Ο ήλιος του 1478 έγερνε πάνω από το Αιγαίο, αλλά το φως του δεν έφερνε γαλήνη στη Λήμνο. Στο κάστρο του ΚΟΤΣΙΝΟΥ, η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, γεμάτη από τη μυρωδιά του μπαρουτιού και τον αχό της θάλασσας που έβραζε κάτω από τα κουπιά του οθωμανικού στόλου. Ο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΠΑΣΑΣ είχε ορκιστεί να πατήσει το κάστρο, και οι επιθέσεις των στρατιωτών του ήταν κύματα που έσπαγαν με μανία πάνω στα τείχη.
Στην πρώτη γραμμή,
ανάμεσα στους πολεμιστές, στεκόταν ο ΙΣΙΔΩΡΟΣ, ένας άντρας με καρδιά από ατσάλι. Δίπλα του, μια σκιά που δεν τον άφηνε λεπτό, η κόρη του, η ΜΑΡΟΥΛΑ. Δεν ήταν μια συνηθισμένη κοπέλα της εποχής· τα μάτια της καθρέφτιζαν την αγριάδα των βράχων του νησιού και η ψυχή της ήταν πλασμένη από την αλμύρα της ελευθερίας.Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ
Η μάχη είχε φτάσει στην πιο κρίσιμη καμπή της. Μια ομοβροντία χτύπησε την πύλη και οι εισβολείς άρχισαν να ξεχύνονται σαν μαύρο ποτάμι μέσα στις οχυρώσεις. Ο ΙΣΙΔΩΡΟΣ ύψωσε το σπαθί του, φωνάζοντας λόγια εμψύχωσης, όταν ένα εχθρικό βόλι τον βρήκε κατάστηθα.
Η ΜΑΡΟΥΛΑ τον είδε να γονατίζει. Ο χρόνος έμοιασε να παγώνει. Το αίμα του πατέρα της έβαψε το χώμα που τόσο αγαπούσαν. Για μια στιγμή, η σιωπή της απελπισίας απειλούσε να σκεπάσει το κάστρο. Οι σύντροφοί του έκαναν ένα βήμα πίσω, το ηθικό τους κλονισμένο από την απώλεια του αρχηγού τους.
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ
Τότε συνέβη το αδιανόητο. Η ΜΑΡΟΥΛΑ δεν ξέσπασε σε θρήνο. Με μια κίνηση γεμάτη απόκοσμη αποφασιστικότητα, έσκυψε και άρπαξε το βαρύ, ματωμένο σπαθί από τα παγωμένα χέρια του πατέρα της.
«Για τον πατέρα μου! Για τη Λήμνο!»
Η κραυγή της έσκισε τον αέρα, πιο δυνατή από τις ιαχές των εχθρών. Η μορφή της, με τα μαλλιά να ανεμίζουν και το σπαθί υψωμένο, έμοιαζε με αρχαία θεά της μάχης. Ρίχτηκε πρώτη πάνω στο πλήθος των εχθρών, χτυπώντας με μια δύναμη που δεν φαινόταν ανθρώπινη.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Οι Λημνιοί και οι Βενετοί στρατιώτες, βλέποντας το θάρρος της κοπέλας, ένιωσαν τη φλόγα της ντροπής και της περηφάνιας να καίει στα στήθη τους.
Η Ορμή: «Αν μια κοπέλα δεν φοβάται τον θάνατο, εμείς τι κάνουμε;» φώναξε ένας στρατιώτης.
Η Σύγκρουση: Μια θύελλα ανθρώπων ακολούθησε τη ΜΑΡΟΥΛΑ. Η αντεπίθεση ήταν τόσο σφοδρή που οι Οθωμανοί, σαστισμένοι από την ξαφνική μεταστροφή, άρχισαν να υποχωρούν άτακτα προς τα πλοία τους.
Η Νίκη: Η πολιορκία λύθηκε. Η Λήμνος ήταν ελεύθερη, κερδισμένη από το σπαθί μιας γυναίκας.
ΤΙΜΕΣ ΚΑΙ ΔΟΞΑ
Όταν ο ναύαρχος ΛΟΡΕΝΤΑΝΟ μπήκε στο κάστρο, ζήτησε να γνωρίσει την ηρωίδα. Μπροστά του είδε μια κοπέλα με πρόσωπο σημαδεμένο από την κάπνα, αλλά με βλέμμα που δεν χαμήλωνε. Της προσέφερε πλούτη, κοσμήματα και την υπόσχεση ενός γάμου με τον πιο λαμπρό αξιωματικό του στόλου του.
Η ΜΑΡΟΥΛΑ όμως χαμογέλασε πικρά. Κοίταξε προς τον τάφο του πατέρα της και μετά προς τη θάλασσα. «Δεν πολέμησα για χρυσάφι, ούτε για τίτλους,» λένε πως είπε. «Πολέμησα για να μπορώ να αναπνέω αυτόν τον αέρα χωρίς αλυσίδες.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.