BERIMBAU

ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

Το

BERIMBAU αποτελεί το πλέον εμβληματικό μουσικό όργανο της βραζιλιάνικης παράδοσης, λειτουργώντας ως η «φωνή» και η «ψυχή» της CAPOEIRA. Πρόκειται για ένα μονόχορδο κρουστό τόξο με αφρικανικές ρίζες (συγκεκριμένα από την περιοχή της Ανγκόλα), το οποίο μεταφέρθηκε στη Βραζιλία από τους υπόδουλους Αφρικανούς.

BERIMBAU (1)

Η Δομή και ο Ήχος

Η κατασκευή του είναι απλή αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική:

Το Τόξο (Verga): Ένα λυγισμένο ραβδί από ξύλο (συνήθως biriba), το οποίο δίνει την απαραίτητη τάση.

Η Χορδή (Arame): Ένα μεταλλικό σύρμα που τεντώνεται κατά μήκος του τόξου.

Το Ηχείο (Cabaça): Μια κούφια κολοκύθα στη βάση του οργάνου που ενισχύει τον ήχο και του δίνει το χαρακτηριστικό του χρώμα.

Τα Παρελκόμενα: Ο μουσικός κρούει τη χορδή με μια λεπτή μπαγκέτα (baqueta), κρατώντας ταυτόχρονα ένα μικρό υφαντό κρουστό (caxixi) και ένα νόμισμα ή πέτρα (dobrão) για να μεταβάλλει τον τόνο της χορδής.

Ο Ρόλος του στη Roda

Μέσα στον κύκλο της CAPOEIRA, το BERIMBAU δεν είναι απλό συνοδευτικό όργανο, αλλά ο απόλυτος «αρχηγός»:

Καθορίζει τον Ρυθμό: Ο μουσικός επιλέγει το toque (ρυθμό), ο οποίος υπαγορεύει στους παίκτες αν το παιχνίδι θα είναι αργό και στρατηγικό ή γρήγορο και επιθετικό.

Δίνει το Σύνθημα: Με τους ήχους του berimbau ξεκινά η ladainha (το εισαγωγικό τραγούδι) και δίνεται το τελικό σύνθημα για την είσοδο των παικτών στη ροδα.

Πέρα από την παραδοσιακή του χρήση, ο μοναδικός, σχεδόν υπνωτικός ήχος του BERIMBAU έχει επηρεάσει τη σύγχρονη παγκόσμια μουσική, βρίσκοντας θέση σε είδη όπως η jazz, η electronica (π.χ. CUT CHEMIST) και η world m

Στην εικόνα μπορούμε να διακρίνουμε τα εξής στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει:

Τα μέρη του Berimbau

Verga: Το ξύλινο κυρτό ραβδί που αποτελεί το σώμα του τόξου.

Arame: Το μεταλλικό σύρμα (χορδή) που τεντώνεται κατά μήκος της verga.

Cabaça: Η κολοκύθα στη βάση, η οποία λειτουργεί ως ηχείο για την ενίσχυση του ήχου.

Caxixi: Το μικρό υφαντό καλάθι (που φαίνεται δίπλα στο τόξο), το οποίο περιέχει σπόρους και χρησιμοποιείται ως κρουστό από το ίδιο χέρι που κρατά τη μπαγκέτα.

Dobrao ή Pedra: Το νόμισμα ή η πέτρα που χρησιμοποιείται για να πιέζει τη χορδή και να αλλάζει τον τόνο.

Baqueta: Το λεπτό ξύλινο ραβδί (μπαγκέτα) με το οποίο ο μουσικός κρούει τη χορδή.

Το Berimbau στην Capoeira

Όπως σωστά σημείωσες, το όργανο αυτό είναι η «καρδιά» της capoeira. Είναι αυτό που δίνει τον ρυθμό (toque) και ορίζει την ταχύτητα και το στυλ του παιχνιδιού μέσα στη "roda" (τον κύκλο).

Υπάρχουν τρεις τύποι berimbau ανάλογα με τον ήχο τους:

Gunga: Με τη μεγαλύτερη κολοκύθα και τον πιο βαθύ (μπάσο) ήχο.

Médio: Μεσαίου μεγέθους, που κρατά τον ρυθμό.

Viola: Με την πιο μικρή κολοκύθα και τον πιο οξύ ήχο, που χρησιμοποιείται για αυτοσχεδιασμούς.

1. Atabaque (Αταμπάκε) – Η Καρδιά

Το Atabaque είναι ένα μεγάλο, ψηλό τύμπανο, που μοιάζει λίγο με τα congas που βλέπουμε στη latin μουσική.

• Ο Ρόλος του: Είναι η «καρδιά» της μουσικής. Δίνει τον σταθερό, βαθύ χτύπο που νιώθεις στο στήθος. Αν το Atabaque σταματήσει, ο ρυθμός «αδυνατίζει» και οι παίκτες χάνουν το πάτημά τους.

• Πώς παίζεται: Ο μουσικός το χτυπάει με τα χέρια, συνήθως όρθιος, και κρατάει το βασικό τέμπο.

2. Pandeiro (Παντέιρο) – Ο Αέρας

Το Pandeiro μοιάζει με το δικό μας ντέφι, αλλά είναι πολύ πιο εξελιγμένο τεχνικά.

• Ο Ρόλος του: Προσθέτει «αέρα» και ταχύτητα. Ενώ το Atabaque δίνει τον βαρύ ήχο, το Pandeiro γεμίζει τα κενά με τα μεταλλικά του πιατίνια.

• Η Λεπτομέρεια: Ένας καλός παίκτης Pandeiro μπορεί να κάνει τον ρυθμό να ακούγεται πολύ πιο γρήγορος και ξεσηκωτικός, απλά αλλάζοντας τον τρόπο που κουνάει τον καρπό του.

3. Agogô (Αγκογκό) – Το Καμπανάκι

Αποτελείται από δύο μεταλλικές καμπάνες (μία μικρή και μία μεγάλη) που ενώνονται μεταξύ τους.

• Ο Ρόλος του: Δίνει έναν οξύ, μεταλλικό ήχο που ξεχωρίζει πάνω από όλα τα άλλα όργανα. Βοηθάει στο να κρατιέται ο συγχρονισμός, ειδικά όταν η Roda έχει πολλή φασαρία και τραγούδι

  Πώς δημιουργούνται οι Ρυθμοί (Toques);

  Όταν όλα αυτά τα όργανα παίζουν μαζί, ο Mestre (με το Berimbau) αποφασίζει τι «παιχνίδι» θα γίνει. Οι δύο πιο γνωστοί ρυθμοί είναι:

  1. Angola: Ο ρυθμός είναι αργός, υπνωτικός. Οι παίκτες κινούνται πολύ χαμηλά, αργά, και προσπαθούν να ξεγελάσουν ο ένας τον άλλον. Είναι σαν ένα σκάκι με το σώμα.

  2. São Bento Grande: Εδώ ο ρυθμός «τρέχει». Οι παίκτες σηκώνονται όρθιοι, οι κλωτσιές γίνονται γρήγορες και τα ακροβατικά διαδέχονται το ένα το άλλο.

  Παραπομπές

  • Mestre João Pequeno, "The Schools of Capoeira Angola": Ο σπουδαίος αυτός δάσκαλος εξηγεί πώς το Atabaque και το Pandeiro πρέπει να «ακούνε» το Berimbau και να μην το σκεπάζουν.

  • Maya Talmon-Chvaicer, "The Cultural Synthesis of Brazil": Μια μελέτη που αναλύει την προέλευση του Agogô και του Atabaque από τις θρησκευτικές τελετές της Αφρικής (Candomblé) και πώς πέρασαν στην Capoeira.

  • John Lowell Lewis, "Ring of Liberation: Deceptive Power in Brazilian Capoeira": Εξηγεί τη «συνομιλία» που γίνεται ανάμεσα στα κρουστά και τους παίκτες μέσα στον κύκλο.

  • Dossiê IPHAN (Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional): Επίσημα έγγραφα από τη Βραζιλία που περιγράφουν την παραδοσιακή σύνθεση της ορχήστρας (Bateria) για κάθε στυλ Capoeira

    Πώς ξεκινάει ένας αρχάριος τα όργανα;

    Δεν σε βάζουν κατευθείαν να παίξεις Berimbau (που είναι το πιο δύσκολο). Υπάρχει μια φυσική σειρά:

    1. Το Χειροκρότημα: Είναι το πρώτο «όργανο». Μαθαίνεις να χειροκροτάς στον σωστό ρυθμό (συνήθως τρεις χρόνοι: παμ-παμ-πάααμ). Αυτό κρατάει την ενέργεια της Roda ψηλά.

    2. Το Pandeiro: Είναι συνήθως το πρώτο όργανο που πιάνει ο μαθητής. Μαθαίνεις να κρατάς τον βασικό ρυθμό χωρίς να επιταχύνεις ή να επιβραδύνεις.

    3. Το Atabaque: Μόλις αποκτήσεις καλή αίσθηση του ρυθμού, περνάς στο τύμπανο. Εδώ μαθαίνεις τη δύναμη και τον παλμό.

    4. Το Berimbau: Αυτό είναι το τελευταίο στάδιο. Χρειάζεται χρόνο για να μάθεις να ισορροπείς το τόξο, να κρατάς την πέτρα και να χτυπάς τη χορδή ταυτόχρονα.

    Η Στρατηγική του "Ακούω και Παίζω"

    Στην αρχή, ο δάσκαλος σου λέει: "Μην προσπαθείς να κάνεις πολλά. Απλά άκου το Berimbau". Αν το Berimbau λέει «αργά», παίζεις αργά. Αν λέει «γρήγορα», ακολουθείς. Είναι μια άσκηση ταπεινότητας και συγκέντρωσης.

  • Παραπομπές)

    • Mestre Suassuna (Cordão de Ouro): Ένας από τους πιο διάσημους Mestres που έχει αναπτύξει ολόκληρες μεθόδους διδασκαλίας μουσικής για αρχάριους, δίνοντας έμφαση στο πώς ο ήχος επηρεάζει την κίνηση.

    • "The Capoeira Guidebook" από τον Mestre Poncianinho: Εξηγεί τη σειρά με την οποία ένας μαθητής πρέπει να προσεγγίζει τα όργανα για να μη χάσει την ουσία της παράδοσης.

    • Journal of Ethnic and Migration Studies: Έρευνες για το πώς η εκμάθηση των οργάνων στην Capoeira βοηθάει στην κοινωνική ένταξη και τη δημιουργία ισχυρών δεσμών μέσα στην ομάδα.

    • Abadá-Capoeira Technical Manuals: Τα εγχειρίδια μιας από τις μεγαλύτερες σχολές στον κόσμο, που περιγράφουν ακριβώς τους ρυθμούς και τον τρόπο που πρέπει να κρατιέται κάθε όργανο.

JEFFERSON AIRPLANE

Οι JEFFERSON AIRPLANE δεν ήταν απλώς ένα συγκρότημα· ήταν ο ηχητικός πυρήνας της

αντικουλτούρας του Σαν Φρανσίσκο και η «φωνή» του Καλοκαιριού της Αγάπης το 1967. Ήταν το πρώτο γκρουπ από την ψυχεδελική σκηνή του Bay Area που πέτυχε παγκόσμια εμπορική επιτυχία, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα στο folk-rock και τον σκληρό, πειραματικό ήχο.

Ιδρύθηκαν το 1965 από τον Marty Balin και τον Paul Kantner, αλλά η πορεία τους άλλαξε οριστικά όταν προσχώρησε η Grace Slick. Με την προσθήκη της, το συγκρότημα απέκτησε μια μοναδική δυναμική: τρεις διαφορετικές φωνές (Slick, Balin, Kantner) που μπλέκονταν σε περίπλοκες αρμονίες, πάνω από το καινοτόμο μπάσο του Jack Casady και την κιθάρα του Jorma Kaukonen.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ RAVEL ΚΑΙ ΤΟΝ MILES DAVIS ΣΤΗΝ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΤΟΥ WHITE RABBIT (1)

Η Γκρέις Σλικ  ήταν μια γυναίκα που δεν καταλάβαινε από «πρέπει» και εξουσίες. Είτε τα έχωνε στην υψηλή κοινωνία, είτε προκαλούσε κατά πρόσωπο την αστυνομία, είχε ένα θράσος που οι περισσότεροι ριζοσπάστες της εποχής δεν τολμούσαν ούτε να ονειρευτούν.

Αυτή η τσαμπουκαλίδικη στάση αποτυπώθηκε ιστορικά στο Woodstock, το πρωί της 17ης Αυγούστου 1969. Μετά από μια νύχτα χάους και βροχής, οι JEFFERSON AIRPLANE ανέβηκαν στη σκηνή στις 8:00 το πρωί. Η Γκρέις, πλησιάζοντας το μικρόφωνο, καλωσόρισε τις 500.000 κόσμου με τη φράση που έμεινε στην ιστορία: «Εντάξει φίλοι, ώρα για την πρωινή μουσική των μανιακών» (Mornin' maniac music). Μέσα στο πρώτο φως της ημέρας, η φωνή της ακούστηκε σαν μια σκοτεινή ιεροτελεστία που ξύπνησε τις συνειδήσεις.

Το WHITE RABBIT, που ηχογραφήθηκε τον Νοέμβριο του 1966 για το άλμπουμ Surrealistic Pillow, ήταν μια ευφυής μουσική «ληστεία». Η Σλικ το συνέθεσε σε ένα παλιό όρθιο πιάνο που του έλειπαν δέκα πλήκτρα, αλλά όπως είπε η ίδια, «μπορούσε να ακούσει τις νότες που έλειπαν στο κεφάλι της». Οι επιρροές της ήταν ξεκάθαρες: πήρε τον υπνωτικό ρυθμό και το διαρκές κρεσέντο από το BOLÉRO του MAURICE RAVEL και τη δραματική, ισπανική αύρα από το SKETCHES OF SPAIN του MILES DAVIS. Ήθελε κάτι σκοτεινό, ένα «ισπανικό εμβατήριο» που να ξεφεύγει από τα αναμενόμενα της εποχής.

Χρησιμοποιώντας τις εικόνες του Lewis Carroll από την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», η Σλικ έστησε μια παγίδα στην υποκρισία των γονιών της. Ήταν ένα κάλεσμα αφύπνισης για εκείνους που διάβαζαν στα παιδιά τους παραμύθια με μαγικά μανιτάρια και φίλτρα, αλλά μετά σοκάρονταν με τη γενιά των hippies. Για την Γκρέις, η Αλίκη ήταν το πρότυπο της γυναίκας που προχωρά μόνη της, ακολουθώντας την περιέργειά της — το δικό της «Λευκό Κουνέλι».

Όταν ούρλιαζε το "Feed your head" στο τέλος, δεν μιλούσε μόνο για τα ψυχεδελικά. Ήταν μια διαταγή προς τον κόσμο να «ταΐσει» το μυαλό του με γνώση, να διαβάσει βιβλία και να σταματήσει να υπακούει τυφλά. Εκείνη τη μέρα στο Woodstock, η Γκρέις Σλικ απέδειξε ότι η πραγματική επανάσταση δεν θέλει μόνο φωνή· θέλει κότσια, περιέργεια και πάνω από όλα, μυαλό.

Η ιστορία του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟΥ

Το Gemini είπε

Η φωτογραφία είναι στην πραγματικότητα προϊόν επεξεργασίας (photoshop) και η ιστορία πίσω από αυτήν είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.

Το πραγματικό όνομα του ιδιοκτήτη ήταν Δημήτριος Μποτσαράκος (και όχι αυτό που

EDGAR ALLAN POE , ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Η ζωή του EDGAR ALLAN POE τελείωσε με έναν τρόπο που θα μπορούσε να είχε γράψει ο ίδιος σε

ένα από τα πιο σκοτεινά του διηγήματα: γεμάτος μυστήριο, αγωνία και αναπάντητα ερωτήματα.

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΒΑΛΤΙΜΟΡΗ

Τον Οκτώβριο του 1849, ο Πόε βρέθηκε σε μια κατάσταση που κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγήσει πλήρως.

• Η Εξαφάνιση: Ενώ ταξίδευε από το Ρίτσμοντ προς τη Νέα Υόρκη, τα ίχνη του χάθηκαν για αρκετές ημέρες. Κανείς δεν γνωρίζει πού βρισκόταν ή τι του συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Το Σπίτι του Ανατέλλοντος Ηλίου (2)

 

 Georgia Turner: Η Ξεχασμένη «Μητέρα» του Rising Sun 

Πίσω από τη θρυλική επιτυχία των The Animals και τη folk επανάσταση του Bob Dylan, κρύβεται η μορφή μιας 16χρονης κοπέλας από το Κεντάκι, της οποίας το όνομα παρέμεινε για δεκαετίες στη σκιά. Η Georgia

Διαγωνισμός μουσικής σύνθεσης και τραγουδοποιίας με τίτλο “Οι δρόμοι του Σκαρίμπα”. 4/2/2025 - 28/2/2025

Ο γλάρος - Ιωάννης Καρύγιαννης (μουσική) -> https://youtu.be/spXlz0DO7t0

Ο γλάρος - Γιάννης Γαλίτης (μουσική) -> https://youtu.be/0tIMV1LxRXg

Κουράστηκα στη λογική - Νώντας Κουσκούκης (μουσική) / Αδαμοπούλου Άσπα (στίχοι) -> https://youtu.be/RBunSVllTtA

Σκαρίμπας - Κοινοί Θνητοί (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/A3vJtyUykZs

Άγγελος εφάνη μοι - Σωτηρόπουλος Θανάσης (μουσική) -> https://youtu.be/-MtjqdDiSB8

Ο γλάρος - ΓΙΩΡΓΟΣ&ΕΥΑ band (μουσική) -> https://youtu.be/R579D55TNH0

Στο όνειρο ο μπάρμπα-Γιάννης - Χωρίς Ρεφρέν (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/ubXUFsJMFQ8

Πρόλογος - Γιάννης Τσόγκας (μουσική) -> https://youtu.be/Jqd5c8T96kg

Για μια φυγιέτα - Καραβάς Δημήτρης (μουσική) / Π.Τσιμπιδάκης (στίχοι) -> https://youtu.be/yZZepxRlirs

Οι φίλοι - Abstract Soundscape (μουσική) -> https://youtu.be/gdfq6o_EMzM

Η πολιτεία - Γιώργος Κοφινάς μουσική, Γιώργος Μπίμης (στίχοι) -> https://youtu.be/rf9Tm01cd4k

Μόνο δυο στίχους - Τάσος Σπύρης (μουσική) -> https://youtu.be/Xr75CiFcfMg

Το μοντέλο - Νώντας Κουσκούκης (μουσική) -> https://youtu.be/n85htypNAb4

Ταμάρα - π. Ιωάννης Μάνος (μουσική) -> https://youtu.be/ZTFo00atWww

Ο γλάρος - Δημήτρης Παπαθανασίου (μουσική) -> https://youtu.be/c9sDIzxV9aI

Data με εμάς τους 2 - Θοδωρής Καφάσης (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/WFA-jgSNTIk

Φαντασία - Ελισαβετ Φράγκου, Μάνος Μπεκίρι (μουσική) -> https://youtu.be/xZxL1vWQ9e0

Το βαπόρι - Δημήτρης Μακρής (μουσική) -> https://youtu.be/ObK3eXPoeo4

Αδιαφορία - Δημήτρης Ψαρράς (μουσική) -> https://youtu.be/27NxoT42wN8

Η κυρά μου η τρέλα - Στέλλα Γεδεών, Βαλεντίνα Μπομπίν, Άρης Μπεκίρι (μουσική) -> https://youtu.be/2YqKOq6wbdc

Βαλς χωρίς ντάμα - Δημήτρης Μακρής (μουσική) -> https://youtu.be/OXOtTtC8IK4

Για σε - Τζέμπεν Κλαπάκης (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/5RoGQSCDWGY

Καλησπέρα κύριε Σκαρίμπα - Μάκης Τσιγάντες (μουσική) / Γιάννης Ζορμπαλάς (στίχοι) -> https://youtu.be/_ZhCTowDkt0

Φιγιέττα Γ. Πνευματικού - Τάσος Σπύρης, Ιωάννα Σπύρη (μουσική) -> https://youtu.be/Ua_Uv8-lfls

Η καρδιά που ξοδεύεις - Θοδωρής Καφάσης (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/qykPx7fWKWI

Φαντασία - Γιώργος Τζώρτζης (μουσική) -> https://youtu.be/DmNre6GfbqI

Αυτό - ναι! - Τζίνα Καρδιόλακα (μουσική & επίλογος) -> https://youtu.be/va4O22sc0P8

Ο Καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης - Νικόλαος Στουραΐτης, Ιωάννης Στουραΐτης (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/bOGnnRka7II

Η μαθητευομένη των τακουνιών - Δημήτρης Bagoudo Παπουτσάκης (μουσική), Αλέξανδρος Δεμερτζής (στίχοι) -> https://youtu.be/jX75tG0yrwA

Μα μένει κάτι - Βασίλης Κωνσταντακόπουλος (μουσική & στίχοι) -> https://youtu.be/ftm_YCGtl80

Χριστούγεννα στη Μάνη

Στη Μάνη, στο χωριό μου, τα Χριστούγεννα, τον παλιό καλό καιρό χιόνιζε τόσο πολύ, που, στο σπίτι μας, για να ανοίξουν την πόρτα την τινάζανε, τη χτυπούσανε, για να ανοίξει.. Από κάτω από την πόρτα, η γιαγιά είχε φτιάξει μια τρυπούλα, για τις βαριές, χειμωνιάτικες ημέρες.. Πού εξυπηρετούσε αυτή η τρυπούλα;

Τις ημέρες, που το χιόνι έπεφτε βαρύ και σκέπαζε όλη την εξώπορτα, η πόρτα δε μπορούσε να ανοίξει, έτσι, είχε φτιάξει μια μαγκουρίτσα και από μέσα έσπρωχνε τα χιόνια που ήταν έξω, για να κατέβει σιγά σιγά η στάθμη του χιονιού.. Προπαραμονή Χριστουγέννων και στο χωριό ζυμώνανε ψωμί. Οι φιλενάδες μαζεύονταν σε ένα σπίτι και ζυμώνανε παρέα.. Αυτό γινότανε στις 5 το πρωί, νύχτα ακόμη, με πολύ χιόνι και το τζάκι να καίει με πολλά ξύλα μέσα.. Η γιαγιά απο το προηγούμενο βράδυ, ετοίμαζε μια μεγάλη

ΟΜΟΡΦΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Μια χριστουγεννιάτικη, αληθινή ιστορία

Η νύχτα ήταν παγωμένη. Τράβηξα τη φλοκάτη ίσαμε το μέτωπο. Δεκέμβρης 1949. Σε μια κώμη στα Πιέρια. Ξαφνικά: «Πατέρα, σήκω! Κάποιος χτυπάει την πόρτα !», ακούστηκε η Μαρίκα, η αδερφή μου. Ακολούθησε ταραχή. Ποιος ήταν τέτοια ώρα; Για καλό δεν βαρούσαν έτσι δυνατά.

Τρομαγμένοι σηκωθήκαμε, ο πατέρας άναψε το τσακμάκι και πήγε στην πόρτα. Ξοπίσω του κι εγώ. «Γρηγόρη!», είπε η μάνα, «Εδώ εσύ!». Δεν την άκουσα, ήμουν δεκαεφτά χρόνων πια. Η πόρτα άνοιξε.

Τρεις χωροφύλακες, με τα χιτώνια πασπαλισμένα από το χιόνι στέκονταν μπροστά μας. «Μπρος, γρήγορα, όλοι στο τμήμα», είπε ένας κι έτριψε τα παγωμένα χέρια του. Η ερώτηση «Γιατί, τι

Έργο: Γιάννης Τσαρούχης, "Δεκέμβρης".

 

ο Μενούσης ο Μπιρμπίλης και ο Μεχμέτ Αγάς

<div>

Μία τραγική ιστορία, είναι η ιστορία του «Μενούση», ένα υπαρκτό πρόσωπο που ζούσε στην Ήπειρο την εποχή της απελευθέρωσης από τους Τούρκους. Ο λαός έχει έναν μαγικό τρόπο να περνάει από γενιά σε γενιά, ιστορίες που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είναι διδακτικές. Δεν έχει σημασία αν στην ολότητά τους είναι πραγματικές. Πολλές φορές δεν έχουν σημασία ακόμα και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαδραματίστηκαν. Αυτό που έχει αξία είναι να παραδειγματιστούν οι επόμενοι. Είτε με την καλή έννοια,

 

ΓΕΦΥΡΑ

 

ΣΚΙΑ: ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ

ΣΚΙΑ: ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ

του Έντγκαρ Άλαν Πόε

Εσείς που με διαβάζετε, είστε ακόμα ανάμεσα στους ζωντανούς· όμως εγώ που γράφω, θα έχω

από καιρό περάσει στη χώρα των σκιών. Διότι, αληθινά, πολλά παράξενα θα συμβούν, και πολλά μυστικά θα αποκαλυφθούν, και πολλοί αιώνες θα κυλήσουν προτού οι άνθρωποι αντικρίσουν αυτά τα γραπτά. Και όταν τα δουν, θα υπάρξουν κάποιοι που δεν θα πιστέψουν, και κάποιοι που θα

Αμόνι και νερό και Αρχάγγελος

Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 28 Φεβρουαρίου 1960 – Ανισσαρά Ηρακλείου, 26 Φεβρουαρίου 2025), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μανώλης Λιδάκης.

Ο αποχαιτετισμός   απο τα παιδιά του ΑΡΜΟΥ στον Μανώλη Λιδάκη:

Μια μέρα μετά τον πικρό αποχαιρετισμό στον Μανώλη Λιδάκη, λίγες γραμμές για να τιμήσουμε τον δικό μας Μανώλη…

Ήταν τέλος του 2006 και ηχογραφούσαμε τον πρώτο μας δίσκο.

Ακούγοντας τα κομμάτια στο στούντιο που πηγαίναμε μερόνυχτα ολόκληρα, φανταζόμασταν την φωνή του σε κάποια από αυτά και λέγαμε ο ένας στον άλλον : τι ωραία που θα ήταν να έρχονταν στο στούντιο ο Λιδάκης να ακούσει και να δεχτεί

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΗ-ΓΩΝΙΑ

 

 Η Αση-Γωνιά έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Κάθε πρωί πήγαινα στο κρεβάτι του πατέρα μου για να ακούσω άλλη μια ιστορία για την Κρήτη. Κι ανάμεσα σ’ αυτές, για την Αση-Γωνιά, που όταν ήταν ο

Τάσος Λειβαδίτη

Αλλά τα βράδια - 1993 Στίχοι: Τάσος ΛειβαδίτηςΜουσική: Γιώργος Τσαγκάρης Και να που φτάσαμε εδώ Χωρίς αποσκευές Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο Φτωχή ανθρωπότητα, δεν

Φλεγραία πεδία- Άντρο Σίβυλλας. Συνέντευξη με τον επικεφαλής αρχαιολόγο ...