Η ιστορία του ΤΙΜΩΝΑ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ αποτελεί το πιο εμβληματικό παράδειγμα στην παγκόσμια γραμματεία για το πώς η αχαριστία μπορεί να μεταλλάξει την ανθρώπινη ψυχή. Από τις αναφορές του ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ μέχρι την πένα του ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ, ο Τίμων παραμένει το αρχέτυπο του μισανθρώπου.
ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΙΜΩΝ;
Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ: Στην πρώτη φάση της ζωής του, ο Τίμων ήταν η προσωποποίηση της «φιλοφροσύνης». Ξόδευε αλόγιστα την περιουσία του για να στηρίζει φίλους, να ξεχρεώνει γνωστούς και να παραθέτει πολυτελή συμπόσια. Η Αθήνα τον αποθέωνε όσο τα ταμεία του ήταν γεμάτα.
Ο ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ: Όταν η περιουσία του εξαντλήθηκε και οι «φίλοι» του του γύρισαν την πλάτη, η απογοήτευσή του μετατράπηκε σε οργή. Αποσύρθηκε σε μια σπηλιά κοντά στην ακτή, χτίζοντας έναν πύργο για να απομονωθεί από την κοινωνία που θεωρούσε πλέον διεφθαρμένη και αχάριστη.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ: ΠΟΙΟΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ;
Η μορφή του Τίμωνα δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Σαίξπηρ. Οι πηγές ξεκινούν από την ίδια του την εποχή:
ΟΙ ΚΩΜΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ (5ος αι. π.Χ.): Ο ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ στις «Όρνιθες» και τη «Λυσιστράτη» είναι ο πρώτος που εισάγει τον Τίμωνα στη λογοτεχνία, περιγράφοντάς τον ως έναν άνθρωπο που «φράζει» τον εαυτό του μακριά από τους άλλους, γεμάτο αγκάθια και μίσος για τους πονηρούς ανθρώπους.
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ (1ος αι. μ.Χ.): Στον «Βίο του Αντωνίου», ο Πλούταρχος προσφέρει τις πιο ζωντανές λεπτομέρειες. Αναφέρει τη σχέση του Τίμωνα με τον ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ, τον οποίο συμπαθούσε μόνο και μόνο επειδή προέβλεπε ότι θα έφερνε την καταστροφή στην Αθήνα.
ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ (2ος αι. μ.Χ.): Στο έργο του «ΤΙΜΩΝ Η ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ», ο Λουκιανός δίνει μια σατιρική διάσταση, παρουσιάζοντας τον Τίμωνα να βρίσκει ξανά χρυσάφι ενώ σκάβει στα χωράφια, αλλά αυτή τη φορά να το χρησιμοποιεί ως όπλο απομόνωσης και όχι κοινωνικοποίησης.
Η ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
Ο ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ, βασισμένος κυρίως στον Πλούταρχο και τον Λουκιανό, έγραψε την τραγωδία «ΤΙΜΩΝ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ» (περίπου το 1605-1606). Με περίπου 18.000 λέξεις, το έργο αυτό θεωρείται μια από τις πιο ωμές και σκοτεινές ανατομίες της κοινωνικής υποκρισίας.
Ο Σαίξπηρ αναδεικνύει τον Τίμωνα όχι ως έναν απλό τρελό, αλλά ως έναν ιδεαλιστή που
καταστράφηκε από την ίδια του την πίστη στην ανθρώπινη ευγένεια. Το έργο καταλήγει με την αυτοεξορία του και τον θάνατό του στην ακρογιαλιά, όπου το κύμα της θάλασσας σβήνει τα ίχνη ενός ανθρώπου που επέλεξε να μην ανήκει πουθενά.
καταστράφηκε από την ίδια του την πίστη στην ανθρώπινη ευγένεια. Το έργο καταλήγει με την αυτοεξορία του και τον θάνατό του στην ακρογιαλιά, όπου το κύμα της θάλασσας σβήνει τα ίχνη ενός ανθρώπου που επέλεξε να μην ανήκει πουθενά.
ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ
Ο Τίμων παραμένει επίκαιρος γιατί υπενθυμίζει τον κίνδυνο των άκρων. Η ιστορία του είναι η ιστορία της απώλειας του μέτρου: από την τυφλή εμπιστοσύνη στο τυφλό μίσος. Όπως έγραψε και ο ίδιος στον υποτιθέμενο τάφο του:
«Εδώ κείτομαι, έχοντας ξεφύγει από την κακία των ανθρώπων».Οταν ένας άνθρωπος χάνει τα πάντα (πλούτο, φίλους, θέση), αυτό που απομένει είναι η γυμνή, οργισμένη αλήθεια του εαυτού του.
ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ "ΤΙΜΩΝΑ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ"
Ο ΣΑΙΞΠΗΡ βασίστηκε σε κλασικά κείμενα για να πλάσει την τραγωδία του. Παρόλο που το έργο γράφτηκε στην Αγγλία της Αναγέννησης, οι ρίζες του βρίσκονται στην αρχαία ελληνική γραμματεία.1. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: "ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ"Η βασικότερη πηγή ήταν ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, και συγκεκριμένα ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Εκεί αναφέρεται ότι ο Μάρκος Αντώνιος, μετά την ήττα του, απομονώθηκε σε ένα οίκημα που ονόμασε «Τιμώνιον», θέλοντας να μοιάσει στον Αθηναίο μισάνθρωπο.Ο Αλκιβιάδης: Ο Πλούταρχος σημειώνει ότι ο Τίμωνας απέφευγε όλο τον κόσμο εκτός από τον ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ, τον οποίο συμπαθούσε επειδή προέβλεπε ότι κάποια μέρα θα κατέστρεφε την Αθήνα.Η Συκιά: Ο Σαίξπηρ δανείστηκε το περιστατικό όπου ο Τίμωνας προσφέρει στους Αθηναίους τη συκιά του κήπου του για να απαγχονιστούν, πριν την κόψει για να χτίσει.2. ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ: "ΤΙΜΩΝ Η ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ"Ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ο Σαμοσατεύς έγραψε έναν σατιρικό διάλογο που έδωσε στον Σαίξπηρ τον σκελετό της πλοκής:Ο Θησαυρός: Στον Λουκιανό, ο ΖΕΥΣ στέλνει τον ΠΛΟΥΤΟ στον Τίμωνα. Η στιγμή που ο Τίμωνας σκάβει τη γη και βρίσκει χρυσό είναι το κεντρικό σημείο που χρησιμοποιεί ο Σαίξπηρ για να δείξει την υποκρισία των "φίλων" του.Η Μεταστροφή: Η μετάβαση από την απόλυτη γενναιοδωρία στην απόλυτη περιφρόνηση για το ανθρώπινο γένος προέρχεται από τη διαλεκτική του Λουκιανού.3. ΟΙ ΚΥΝΙΚΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙΟ χαρακτήρας του ΑΠΗΜΑΝΤΟΥ στο έργο (ο κυνικός φιλόσοφος που κατακρίνει τον Τίμωνα) δεν υπάρχει στον Πλούταρχο, αλλά είναι εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία των ΚΥΝΙΚΩΝ (όπως ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ). Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί αυτόν τον χαρακτήρα για να δείξει τη διαφορά ανάμεσα στην "επαγγελματική" κυνικότητα και την "πραγματική" απόγνωση του Τίμωνα.ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣΟΝΟΜΑΙΔΙΟΤΗΤΑΡΟΛΟΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟΤΙΜΩΝΑθηναίος ΆρχονταςΟ κεντρικός ήρωας που από ευεργέτης γίνεται μισάνθρωπος.ΦΛΑΒΙΟΣΟικονόμοςΟ πιστός υπηρέτης που παραμένει έντιμος μέχρι το τέλος.ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣΣτρατηγόςΟ Αθηναίος ηγέτης που εξορίζεται και επιστρέφει για εκδίκηση.ΑΠΗΜΑΝΤΟΣΦιλόσοφοςΟ κυνικός που προειδοποιεί τον Τίμωνα για την υποκρισία των φίλων του.ΤΟ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥΟ Σαίξπηρ κλείνει το έργο χρησιμοποιώντας σχεδόν αυτούσιο το επίγραμμα που παραδίδει ο Πλούταρχος για τον τάφο του Τίμωνα στην ακτή της Αθήνας:"Εδώ κείτομαι εγώ, αφού ξέσκισα τη δυστυχισμένη μου ψυχή. Το όνομά μου μη ζητάτε να μάθετε, αλλά κακό ψόφο να έχετε, εσείς οι κακοί άνθρωποι."
ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
ΤΙΜΩΝ Η ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ
Η ΚΡΑΥΓΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΙΑ
Η ιστορία ξεκινά με τον ΤΙΜΩΝΑ, ο οποίος βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, φορώντας δέρματα και σκάβοντας τη σκληρή γη για λίγες ρίζες. Γεμάτος οργή, στρέφεται προς τον ουρανό και εξαπολύει έναν πικρό λόγο κατά του ΔΙΑ. Τον κατηγορεί ότι έχει χάσει τη δύναμή του, ότι ο κεραυνός του έχει σβήσει και ότι δεν τιμωρεί πλέον τους επίορκους και τους άδικους.
«Πού είναι τώρα ο βροντερός και φοβερός Δίας;» αναρωτιέται. «Γιατί επιτρέπεις στους ανθρώπους να με περιγελούν, ενώ εγώ ξόδεψα όλη μου την περιουσία για να βοηθήσω την Αθήνα και τους φίλους μου;»
Ο ΤΙΜΩΝΑΣ περιγράφει πώς οι άνθρωποι που άλλοτε τον αποθέωναν και έτρωγαν στο τραπέζι του, τώρα τον προσπερνούν στον δρόμο σαν να είναι ένας άγνωστος ή μια παλιά επιτύμβια στήλη που έχει διαβρωθεί από τον χρόνο.
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ
Ο ΔΙΑΣ, ακούγοντας τις φωνές του ΤΙΜΩΝΑ, ρωτάει τον ΕΡΜΗ ποιος είναι αυτός ο βρώμικος τύπος που φωνάζει από τους πρόποδες του Υμηττού.
Ο ΕΡΜΗΣ του εξηγεί ότι πρόκειται για τον πλούσιο ΤΙΜΩΝΑ, τον γιο του ΕΧΕΚΡΑΤΙΔΗ, που έκανε θυσίες εκατόμβης στους θεούς. Του εξηγεί ότι η καταστροφή του δεν ήρθε από κακία, αλλά από «υπερβολική καλοσύνη» και αφέλεια, καθώς πίστεψε ότι οι κόλακες που τον περιέβαλλαν ήταν πραγματικοί φίλοι.
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑ
Ο ΔΙΑΣ, νιώθοντας μια δόση υποχρέωσης για τις παλιές θυσίες του ΤΙΜΩΝΑ, αποφασίζει να τον βοηθήσει. Διατάζει τον ΕΡΜΗ να πάρει μαζί του τον ΠΛΟΥΤΟ και να κατέβουν στη γη για να ξαναδώσουν στον ΤΙΜΩΝΑ τη χαμένη του περιουσία. Ωστόσο, ο ΠΛΟΥΤΟΣ εμφανίζεται διστακτικός και απρόθυμος να επιστρέψει σε έναν άνθρωπο που τον σκόρπισε τόσο άφρονα στο παρελθόν.Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΥ
Καθώς ο ΕΡΜΗΣ και ο ΠΛΟΥΤΟΣ κατηφορίζουν προς τη γη, ο ΠΛΟΥΤΟΣ διαμαρτύρεται έντονα στον ΔΙΑ. Υποστηρίζει ότι ο ΤΙΜΩΝΑΣ δεν αξίζει τη βοήθειά τους, διότι στο παρελθόν τον έδιωξε με τις κλωτσιές, σκορπώντας τον σε ανθρώπους ανάξιους, σε κόλακες και σε πόρνες.
Ο ΕΡΜΗΣ προσπαθεί να τον ηρεμήσει, εξηγώντας ότι ο ΤΙΜΩΝΑΣ έμαθε πλέον το μάθημά του μέσα από τη φτώχεια. Τότε, ο ΠΛΟΥΤΟΣ ξεκινά μια συναρπαστική ανάλυση για το πώς τον αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι:
Οι Άσωτοι: Τον αφήνουν να κυλάει σαν νερό από τις παλάμες τους, μέχρι να στερέψει.
Οι Φιλάργυροι: Τον φυλακίζουν στα σκοτάδια, τον σφραγίζουν με λουκέτα και τον φυλάνε άυπνοι, εμποδίζοντάς τον να δει το φως του ήλιου, μετατρέποντας τον ίδιο τον πλούτο σε άχρηστο μέταλλο.
Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΙΑΣ
Όταν πλησιάζουν στον αγρό του ΤΙΜΩΝΑ, βρίσκουν τον ήρωα να εργάζεται σκληρά. Δίπλα του στέκεται η ΠΕΝΙΑ (η Φτώχεια), μαζί με τους συνοδούς της: τον ΠΟΝΟ, τη ΣΟΦΙΑ, την ΚΑΡΤΕΡΙΑ και την ΑΛΗΘΕΙΑ.
Η ΠΕΝΙΑ, βλέποντας τους θεούς να πλησιάζουν, τους κατηγορεί ότι έρχονται να καταστρέψουν το έργο της. Υποστηρίζει ότι εκείνη έκανε τον ΤΙΜΩΝΑ έναν έντιμο και εργατικό άνθρωπο, απαλλάσσοντάς τον από τις αυταπάτες του παρελθόντος.
«Εγώ τον έμαθα να στηρίζεται στα χέρια του», λέει η ΠΕΝΙΑ. «Τον έκανα σοφό και ικανό να βλέπει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Τώρα έρχεστε εσείς να τον παραδώσετε ξανά στην τρυφή και την αλαζονεία;»
Η ΑΠΩΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΜΩΝΑ
Παρά τις αντιρρήσεις της ΠΕΝΙΑΣ, ο ΕΡΜΗΣ επιβάλλει τη θέληση του ΔΙΑ. Η ΠΕΝΙΑ και η συνοδεία της αποχωρούν πικραμένες. Τότε, ο ΕΡΜΗΣ πλησιάζει τον ΤΙΜΩΝΑ και του αναγγέλλει τα ευχάριστα νέα.
Προς έκπληξη των θεών, ο ΤΙΜΩΝΑΣ δεν πανηγυρίζει. Αντίθετα, τους επιτίθεται! Τους αποκαλεί ενοχλητικούς και τους ζητά να τον αφήσουν στην ησυχία του, λέγοντας ότι η ζωή του ως εργάτης είναι προτιμότερη από την παλιά του δόξα.
«Φύγετε από εδώ!» φωνάζει. «Μου φτάνει το φτυάρι μου και η γη μου. Δεν θέλω τα δώρα σας, γιατί πάντα φέρνουν μαζί τους τον πόνο και την προδοσία.»
Τελικά, μετά από μεγάλη επιμονή του ΕΡΜΗ, ο ΤΙΜΩΝΑΣ πείθεται να σκάψει σε ένα συγκεκριμένο σημείο που του υποδεικνύουν.
Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ
Μόλις ο ΕΡΜΗΣ επιστρέφει στον Όλυμπο, ο ΤΙΜΩΝΑΣ βυθίζει το φτυάρι του στη γη με δύναμη. Με το πρώτο χτύπημα, ο ήχος δεν είναι πια υπόκωφος όπως του χώματος, αλλά μεταλλικός και λαμπερός. Σκάβοντας βαθύτερα, φέρνει στο φως μια τεράστια ποσότητα χρυσού.
Αντί για χαρά, ο ΤΙΜΩΝΑΣ αισθάνεται έναν βαθύ κυνισμό. Κοιτάζει τον χρυσό και αναφωνεί:
«Ω χρυσέ, η ωραιότερη απόλαυση των θνητών! Τώρα που σε έχω, θα ζήσω μόνος μου. Θα φτιάξω έναν πύργο πάνω από αυτόν τον θησαυρό και αυτός θα είναι το σπίτι μου και ο τάφος μου. Ο Τίμωνας θα είναι ο μόνος φίλος του Τίμωνα. Όλοι οι άλλοι είναι εχθροί και προδότες.»
Ορκίζεται να μην δείξει ποτέ ξανά έλεος. Αν δει κάποιον να πνίγεται, αντί να του δώσει το χέρι του, θα τον σπρώξει βαθύτερα στο νερό. Αν δει κάποιον να καίγεται, θα ρίξει λάδι στη φωτιά.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΟΛΑΚΩΝ
Η φήμη ότι ο ΤΙΜΩΝΑΣ βρήκε χρυσό εξαπλώνεται στην Αθήνα σαν πυρκαγιά. Ξαφνικά, το ερημικό χωράφι του γεμίζει από ανθρώπους που τον είχαν εγκαταλείψει στην απόλυτη φτώχεια.
Πρώτος καταφθάνει ο ΓΝΑΘΩΝΙΔΗΣ, ο παράσιτος που κάποτε έτρωγε στο τραπέζι του και αργότερα, όταν ο ΤΙΜΩΝΑΣ του ζήτησε βοήθεια, προσποιήθηκε πως δεν τον γνώριζε.
Η Προσέγγιση: Έρχεται τρέχοντας, προσφέροντάς του ένα νέο τραγούδι που δήθεν έγραψε προς τιμήν του.
Η Αντίδραση: Ο ΤΙΜΩΝΑΣ δεν τον αφήνει καν να ολοκληρώσει. Σηκώνει το φτυάρι του και τον χτυπά δυνατά στο κεφάλι, σπάζοντάς του το κρανίο. «Να το δώρο σου!» του φωνάζει.
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ "ΦΙΛΟΙ"
Μετά τον Γναθωνίδη, εμφανίζεται ο ρήτορας ΔΗΜΕΑΣ, ο οποίος φέρνει μαζί του ένα ψεύτικο ψήφισμα της Εκκλησίας του Δήμου. Το ψήφισμα αναφέρει ότι ο ΤΙΜΩΝΑΣ είναι ο ευεργέτης της πόλης, ο "στύλος της Αθήνας", και ότι πρέπει να του στηθεί χρυσό άγαλμα δίπλα στην Αθηνά.
Ο ΤΙΜΩΝΑΣ, ακούγοντας τις κολακείες του ανθρώπου που ο ίδιος είχε ξεπληρώσει τα χρέη του στο παρελθόν, τον αφήνει να πλησιάσει μόνο και μόνο για να τον ξυλοκοπήσει με ακόμα μεγαλύτερη μανία.
Στη συνέχεια καταφτάνει ο ΘΡΑΣΥΚΛΗΣ, ο φιλόσοφος. Αυτός προσποιείται τον σεμνό και τον υπεράνω χρημάτων, λέγοντας στον ΤΙΜΩΝΑ ότι δεν ήρθε για τον χρυσό, αλλά για να του δώσει "φιλοσοφικές συμβουλές" για το πώς να διαχειριστεί τον πλούτο του χωρίς να διαφθαρεί.Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΘΡΑΣΥΚΛΗ
Ο ΘΡΑΣΥΚΛΗΣ πλησιάζει τον ΤΙΜΩΝΑ με ύφος σοβαρό, προσποιούμενος τον κυνικό φιλόσοφο που περιφρονεί τα εγκόσμια. Του λέει με δασκαλίστικο τόνο:
«Τίμωνα, προσέχε τον χρυσό. Είναι παγίδα. Δεν τον χρειάζεσαι. Πέτα τον στη θάλασσα, ή δώσε τον σε μένα που ξέρω πώς να τον μοιράσω στους φτωχούς, ενώ εγώ ο ίδιος θα αρκούμαι σε μια χούφτα κριθάρι».
Ο ΤΙΜΩΝΑΣ, που βλέπει πίσω από το προσωπευτήριο της αρετής τη λιγούρα του φιλοσόφου για τα πλούτη, του απαντά με σαρκασμό: «Έχεις δίκιο, Θρασυκλή. Ας ξεκινήσω τη "μοιρασιά" από εσένα». Αντί όμως για χρυσάφι, σηκώνει το φτυάρι του και τον γεμίζει με χτυπήματα, αναγκάζοντας τον φιλόσοφο να τραπεί σε φυγή, ουρλιάζοντας για βοήθεια και ξεχνώντας κάθε έννοια φιλοσοφικής απάθειας.
Η ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΩΝ
Μετά τον Θρασυκλή, ο λόφος του ΤΙΜΩΝΑ θυμίζει πλέον μυρμηγκοφωλιά. Καταφθάνουν δεκάδες άλλοι: ρήτορες με έτοιμους επαίνους, δικηγόροι με ψεύτικες υποθέσεις και απλοί πολίτες που θυμήθηκαν ξαφνικά ότι είναι "μακρινοί συγγενείς" του.
Ο ΤΙΜΩΝΑΣ ανεβαίνει σε ένα ύψωμα και αρχίζει να τους πετάει πέτρες και χώματα, χρησιμοποιώντας το φτυάρι του ως όπλο. Τους καταδιώκει με μανία, φωνάζοντας ότι η μόνη "ευεργεσία" που θα λάβουν από αυτόν είναι ο πόνος.
Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Ο ΠΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ
Το έργο κλείνει με τον ΤΙΜΩΝΑ να έχει διώξει και τον τελευταίο εισβολέα. Τώρα πια, είναι απόλυτος κυρίαρχος του θησαυρού του και της μοναξιάς του.
Ο Πύργος: Χρησιμοποιεί τον χρυσό όχι για να αγοράσει απολαύσεις, αλλά για να οχυρώσει το ερημητήριό του.
Η Υστεροφημία: Επιλέγει το όνομα «Μισάνθρωπος» ως τον μοναδικό του τίτλο.
Το Τέλος: Προετοιμάζει τον τάφο του στην άκρη της θάλασσας, εκεί που το κύμα θα σβήνει τα ίχνη των ανθρώπων, επιθυμώντας ακόμα και νεκρός να μην έχει καμία επαφή με την κοινωνία που τον πρόδωσε.
«Ο Τίμωνας ο γιος του Εχεκρατίδη ζει εδώ. Μην με χαιρετάτε, μην με ρωτάτε, απλώς προσπεράστε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.