Ορφέας κι Ευρυδίκη

Πίνακας :Ορφέας και Ευρυδίκη του Michel Martin Drolling 1820. Musée Magnin de Dijon (France)

Ο Ορφέας, γιος μιας από τις Μούσες, ο φημισμένος ποιητής και μουσικός, παντρεύτηκε μια γυναίκα που λεγόταν Ευρυδίκη. Ο γάμος δεν του έφερε ευτυχία, γιατί η νύφη, ενώ περπατούσε στην παχιά χλόη με δυο φίλες της, πάτησ’ ένα φαρμακερό φίδι, που τη δάγκωσε στον αστράγαλο. Έπεσε στο χώμα, και καμιά

ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ

ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΥΡΜΙΔΟΝΕΣ

Ήταν ένας θρυλικός λαός της ελληνικής μυθολογίας. Είναι περισσότερο γνωστοί ως οι άγρια πιστοί και πειθαρχημένοι πολεμιστές με επικεφαλής τον Αχιλλέα στον Τρωικό Πόλεμο, όπως

Το πλοίο των ανόητων

Η αλληγορία του Πλάτωνα από τη Δημοκρατία συγκρίνει ένα κράτος με ένα πλοίο όπου ένα μη ειδικό πλήρωμα τσακώνεται για τον έλεγχο του τιμονιού, οδηγώντας το πλοίο στην καταστροφή. Ο καπετάνιος είναι ένας ικανός αλλά αγνοημένος πλοηγός, αντιπροσωπεύοντας τον φιλόσοφο που διαθέτει αληθινή γνώση αλλά δεν μπορεί να κάνει την πλειοψηφία να τον ακολουθήσει. Αυτή η αλληγορία επικρίνει τη δημοκρατία επειδή δίνει εξουσία σε αδαείς και φωνητικούς, και συχνά χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει τη διακυβέρνηση από ειδικούς.

Αμαρτωλός καλόγερος

«Πιτσιρικάς έψελνα. Ήταν ένα σχολείο για μένα η εκκλησία μέχρι που άρχισα να καταλαβαίνω τι διαβάζω. Ερχόταν ο παπάς στο σπίτι και με σήκωνε πρωί πρωί στις πέντε να βαρέσω την καμπάνα και διάβαζα. Καλό μου έκανε. Εκεί την πήρα τη μυρωδιά… και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια. Με αφόρισαν το 1975, ανέβασα τον “Μπαμπούλα”, ένα θεατρικό έργο. Ο “Μπαμπούλας” ήταν η Αγροτική Τράπεζα από τη μια και η εκκλησία από την άλλη που ήθελε να πάρει ένα αμπελάκι που είχε ένας αγρότης. Με τσάκισαν! Μου διάβασαν όλες τις κατάρες μέσα στην εκκλησία, στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Αυτός ήταν ο προσωπικός αφορισμός. Ο ομαδικός αφορισμός ήταν στο “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται” που αφόρισαν όλους, τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, μέχρι το γαϊδούρι».

Αμαρτωλός καλόγερος – 1995 Αμαρτωλός καλόγερος χωρίς σκουφιά και ράσα γυρνώ σε καταγώγια αράζω σε ταράτσα. Όπου μέρα κι όπου νύχτα καλημέρα, καληνύχτα, καλημέρα, καληνύχτα, όπου μέρα κι όπου νύχτα.

ΜΥΘΟΣ

Ο Δημήτρης Τσιγάρας γεννήθηκε στο Βαλτινό Τρικάλων το 1962. Σπούδασε στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών στη σχολή Γραφικών Τεχνών. Εργάστηκε για 10 χρόνια στο Ίδρυμα Στέγη Ειδικής Θεραπευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής Τρικάλων ως Εκπαιδευτής της Λαϊκής Τέχνης. Το 1998 εκλέχθηκε Δήμαρχος στο Δήμο Καλλιδένδρου, Τρικάλων, όπου και διατέλεσε τη θητεία του για 4 χρόνια. Έκτοτε, επαγγελματικά δραστηριοποιείται στις Γραφικές Τέχνες ως Γραφίστας, διατηρώντας γραφείο στα Τρίκαλα. Η ενασχόλησή του με τις καλές τέχνες εναλλάσσεται κατά καιρούς. Πότε με τη ζωγραφική, πότε με τη φωτογραφία, πότε με τη μουσική, πότε με την ποίηση και πότε με τη συγγραφή βιβλίων. Έχει μια κόρη, την Γεωργία, η οποία σπούδασε Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής στα ΤΕΦΑΑ Τρικάλων.

Ήταν λένε κάποτε και είναι αληθινό
ένας νέος έμπορας από το Βαλτινό.

Είχε τρία άλογα βαρβάτα δυνατά
και ταξίδια έκανε συχνά προς τη Φραγκιά.

Δυο τρεις φορές το χρόνο ταξίδευε εκεί
κι έμοιαζε η πραμάτεια του προίκα βασιλική.

Αγόραζε μπακίρια, μετάξια, ασημικά,
υφάσματα, κασμίρια και ρούχα πλουμιστά.

Σε ένα απ' τα ταξίδια του, γυρνώντας στο χωριό

Της ελιάς τα φυλλαράκια | Σκύρος - Hanım Palet Project (Leaves of the ol...

Παραδοσιακό τραγούδι από την Σκύρο,

Στα πλαίσια του Hanım Palet Project, ερμηνείες παραδοσιακών τραγουδιών από γυναικείες φωνές.

Τραγούδι: Ευαγγελία Χαλδαιάκη, Βασιλική Πάλλα
Ηχογράφηση, μίξη/ Βιντεοσκόπηση, μοντάζ: Κώστας Κατσαντώνης

Ο Κωλέττης και η «Μεγάλη Ιδέα»

Κείμενο: Γιάννης Σκαρίμπας

[…] «Παράλληλα, οι μεγαλοκαπεταναίοι της Επανάστασης κι οι τόποι (Γρίβας, Κριεζώτης, Μάνη,

Ναύπλιο κι άλλοι πολλοί) ύψωναν κάθε τόσο μπαϊράκια. Σύγκαιρα, και το ψωμί ήταν γκίτικο και δεν έφτανε για όλους. Καταληστευόταν και ξαναπείναε ο λαός, οι μπαρουτοκαπνισμένοι αγωνιστές ψωμοζητιάνευαν στα σπίτια. Και οι «νεήλυδες» (Φαναριώτες και λοιποί) ήσαν γραμμένοι στο κατάστιχο του διαόλου… Είδαμε πριν τι πρόγκα πήρανε απ’ τον λαό και την εθνοσυνέλευση και πήραν οι πιο πολλοί των ομματίων τους…

Γιάννης Σπανός.

Γεννήθηκα στο Κιάτο Κορινθίας. Μεγάλωσα σε μια αγαπημένη οικογένεια. Ήμουν παράξενο παιδί.

Ασχολιόμουν με διαφορετικά πράγματα από τα υπόλοιπα παιδιά.

Δε μου άρεσε το ποδόσφαιρο. Απεναντίας, το πιάνο της μεγαλύτερης μου αδελφής της Μαρίας με είχε κερδίσει ολοκληρωτικά. Δεν ήμουν παιδί - θαύμα.

Είχα ένα ταλέντο, αλλά έπαιζα ατέλειωτες ώρες προκειμένου να βελτιώσω την τεχνική μου. Για περίπου δύο χρόνια υπερέβαλα εαυτόν, και κάποια στιγμή ο γιατρός μού είπε να σταματήσω να παίζω πιάνο διότι κινδυνεύω να πάθω αγκύλωση στα δάχτυλα. Για ένα χρόνο το απαρνήθηκα.

Ο πατέρας μου με έστειλε σε ωδείο στην Κόρινθο. Όλα πήραν ένα δρόμο από μόνα τους.

«Θέλω τα ώπα μου,» «Μαυρομαλλούσα κοπελιά,» «Σαν με κοιτάς,» «Ένα Καλοκαίρι,» «Μια αγάπη για το Καλοκαίρι,» «Πες πως μ' αντάμωσες μια νύχτα σ' ένα όνειρο,» «Ήρθες εψές στον ύπνο μου και

Τώρα που θα φύγεις

Ο Τάσος (Αναστάσιος-Παντελεήμων) Λειβαδίτης, (Αθήνα, 20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988) ήταν Έλληνας ποιητής

Εδώ τελείωσα. Ώρα να φύγω. Όπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς. Και τα φαντάσματα της ζωής μου θα μ' αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν. Έτσι συνήθως έρχεται το Φθινόπωρο. Γι' αυτό σας λέω ας κοιτάξουμε τη ζωή μας με λίγη περισσότερη συμπόνοια μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική. Τάσος Λειβαδίτης ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΩ Σαν σήμερα, το 1988, έφυγε από τη ζωή.

Αιώνια Ποίηση

Γλυπτό κούρου που φιλοτέχνησε το 1930 ο Μιχαήλ Τόμπρος με μοντέλο τον
Αλέξανδρο Ιόλα προς τιμή του φιλέλληνα ποιητή Ρούμπερτ Μπρουκ και που βρίσκεται στην πλατεία της Αιώνιας Ποίησης στη Χώρα της Σκύρου.

Τα χρήματα για την ανέγερση του μνημείου συγκεντρώθηκαν από τον έρανο της διεθνούς επιτροπής με επίτιμο Πρόεδρο τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μέλος τον Κωνσταντίνο Καβάφη.

Ο Μπρουκ πέθανε στην Σκύρο από τσίμπημα δηλητηριώδους κουνουπιού χωρίς να προλάβει να συμμετάσχει στην εκστρατεία κατά των Τούρκων στην Καλλίπολη στην οποία είχε καταταγεί ως εθελοντής.

Συγκινητική είναι η μεταφορά του νεκρού Μπρουκ από φίλους του μέσα στις κακοτράχαλες πλαγιές μέσα στη νυκτα μέχρι τον ελαιώνα στις Τρεις Μουριές Σκύρου στις 23 Απριλίου του 1915 όπου και ετάφη.

Τζίμης Πανούσης - Μικροαστική Καταστροφή & Πούστευε και μη Eρεύνα

ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Στο εξώφυλλο παιδάκια της Καμπότζης τρέχουν γυμνά μετά τις πρώτες ναπάλμ, πάνω σε ταρτάν κάπου ανάμεσα στο 1ο και στο 2ο κουλουάρ. Στο εσώφυλλο το πρόσωπο του Τζιμάκου φωτίζεται κάτω από το Χριστός Ανέστη. Παραμέσα, κάτω από τον τίτλο, βλέπουμε ότι πρόκειται για Ποιήματα και

ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Μάθημα στην ύπαιθρο, στο υπόστεγο της εκκλησίας. 1946. Χωριό Στρούνι, και από το 1979 Αμφιθέα, στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων. Φωτογράφος: Βούλα Θεοχάρη Παπαϊωάννου. Μουσείο Μπενάκη.

…το εισιτήριο…

Νάναι σα νά ‘μουν έτοιμος. Και νά ‘ναι
σαν νάχω χάσει το εισιτήριο. Οι κάβοι
ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε
μέσ’ στους καπνούς του -όρνιο- ένα καράβι.

Κι εγώ να ψάχνουμαι εδώ χάμω. Και όλο-όλο
…το εισιτήριο… να λέω συντρόφοι ωραίοι!…
Και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο,
να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι…

Οι βαρκαρέοι!… Το εισιτήριο!… Να τρέμει
-ζαγάρι εντός μου- η Χαλκίδα και τα όρη.
Κι εκεί να τόχουν συνεπάρει οι ανέμοι
μετέωρο -μες στις αχλές του- το βαπόρι…

Ω διάολε!… Όλα νάχουν χαθεί και νά ‘χουν πάει
κι οι ανθρώποι δραπετεύσει από τους τόπους,
κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει
χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους…

Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο! Και όλο
να χλιμιτράει στο χάος. Κι ως θα κλαίω
-κιόλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο
κι όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω…

Του Ιωάννη Σκαρίμπα.

Παραμυθιά 1913. Φωτογράφος, Frederick Boissonas.

 

Αθήνα, Κολωνάκι 1902. Φωτογράφος Jean Binot.

 

Στα Πατήσια, δίπλα στις σιδηροτροχιές του τρένου τις Κηφισιάς - Λαυρίου. (Θηρίο ή Σταμάτης). Φωτογράφος Jean Bino

Στα Πατήσια, δίπλα στις σιδηροτροχιές του τρένου τις Κηφισιάς - Λαυρίου. (Θηρίο ή Σταμάτης). Φωτογράφος Jean Bino 

Φαντασία

Φαντασία

Nάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη,
και σένα του καπέλλου σου βαμμένη φανταιζί
κάποια κορδέλλα του, τρελλά να χαιρετάει.

Kαι νάν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
γι’ άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι’ αυτός ο άνεμος τρελλά, –τρελλά να μας σκουντά
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει
όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός:
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.

Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί
πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου–
–καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,–
βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…

Οδυσσέας Ελύτης, Η πορεία προς το μέτωπο

< p>

Το άξιον εστί, Μέρος Β’: Τα πάθη

Η πορεία προς το μέτωπο (ανάγνωσμα), Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης – Αφήγηση: Μάνος Κατράκης, Έργο: Το άξιον εστί (1964)

ΑΝΕΣΤΟΣ ΔΕΛΙΑΣ (το πραγματικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Δέλλιος ή Ανέστης ή Ανεστάκι.

Η ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ

31 Ιανουαρίου 1944. Βοτανικός, σε μια μονοκατοικία της οδού Προφήτου Δανιήλ αργά το απόγευμα.
Η Ζωή κάθεται στην κουζίνα, έχει ανοικτή την πόρτα του δωματίου για να ακούσει αν ο Ανέστης

Οδυσσέας Ελύτης,ο πόλεμος

Έγινε αιτία ο πόλεμος

να συνειδητοποιήσω τί είναι ο αγώνας,

ο ομαδικός πλέον και όχι ο προσωπικός.

Θέλω να πω

τί σημαίνει να μάχεσαι ενταγμένος

σε μιαν ομάδα που έχει ορισμένα ιδανικά

και να μάχεσαι κι εσύ γι' αυτά.

Είδα στο πρόσωπο των στρατιωτών μου

τη λάμψη, που είναι ικανός ο Ελληνισμός

ν' αναδώσει, όταν πιστεύει στο δίκιο του.

Και γνώρισα από πολύ κοντά

την αψηφισιά του θανάτου,

την ακατάβλητη θέληση της ζωής,

που έγινε τελικά και δική μου.

Λίγοι ξέρουνε

ότι το κύριο βάρος του πολέμου

το σήκωσαν οι ανθυπολοχαγοί.

Και συμβολικά αυτό θέλησα να δείξω

ηρωοποιώντας έναν Ανθυπολοχαγό

με το Άσμα που έγραψα.

-Τί ήταν εκείνο που σας

συγκίνησε στο Έπος του '40;

-Ήταν ότι διάβαζα στην πράξη

και μ' ένα σφίξιμο στην καρδιά,

μην τύχει και δακρύσω,

αυτά που με ανία και δυσφορία

διάβαζα ως τότε στα βιβλία

για την ιστορία της χώρας μου.

Ήταν μια βίαιη φορά προς τα εμπρός

Σκαρίμπας,αποφθέγματα

Λυπάμαι μόνο ό,τι είναι ακίνητο και άψυχο και δεν μπορεί να αισθάνεται

Ο Νίκος Καββαδίας στον πόλεμο του 1940

Ο Καββαδίας όταν υπηρέτησε -αρχικά, ως ημιονηγός και στην συνέχεια ως ασυρματιστής- στο αλβανικό μέτωπο, έγραψε δύο πεζά κείμενα: “Του Πολέμου” και “Στο άλογό μου”

Στο άλογό μου

Το ξέρω πόσο σε κούρασα. Στραβά φορτωμένο ακολούθησες υποταχτικά στις πορείες της νύχτας. Γρήγορα γίναμε φίλοι. Με συνήθισες. Έπαψα πια να σε χάνω μέσα στ’ άλλα τα ζώα της Μονάδας μας. Έπαψα να μη σε γνωρίζω.

Αν αρχίσω τα «θυμάσαι» δε θα τελειώσω ποτέ. Λατρεύω τη συντομία! Θα σου θυμίσω μονάχα τρεις

Στον σιδηροδρομικό σταθμό της Καρδίτσας. 1902.

 

Αθήνα 1891.

Αθήνα 1891. Φύλακες με ποδήλατα στην Ακρόπολη. Φωτογράφος, ο δημοσιογράφος και δεινός Αμερικανός ποδηλάτης μεγάλων αποστάσεων, William Lewis Sachtleben, ο οποίος ξεκίνησε από την Αθήνα και έφτασε μέσω Κωνσταντινούπολης στο Πεκίνο με το ποδήλατό του στα τέλη του 19ου αιώνα.

 

Πλατεία Κολωνακίου δεκαετία του 1900.

 

Αθήνα 1936. Σταδίου και Αμερικής

 

Το τρένο της Κηφισιάς,

Αθήνα 1926. Το τρένο της Κηφισιάς, το θηρίο ή Σταμάτης, επειδή σταμάταγε λόγω βλάβης πολύ συχνά,

Αθήνα 1902. Η χωμάτινη οδός Αμερικής

Αθήνα 1902. Η χωμάτινη οδός Αμερικής στο τμήμα της μεταξύ της οδού Σταδίου και της Λεωφόρου Πανεπιστημίου. Δεξιά ο ψηλός τοίχος περιφράζει τους Βασιλικούς στάβλους. Δεξιά μία από τις αφίσες διαφημίζει την Τραβιάτα του Βέρντι. Φωτογράφος: Jean Binot.

 

Η εισοδος των Γερμανών στην Αθήνα έγινε μέσω της Λεωφόρου Βασ. Σοφίας.

 

Στον δρόμο για το Πέραμα, 1902. Φωτογράφος: Jean Binot.

Στον δρόμο για το Πέραμα, 1902. Φωτογράφος: Jean Binot. 

Πλατεία Κλαυθμώνος

Το όνομα Πλατεία Κλαυθμώνος (δηλαδή «κλάματος») το πήρε μετά από χρονογράφημα του περιοδικού Εστία, επειδή εκεί, μπροστά από το υπουργείο Οικονομικών (το οποίο έχει κατεδαφιστεί), μαζεύονταν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυσή τους, δεδομένου ότι τότε δεν υπήρχε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε τους υπαλλήλους που είχε προσλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση και προσλάμβανε τους δικο

Το Εθνικό (Τότε Βασιλικό) θέατρο,

Αθήνα 1904. Το Εθνικό (Τότε Βασιλικό) θέατρο, γνωστό και ως Κτίριο Τσίλλερ, στην χωμάτινη ακόμα οδό Αγίου Κωνσταντίνου. Εγκαινιάστηκε το 1901.

 

«Η Παναγία της Σιξτίνα» του Ραφαήλ.

Το 1512, ο Πάπας Ιουλίας Β΄ παρήγγειλε την «Παναγία της Σιξτίνα». Ο πίνακας θεωρείται ένας από τους τελευταίους πίνακες του Ραφαήλ. Είναι μια ελαιογραφία σε καμβά και προοριζόταν να χρησιμεύσει ως βωμός προς τιμήν του θείου του Πάπα Ιούλιου Β΄, Πάπα Σίξτου Δ΄.

ΧΑΙΝΗΔΕΣ

Μερικά από τα συμπτώματα μιας χώρας σε κατάσταση κρίσης: φοβικότητα (και συνεπώς επιθετικότητα), ατομικισμός (άρα απουσία οράματος), έλλειψη τόλμης και μόχθου(μοιρολατρεία-ηττοπάθεια), αντιπαραγωγικότητα.

Ε λοιπόν οι ΧΑΪΝΗΔΕΣ δεν είναι απ’ αυτή τη χώρα και το αποδεικνύουν περίτρανα όχι με μια αλλά με δυο διαφορετικές και ρηξικέλευθες προτάσεις: τα ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΑ και τα ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ.

Η πρώτη έχει αφορμή τις quasi-closed (ημικλειστές) κοινωνίες (οι δυο τελευταίες στη νότια Ευρώπη είναι αυτές των κρητικών και των ρομά) και συνδιαλλέγεται με minimal γλωσσικές και μουσικές φόρμες της ανατολικής Μεσογείου προσδίδοντας σε πανάρχαιες κατηγορίες νέο σημασιολογικό περιεχόμενο. Σ’ αυτό το εγχείρημα συνέπραξαν μοναδικοί και διαφορετικοί ερμηνευτές απ’ όλους τους νομούς της Κρήτης: Κ. Αβυσσινός, Μ. Λιαπάκης, Γ. Ξυλούρης(Ψαρογιώργης), Γ. Παπαδάκης, Μ. Τζουγανάκης και ο Ψαραντώνης.

Η δεύτερη πρόταση κατοπτρίζει τις αγωνίες μεταβιομηχανικών κοινωνιών και την αλληλεπίδραση πολλών ετερόκλητων πολιτισμικών στοιχείων, μέσα από πιο σύνθετες γλωσσικές και μουσικές δομές. Σ’ αυτή την προσπάθεια εκτός από το Θ.Ρέλλο που ήταν μαζί μας στην καρδιά του πειράματος, συμμετείχε και ο Δ.Πουλικάκος.

Κώστας Καρυωτάκης - Ἡ ἀποχαιρετιστήρια ἐπιστολή

---

Εἶναι καιρὸς νὰ φανερώσω τὴν τραγῳδία μου. Τὸ μεγαλύτερό μου ἐλάττωμα στάθηκε ἡ ἀχαλίνωτη περιέργειά μου, ἡ νοσηρὴ φαντασία καὶ ἡ προσπάθειά μου νὰ πληροφορηθῶ γιὰ ὅλες τὶς συγκινήσεις, χωρὶς τὶς περσότερες, νὰ μπορῶ νὰ τὶς αἰσθανθῶ. Τὴ χυδαία ὅμως πράξη ποὺ μοῦ ἀποδίδεται τὴ μισῶ. Ἐζήτησα μόνο τὴν ἰδεατὴ ἀτμόσφαιρά της, τὴν ἔσχατη πικρία. Οὔτε εἶμαι ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος γιὰ τὸ ἐπάγγελμα ἐκεῖνο. Ὁλόκληρο τὸ παρελθόν μου πείθει γι᾿ αὐτό. Κάθε πραγματικότης μοῦ ἦταν ἀποκρουστική.

Εἶχα τὸν ἴλιγγο τοῦ κινδύνου. Καὶ τὸν κίνδυνο ποὺ ἦρθε τὸν δέχομαι μὲ πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω γιὰ ὅσους, καθὼς ἐγώ, δὲν ἔβλεπαν κανένα ἰδανικὸ στὴ ζωή τους, ἔμειναν πάντα ἕρμαια τῶν δισταγμῶν τους, ἢ ἐθεώρησαν τὴν ὕπαρξή τους παιχνίδι χωρὶς οὐσία. Τοὺς βλέπω νὰ ἔρχονται ὁλοένα περισσότεροι μαζὶ μὲ τοὺς αἰῶνες. Σ᾿ αὐτοὺς ἀπευθύνομαι.