Η αριστουργηματική υδατογραφία του EUGENE LOUIS LAMI αποτελεί μια από τις πιο συγκλονιστικές οπτικές αποδόσεις του γαλλικού Ρομαντισμού, όπου ο ζωγράφος συνομιλεί απευθείας με το πνεύμα του ALFRED DE MUSSET.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ: ALFRED DE MUSSET (1810–1857)
Ο MUSSET, το «κακό παιδί» των γαλλικών γραμμάτων, έγραψε τη «ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΜΑΪΟΥ» (LA NUIT DE MAI) το 1835, ευρισκόμενος σε κατάσταση απόλυτης ψυχικής συντριβής. Η έμπνευσή του πήγασε από τον θυελλώδη και καταστροφικό έρωτά του με τη George Sand. Το ποίημα δεν είναι απλώς ένας διάλογος, αλλά η εσωτερική μάχη ενός ανθρώπου που νιώθει την καρδιά του να «πεθαίνει» από την προδοσία, ενώ η Μούσα τον πιέζει να μετουσιώσει αυτόν τον πόνο σε αθάνατο έργο.
Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ: EUGENE LOUIS LAMI (1800–1890)
Ο LAMI, δεξιοτέχνης της λεπτομέρειας και της ατμόσφαιρας, βυθίζεται εδώ στον εσωτερικό κόσμο του ποιητή. Χρησιμοποιεί την υδατογραφία για να δώσει μια ονειρική, σχεδόν διάφανη αίσθηση στην παρουσία της Μούσας, σε αντίθεση με τη βαριά και σκοτεινή φιγούρα του Ποιητή που μοιάζει εγκλωβισμένος στην υλική του απόγνωση.
Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΠΙΝΑΚΑΣ
Ο ζωγράφος εμπνεύστηκε από την κεντρική ιδέα του ποιήματος: τον πόνο ως απαραίτητη τροφή για τη δημιουργία. Στο έργο του, ο LAMI επιλέγει μια συμβολική προσέγγιση:
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ εμφανίζεται καταβεβλημένος στην πολυθρόνα του, με το κεφάλι σκυμμένο, ανίκανος να αντικρίσει το φως.
Η ΜΟΥΣΑ παρουσιάζεται ως μια αιθέρια οπτασία που αναδύεται μέσα από το σκοτάδι. Κρατώντας ένα χρυσό κύπελλο, προσφέρει το «θείο ποτό» της έμπνευσης, υπενθυμίζοντας στον δημιουργό πως ακόμη και μέσα στη συντριβή, η Τέχνη παραμένει η μόνη λύτρωση.
Η έμπνευση του δημιουργού πηγάζει από τη διάσημη αλληγορία του «πελεκάνου» που περιγράφει ο MUSSET: όπως το πουλί προσφέρει τα σπλάχνα του για να ζήσουν τα μικρά του, έτσι και ο καλλιτέχνης οφείλει να θυσιάσει το δικό του συναίσθημα για να χαρίσει στην ανθρωπότητα την ομορφιά.
LA NUIT DE MAI (Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΜΑΪΟΥ)
ALFRED DE MUSSET
Η ΜΟΥΣΑ
Πάρε το λαούτο σου και δώσ’ μου ένα φιλί, ποιητή·
η ανθοδέσμη της αγριοτριανταφυλλιάς ανοίγει τον κάλυκά της.
Η νύχτα είναι γλυκιά, ο άνεμος που περνά τρέμει πάνω στα καλάμια,
περιμένοντας την αυγή.
Πάρε το λαούτο σου· η νύχτα είναι γλυκιά.
Γιατί μένεις βουβός; Θα έλεγε κανείς πως η καρδιά σου έχει παγώσει.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Γιατί χτυπά τόσο δυνατά η καρδιά μου;
Γιατί νιώθω μέσα μου έναν άγνωστο φόβο που με κάνει να τρέμω;
Ποιος χτυπά στην πόρτα μου;
Γιατί το λυχνάρι μου που τρεμοσβήνει με τυφλώνει με μια ξαφνική λάμψη;
Θεέ μου! Όλο μου το σώμα ριγεί.
Ποιος έρχεται; Ποιος με καλεί;
Όχι, δεν είναι κανείς, είμαι μόνος.
Είναι η ώρα που χτυπά· ω, μοναξιά! Ω, φτώχεια!
Η ΜΟΥΣΑ
Πάρε το λαούτο σου, ποιητή· το κρασί της νεότητας
αναβράζει απόψε στις φλέβες του Θεού.
Η ανησυχία μου με πνίγει και θα ήθελα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.
Αλίμονο! Είμαι τόσο λυπημένη, κι εσύ είσαι τόσο ωραίος!
Φαίνεται πως η ελπίδα έχει φύγει από το πρόσωπό σου.
Έλα, ας πετάξουμε μαζί στους ουρανούς,
ας πάμε να δούμε αν ο κόσμος είναι ακόμα εκεί.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Εσύ είσαι, αδελφή μου; Εσύ είσαι, Μούσα μου;
Ω, καλή μου, είναι αλήθεια πως είσαι εσύ;
Ναι, σε αναγνωρίζω από το φως που σκορπάς.
Είναι αλήθεια πως ήρθες να με βρεις, εμένα τον δυστυχισμένο,
μέσα στη μαύρη νύχτα;
Η ΜΟΥΣΑ
Πάρε το λαού σου! Είναι η ώρα της αγάπης.
Τα δάκρυα που χύνεις είναι η δροσιά της ψυχής σου.
Μην απελπίζεσαι, ποιητή· τα πιο όμορφα τραγούδια είναι τα πιο απελπισμένα,
και ξέρω μερικά αθάνατα που είναι καθαροί λυγμοί.
Όταν ο πελεκάνος, γυρίζοντας από το κυνήγι,
βρίσκει τα παιδιά του πεινασμένα,
τους δίνει την ίδια του την καρδιά για να φάνε.
Ποιητή, έτσι κάνουν και οι μεγάλοι δημιουργοί:
ταΐζουν την ανθρωπότητα με τα ίδια τους τα σπλάχνα.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Μούσα, σταμάτησε! Το βάρος της λύπης μου είναι πολύ μεγάλο για να το αντέξω.
Η φωνή σου με καλεί, αλλά η ψυχή μου είναι άδεια.
Έχω υποφέρει τόσο πολύ, που δεν έχω πια τίποτα να πω.
Η αγάπη μου πέθανε, και μαζί της πέθανε και η φωνή μου.
Μη μου ζητάς τραγούδια, μη μου ζητάς ελπίδα.
Άσε με να μείνω εδώ, στη σιωπή της νύχτας μου.
Η ΜΟΥΣΑ
Πιστεύεις λοιπόν πως η ζωή είναι ένα παιχνίδι;
Πως η καρδιά σου είναι ένα όργανο που το σπας και το πετάς;
Όχι, ποιητή, ο πόνος είναι ιερός.
Μέσα από τη θλίψη θα γεννηθεί το φως.
Μην κλείνεις την πόρτα στην αιωνιότητα.
Τραγούδησε τον πόνο σου και θα τον νικήσεις.
Τραγούδησε την προδοσία και θα την ξεπεράσεις.
Η δόξα περιμένει εκείνον που τολμά να κοιτάξει τη μοίρα του στα μάτια.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Αν ήξερες τι είναι αυτό που με καίει...
Δεν είναι μια απλή λύπη, είναι ένας ωκεανός πικρίας.
Η προδοσία της γυναίκας που αγάπησα είναι μια πληγή που δεν κλείνει.
Πώς να τραγουδήσω την ομορφιά, όταν η ομορφιά με γέλασε;
Πώς να υμνήσω τη ζωή, όταν η ζωή με εγκατέλειψε;
Άσε με, Μούσα, η μοναξιά μου είναι ο μόνος μου φίλος.
Η ΜΟΥΣΑ
Ο ποιητής δεν ανήκει στον εαυτό του, ανήκει στον κόσμο.
Τα δάκρυά σου δεν είναι μόνο δικά σου, είναι τα δάκρυα όλης της γης.
Κάθε λυγμός σου είναι μια νότα στην παγκόσμια αρμονία.
Σήκω, πάρε την πένα σου, γράψε την ιστορία της καρδιάς σου.
Μην αφήνεις το σκοτάδι να σε καταπιεί.
Η αυγή πλησιάζει, και η αυγή θέλει να σε βρει όρθιο.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Είναι μάταιο. Η φωτιά έσβησε.
Μόνο στάχτη έμεινε στην εστία της ψυχής μου.
Πήγαινε, βρες κάποιον άλλον που έχει ακόμα ελπίδα.
Εγώ τελείωσα. Η νύχτα μου είναι αιώνια.
Η ΜΟΥΣΑ
Τότε θα μείνω εδώ μαζί σου.
Θα περιμένω στη σκιά μέχρι να ξυπνήσει η σπίθα.
Γιατί ξέρω πως κάτω από τη στάχτη, η φωτιά πάντα σιγοκαίει.
Και μια μέρα, ποιητή, θα πάρεις ξανά το λουτήρι σου
και ο κόσμος θα υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο του πόνου σου που έγινε τέχνη
οφείλει να θυσιάσει το δικό του συναίσθημα για να χαρίσει στην ανθρωπότητα την ομορφιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.