δίπλα την κατοικία του ο μυλωνάς ερήμωναν τα βράδια μιας και οι ιδιοκτήτες πήγαιναν σπίτι τους στο χωριό, οπότε στη φαντασία των κατοίκων γινόταν τόπος κατοικίας για τους καλικαντζάρους ή τις νεράιδες.


Όποιος πιει και ξεδιψάσει
απ’ της νύμφης το νερό
λύπη δεν τον ξαναγγίζει


στη ζωή ποτέ ξανά

Όποιος αν την κρυφακούσει
γίνεται ξανά παιδί
Όποιος ξόρκια αν της κλέψει
γίνεται ο πιο σοφός


Όπως κι αν την ονομάσεις
είναι η καλή κυρά
Η νεράιδα που δεν πήρα
το μαντήλι μια φορά


Ήθελα να με αγαπήσει
και μου πήρε τη λαλιά





Πανάρχαιες δοξασίες από την εποχή των μύθων. Πράγματι πίστευαν ότι όποιος ξεδιψάσει από τις πηγές που κατοικούν οι νύμφες δεν τον αγγίζει ποτέ ξανά η λύπη. Όποιος μάθει τα μυστικά από τις καλές κυράδες γίνεται πάλι παιδί. Όποιος κλέψει τα ξόρκια από τις νεράιδες γίνεται σοφός.

https://steni-evias.blogspot.com/2018/02/blog-post_86.html

« Τα παραμύθια της Λίμνης »

. « Τα παραμύθια της Λίμνης »

Λαογραφικό εξιστόρημα του Δημήτρη Αποστόλου - « Ελύμνιου »

« Τα παραμύθια της Λίμνης » που έγραψε ο « Ελύμνιος », δεν είναι παρά ένα ποίημα ριγηλής νοσταλγίας. Ένα ποίημα που το εμπνεύστηκε και το συνέθεσε ένας ποιητής εντελώς μόνος στο δάσος της λήθης – ρεπόρτερ αυτός της χθαμαλής, επαρχιακής μας « αιωνιότητας ». Και μας θύμισε πολλά αυτό το περιπαθές ελύμνιο « παραμύθι », μας έφερε στα δίσεχτα και πικρά και πετρωμένα παιδικά μας χρόνια, με τόση ενάργεια και αισθαντικότητα. Τότες, που σε όμοιες νύχτες ομίχλης, μ΄αυτές που περι-γράφει απαραμύθητα – απαρηγόρητα, θα ΄λεγα ο « Ελύμνιος », καρτερούσαμε πότε θα βγεί ο χρυσός ήλιος της Ελπίδας, για να εξαντλήσει όλο το σκοτάδι, για ν΄αρχίσει...ο μεγάλος λυτρωμός...». ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΣ.

« Παρεμβασιακά » και Μαντούδια...

Τα πιο πάνω αναγραφόμενα ανήκουν σ΄ένα μεγάλο νεοέλληνα λογοτέχνη – τον Αγιαννιώτη Γιώργο Παπαστάμο, που ακριβώς ( πριν μια γενιά τώρα ), έγραψε εντυπωσιασμένος για « Τα παραμύθια της Λίμνης »...που δεν είναι καν παραμύθια, παρά λαογραφική - λογοτεχνική απεικόνιση της Λιμνιώτικης ιστορίας...μιας σειράς διαχρονικών γεγονότων και παραπληρωματικών βιωμάτων της...Η πρώτη καταγραφή ήρθε στο φως της δημοσιότητας