«ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» (1902)

 

Στις απαρχές του 20ού αιώνα, όταν ο κινηματογράφος ήταν ακόμα μια αβέβαιη υπόσχεση και η κάμερα θεωρούνταν ένα απλό εργαλείο καταγραφής της καθημερινότητας, ένας οραματιστής από το Παρίσι, ο GEORGES MÉLIÈS, αποφάσισε να δώσει σάρκα και οστά στα όνειρα της ανθρωπότητας. Η ταινία του «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» (1902) δεν ήταν απλώς μια ταινία μικρού μήκους· ήταν η στιγμή που η τέχνη της ψευδαίσθησης συνάντησε την τεχνολογία, γεννώντας αυτό που σήμερα αποκαλούμε κινηματογραφική μαγεία. Ο MÉLIÈS, ένας άνθρωπος που προερχόταν από τον κόσμο της ταχυδακτυλουργίας και του θεάτρου, δεν περιορίστηκε στα όρια του φακού. Αντί να κινηματογραφήσει την πραγματικότητα, όπως έκαναν οι αδελφοί LUMIÈRE, επέλεξε να κατασκευάσει μια δική του, χρησιμοποιώντας ζωγραφισμένα στο χέρι σκηνικά, περίπλοκα κοστούμια και μια θεατρική αισθητική που έμοιαζε να βγαίνει κατευθείαν από τις σελίδες του JULES VERNE και του H.G. WELLS.

Η ιστορία της αποστολής των αστρονόμων στο φεγγάρι, με την εμβληματική εικόνα της οβίδας που καρφώνεται στο «μάτι» της Σελήνης, αποτελεί την πρώτη μεγάλη υπερπαραγωγή φαντασίας. Ο MÉLIÈS εισήγαγε τεχνικές που θα άλλαζαν για πάντα τη γλώσσα του σινεμά. Το stop-motion, οι πολλαπλές εκθέσεις και τα εξαφανιζόμενα αντικείμενα δεν ήταν απλά τεχνάσματα, αλλά τα δομικά στοιχεία μιας νέας αφήγησης. Με το «PASSA TEMPO» – το πέρασμα του χρόνου – αυτή η χειροποίητη αισθητική αποκτά μια σχεδόν ιερή αξία. Σήμερα, στην εποχή των ψηφιακών εφέ και της τεχνητής νοημοσύνης, η επιστροφή στο 1902 μας προκαλεί ένα βαθύ «LAMENTA», ένα παράπονο νοσταλγίας για την απλότητα και την αυθεντικότητα της δημιουργίας. Ο MÉLIÈS δούλευε με το χέρι, έβαφε τα καρέ ένα προς ένα και οργάνωνε τα σκηνικά του με τη λεπτομέρεια ενός αρχιτέκτονα ονείρων.

Το κείμενο που ακολουθεί αναλύει σε βάθος αυτή τη μετάβαση από το θέατρο στον κινηματογράφο, την ψυχολογία του θεατή που για πρώτη φορά είδε το αδύνατο να συμβαίνει μπροστά στα μάτια του, και τη θλίψη που συνοδεύει την απώλεια εκείνης της πρωτογενούς έκπληξης. Η Σελήνη του MÉLIÈS δεν ήταν ένας νεκρός βράχος στο διάστημα, αλλά ένα ον με πρόσωπο και εκφράσεις, ένας καθρέφτης των ανθρώπινων επιθυμιών για εξερεύνηση. Καθώς οι αστρονόμοι του ταξιδεύουν στο άγνωστο, ο θεατής ταξιδεύει μαζί τους σε μια χώρα όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στη φαντασία. Αυτή η διαρκής πάλη ανάμεσα στο εφικτό και το ανέφικτο είναι που καθιστά το έργο του αθάνατο. Το «LAMENTA» μας δεν αφορά την παλαιότητα της ταινίας, αλλά την απόσταση που έχουμε πάρει από εκείνη την παιδική περιέργεια που ώθησε έναν ταχυδακτυλουργό να στείλει μια οβίδα στα αστέρια.

Στο σύμπαν του MÉLIÈS, ο χρόνος σταματά. Το «PASSA TEMPO» μετατρέπεται σε μια αιώνια παρούσα στιγμή όπου οι Σεληνίτες εξαφανίζονται σε σύννεφα καπνού και τα μανιτάρια μεγαλώνουν σε δευτερόλεπτα. Είναι η απόλυτη επικράτηση του πνεύματος πάνω στην ύλη. Κάθε σκηνή είναι μια σπουδή πάνω στην οφθαλμαπάτη, μια υπενθύμιση ότι ο κινηματογράφος είναι, στη βάση του, ένα μεγάλο ψέμα που λέει την αλήθεια για την ανθρώπινη ψυχή. Η νοσταλγία που νιώθουμε βλέποντας αυτές τις ασπρόμαυρες (ή και χρωματισμένες στο χέρι) εικόνες είναι η αναγνώριση μιας χαμένης αθωότητας. Ο GEORGES MÉLIÈS δεν ήταν απλώς ένας σκηνοθέτης· ήταν ο πρώτος που κατάλαβε ότι το σινεμά δεν είναι για να βλέπουμε τον κόσμο, αλλά για να τον ξαναφτιάχνουμε από την αρχή, με υλικά την ελπίδα, τον φόβο και το ασταμάτητο πέρασμα του χρόνου που όλα τα αγγίζει, αλλά τίποτα δεν μπορεί να σβήσει από τη συλλογική μας μνήμη.

Η κληρονομιά του «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» αντηχεί μέχρι σήμερα σε κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας, σε κάθε οπτικό εφέ που μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Όμως, η ουσία παραμένει σε εκείνα τα βαμμένα χαρτόνια και στο μεράκι ενός ανθρώπου που τόλμησε να κοιτάξει ψηλά και να δει όχι έναν δορυφόρο, αλλά έναν προορισμό για την ποίηση. Το «LAMENTA» για το παρελθόν γίνεται τελικά ένας ύμνος για το μέλλον, μια υπόσχεση ότι όσο υπάρχει η ανάγκη να διηγούμαστε ιστορίες, η οβίδα του MÉLIÈS θα συνεχίσει να καρφώνεται στο μάτι της Σελήνης, θυμίζοντάς μας ότι το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, όσο η φαντασία παραμένει το μοναδικό μας καύσιμο.

Αυτή η κινηματογραφική ελεγεία μας καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας πορεία μέσα στον χρόνο. Πόσα από τα όνειρά μας έχουν τη δύναμη των εικόνων του MÉLIÈS; Πόσο συχνά επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μαγευτεί από το απλό και το χειροποίητο; Το «PASSA TEMPO» μας διδάσκει ότι η τεχνολογία είναι απλώς το μέσο, αλλά η ψυχή είναι ο δημιουργός. Το «LAMENTA» μας θυμίζει να μην ξεχνάμε τις ρίζες μας, το σημείο μηδέν όπου το φως συνάντησε το σκοτάδι στην οθόνη και δημιούργησε κόσμους από το μηδέν. Ο GEORGES MÉLIÈS θα ζει πάντα εκεί, ανάμεσα στα αστέρια και τα σύννεφα καπνού, περιμένοντας τον επόμενο ονειροπόλο που θα τολμήσει να πιστέψει ότι η Σελήνη είναι προσβάσιμη με μια δόση μαγείας και πολλή αγάπη για την τέχνη.

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, η στάση μπροστά σε ένα έργο του 1902 είναι μια πράξη αντίστασης. Είναι η αναγνώριση ότι η ομορφιά δεν παλιώνει, απλώς βαθαίνει. Η θλίψη για τον χρόνο που φεύγει εξισορροπείται από τη χαρά της ανακάλυψης. Ο κινηματογράφος ξεκίνησε ως ένα παιχνίδι και ο MÉLIÈS ήταν ο καλύτερος παίκτης του. Ας κρατήσουμε αυτό το «LAMENTA» ως φυλακτό, ως μια υπενθύμιση ότι η μαγεία είναι πάντα εκεί, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και την καρδιά μας έτοιμη για το επόμενο μεγάλο ταξίδι, είτε αυτό είναι στη Σελήνη είτε στα βάθη της δικής μας ύπαρξης. Το έργο του GEORGES MÉLIÈS είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κατακτήσει τα πάντα, αρκεί να μην σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται με ανοιχτά μάτια μπροστά σε μια φωτεινή δέσμη φωτός που διαπερνά το σκοτάδι της αίθουσας.

Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον MÉLIÈS την τόλμη να αποτύχει και το θάρρος να πρωτοπορήσει. Το «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» είναι ο φάρος που φωτίζει την ιστορία μας, μια υπενθύμιση ότι η τέχνη είναι η μόνη μας άμυνα απέναντι στη λήθη. Το «PASSA TEMPO» μπορεί να μας παίρνει τα χρόνια, αλλά το «LAMENTA» της δημιουργίας μας χαρίζει την αθανασία. Ας τιμήσουμε αυτόν τον μεγάλο δημιουργό, όχι μόνο με λόγια, αλλά με τη συνεχή αναζήτηση της δικής μας αλήθειας μέσα από την εικόνα και τον λόγο. Γιατί στο τέλος, όλοι είμαστε ταξιδιώτες προς μια δική μας Σελήνη, αναζητώντας το θαύμα που θα μας κάνει να νιώσουμε, έστω και για λίγα λεπτά, ότι το αδύνατο είναι τελικά η μόνη μας πραγματικότητα.Το σενάριο της ταινίας «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» δεν ήταν μια τυχαία έμπνευση της στιγμής, αλλά ένα αριστοτεχνικό μωσαϊκό επηρεασμένο από τη λογοτεχνία, την ποπ κουλτούρα της εποχής και την προσωπική διαδρομή του GEORGES MÉLIÈS ως ταχυδακτυλουργού.

Οι κύριες πηγές έμπνευσης ήταν:

JULES VERNE (Από τη Γη στη Σελήνη): Η βασική ιδέα της εκτόξευσης μιας οβίδας από ένα τεράστιο κανόνι προέρχεται απευθείας από το μυθιστόρημα του Verne. Ο MÉLIÈS δανείστηκε την «τεχνική» πτυχή του ταξιδιού, δίνοντάς του όμως μια πολύ πιο ανάλαφρη και φανταστική χροιά.

H.G. WELLS (Οι Πρώτοι Άνθρωποι στο Φεγγάρι): Ενώ ο Verne εστίαζε στο πώς θα φτάσουμε εκεί, ο Wells (το βιβλίο του οποίου είχε κυκλοφορήσει μόλις έναν χρόνο πριν την ταινία, το 1901) ενέπνευσε το τι θα βρούμε εκεί. Οι Σεληνίτες (Selinites), οι κάτοικοι του φεγγαριού που μοιάζουν με έντομα, και τα γιγαντιαία μανιτάρια είναι ξεκάθαρες αναφορές στο έργο του Wells.

Offenbach και το «Féerie» θέατρο: Ο MÉLIÈS επηρεάστηκε βαθιά από την οπερέτα του JACQUES OFFENBACH, «Le Voyage dans la Lune». Από εκεί πήρε το σατιρικό και χιουμοριστικό ύφος, καθώς και τη δομή των σκηνών που θυμίζουν θεατρικά νούμερα (féeries), τα οποία ήταν πολύ δημοφιλή στο Παρίσι εκείνη την εποχή.

Η Παρισινή Επιθεώρηση και το τσίρκο: Οι αστρονόμοι στην ταινία δεν μοιάζουν με επιστήμονες, αλλά με μάγους ή κλόουν της εποχής, φορώντας μυτερά καπέλα και ρόμπες. Οι ακροβατικές κινήσεις των Σεληνιτών (που τους υποδύονταν ακροβάτες του τσίρκου Folies Bergère) προέρχονταν από τη θεατρική παράδοση της παντομίμας.

Ουσιαστικά, ο MÉLIÈS πήρε τη σκληρή επιστημονική φαντασία της εποχής του και τη «μαλάκωσε» με τα υλικά του σουρεαλισμού και της θεατρικής κωμωδίας, δημιουργώντας κάτι εντελώς καινούργιο για την εποχή.Ο GEORGES MÉLIÈS ήταν ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε τον κινηματογράφο από μια απλή καταγραφή της πραγματικότητας σε ένα εργαστήριο ονείρων. Η ζωή του είναι μια επική διαδρομή που ξεκινά από τη λάμψη των θεατρικών προβολέων και καταλήγει σε μια μελαγχολική, αλλά ιστορική δικαίωση.

Η Ζωή και το Ξεκίνημα: Ο Μάγος του Παρισιού

Γεννημένος το 1861 στο Παρίσι, ο Méliès προοριζόταν για την οικογενειακή επιχείρηση υποδηματοποιίας, αλλά το πάθος του ήταν η μαγεία. Αγόρασε το περίφημο Théâtre Robert-Houdin, όπου παρουσίαζε παραστάσεις με ταχυδακτυλουργικά και αυτοματισμούς.

Όταν το 1895 είδε την πρώτη προβολή των αδελφών Lumière, ενθουσιάστηκε τόσο που ζήτησε να αγοράσει τη μηχανή τους. Εκείνοι αρνήθηκαν, λέγοντάς του πως «ο κινηματογράφος δεν έχει μέλλον ως θέαμα». Ο Méliès δεν πτοήθηκε· βρήκε μια μηχανή από την Αγγλία, τη μετέτρεψε σε κάμερα και άρχισε να δημιουργεί το δικό του σύμπαν.

Οι Ταινίες: Η Εφεύρεση του «Αδύνατου»

Ο Méliès ίδρυσε το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο στην Ευρώπη, το Star Film, στο Montreuil. Ήταν ένα γυάλινο θερμοκήπιο που επέτρεπε στο φυσικό φως να φωτίζει τα περίπλοκα,

χειροποίητα σκηνικά του.

Η Γλώσσα των Εφέ: Ανακάλυψε τυχαία το stop-trick (όταν η κάμερά του μπλόκαρε ενώ τραβούσε ένα λεωφορείο και, όταν ξαναλειτούργησε, στη θέση του εμφανίστηκε μια νεκροφόρα). Αυτό το «λάθος» γέννησε την κινηματογραφική εξαφάνιση.

Εμβληματικά Έργα: Εκτός από το «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» (1902), δημιούργησε πάνω από 500 ταινίες, όπως το «Το Παλάτι των Χιλίων και Μίας Νυχτών» και το «Το Αδύνατο Ταξίδι».

Χειροποίητο Χρώμα: Πολλές από τις ταινίες του χρωματίζονταν καρέ-καρέ στο χέρι από στρατιές γυναικών, προσφέροντας μια παραισθησιογόνα εμπειρία στο κοινό.

Το Τέλος: Από τη Λήθη στη Δόξα

Παρά τη δημιουργικότητά του, ο Méliès δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τις βιομηχανικές αλλαγές του κινηματογράφου. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, η άνοδος των μεγάλων στούντιο (όπως η Pathé) και η πειρατεία των ταινιών του στην Αμερική τον οδήγησαν στην οικονομική καταστροφή.

Η Πράξη της Απόγνωσης: Σε μια στιγμή βαθιάς απογοήτευσης, έκαψε εκατοντάδες από τα αρνητικά των ταινιών του. Πολλά φιλμ του λιώθηκαν από τον στρατό για να ανακτηθεί το ασήμι και η κυτταρίνη για τις σόλες των παπουτσιών των στρατιωτών.

Ο Πλανόδιος Πωλητής: Για χρόνια, ο μεγαλύτερος οραματιστής του σινεμά επιβίωνε πουλώντας παιχνίδια και ζαχαρωτά σε ένα μικρό περίπτερο στον σιδηροδρομικό σταθμό Montparnasse.

Η Δικαίωση: Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, μια νέα γενιά κινηματογραφόφιλων τον ανακάλυψε ξανά. Του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής και πέρασε τα τελευταία του χρόνια σε έναν οίκο ευγηρίας για καλλιτέχνες, έχοντας ανακτήσει τον σεβασμό που του άξιζε.

Πέθανε το 1938, αφήνοντας πίσω του την κληρονομιά ότι ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο καθρέφτης της ζωής, αλλά το παράθυρο από το οποίο δραπετεύουμε από αυτήν.

Passa Tempo - Lamenta (Σύνοψη για FB)

Αν θέλεις να συνδυάσεις αυτά τα στοιχεία στο ενιαίο κείμενο για το Facebook, μπορείς να προσθέσεις την εξής ενότητα:

«Η ζωή του GEORGES MÉLIÈS είναι η επιτομή του PASSA TEMPO. Από την απόλυτη κυριαρχία στη φαντασία των θεατών, βρέθηκε στη σιωπή ενός σταθμού τρένων, βλέποντας τον χρόνο να προσπερνά το έργο του. Το LAMENTA μας σήμερα δεν αφορά μόνο τη δική του προσωπική

τραγωδία, αλλά τη μοίρα κάθε πρωτοπόρου που θυσιάζεται για να ανοίξει δρόμους στους επόμενους. Όταν βλέπουμε την οβίδα να καρφώνεται στο φεγγάρι, βλέπουμε το πείσμα ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να δει τον κόσμο με τη λογική, και προτίμησε να τον δει με την καρδιά.»

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Ο GEORGES MÉLIÈS ΚΑΙ ΤΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ»: ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΕΝΟΣ ΠΛΑΝΟΔΙΟΥ ΠΩΛΗΤΗ

Στις απαρχές του 20ού αιώνα, όταν ο κινηματογράφος ήταν ακόμα μια αβέβαιη υπόσχεση και η κάμερα θεωρούνταν ένα απλό εργαλείο καταγραφής της καθημερινότητας, ένας οραματιστής από το Παρίσι, ο GEORGES MÉLIÈS, αποφάσισε να δώσει σάρκα και οστά στα όνειρα της ανθρωπότητας. Η ταινία του «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» (1902) δεν ήταν απλώς μια ταινία μικρού μήκους· ήταν η στιγμή που η τέχνη της ψευδαίσθησης συνάντησε την τεχνολογία, γεννώντας αυτό που σήμερα αποκαλούμε κινηματογραφική μαγεία. Ο MÉLIÈS, ένας άνθρωπος που προερχόταν από τον κόσμο της ταχυδακτυλουργίας και του θεάτρου, δεν περιορίστηκε στα όρια του φακού. Αντί να κινηματογραφήσει την πραγματικότητα, επέλεξε να κατασκευάσει μια δική του, χρησιμοποιώντας ζωγραφισμένα στο χέρι σκηνικά, περίπλοκα κοστούμια και μια θεατρική αισθητική που έμοιαζε να βγαίνει κατευθείαν από τις σελίδες του JULES VERNE και του H.G. WELLS.

Η ιστορία της αποστολής των αστρονόμων στο φεγγάρι, με την εμβληματική εικόνα της οβίδας που καρφώνεται στο «μάτι» της Σελήνης, αποτελεί την πρώτη μεγάλη υπερπαραγωγή φαντασίας. Ο MÉLIÈS εισήγαγε τεχνικές που θα άλλαζαν για πάντα τη γλώσσα του σινεμά. Το stop-motion, οι πολλαπλές εκθέσεις και τα εξαφανιζόμενα αντικείμενα δεν ήταν απλά τεχνάσματα, αλλά τα δομικά στοιχεία μιας νέας αφήγησης. Με το «PASSA TEMPO» – το πέρασμα του χρόνου – αυτή η χειροποίητη αισθητική αποκτά μια σχεδόν ιερή αξία. Σήμερα, στην εποχή των ψηφιακών εφέ και της τεχνητής νοημοσύνης, η επιστροφή στο 1902 μας προκαλεί ένα βαθύ «LAMENTA», ένα παράπονο νοσταλγίας για την απλότητα και την αυθεντικότητα της δημιουργίας. Ο MÉLIÈS δούλευε με το χέρι, έβαφε τα καρέ ένα προς ένα και οργάνωνε τα σκηνικά του με τη λεπτομέρεια ενός αρχιτέκτονα ονείρων στο γυάλινο στούντιό του στο Montreuil.

Το σενάριο της ταινίας ήταν ένα αριστοτεχνικό μωσαϊκό. Δανείστηκε την επιστημονική τόλμη του JULES VERNE από το «Από τη Γη στη Σελήνη», αλλά την εμπλούτισε με τους εξωπραγματικούς Σεληνίτες του H.G. WELLS. Αυτή η συνάντηση της λογοτεχνίας με τη θεατρική οπερέτα του Jacques Offenbach δημιούργησε ένα σύμπαν όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στη φαντασία. Η Σελήνη του MÉLIÈS δεν ήταν ένας νεκρός βράχος στο διάστημα, αλλά ένα ον με πρόσωπο και εκφράσεις, ένας καθρέφτης των ανθρώπινων επιθυμιών για εξερεύνηση. Καθώς οι αστρονόμοι του ταξιδεύουν στο άγνωστο, ο θεατής ταξιδεύει μαζί τους σε μια χώρα όπου το «LAMENTA» μας δεν αφορά την παλαιότητα της ταινίας, αλλά την απόσταση που έχουμε πάρει από εκείνη την παιδική περιέργεια που ώθησε έναν ταχυδακτυλουργό να στείλει μια οβίδα στα αστέρια.

Όμως, η μοίρα του δημιουργού υπήρξε το ίδιο δραματική με τις ιστορίες του. Παρά τη δόξα, ο MÉLIÈS δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τις βιομηχανικές αλλαγές και την άνοδο των μεγάλων στούντιο. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και η οικονομική καταστροφή τον οδήγησαν σε μια πράξη απόγνωσης: έκαψε εκατοντάδες από τα αρνητικά των ταινιών του, ενώ πολλά φιλμ του λιώθηκαν για να γίνουν σόλες παπουτσιών για τους στρατιώτες. Ο άνθρωπος που κάποτε κυβερνούσε τα όνειρα εκατομμυρίων, κατέληξε ένας πλανόδιος πωλητής παιχνιδιών και ζαχαρωτών σε ένα μικρό περίπτερο στον σιδηροδρομικό σταθμό Montparnasse. Εκεί, ανάμεσα στη σκόνη και τους βιαστικούς ταξιδιώτες, ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει, μετατρέποντας το «PASSA TEMPO» σε μια μελαγχολική καθημερινότητα λήθης.

Ευτυχώς, ο κινηματογράφος δεν τον ξέχασε. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, μια νέα γενιά τον ανακάλυψε ξανά, προσφέροντάς του τη δικαίωση που του άξιζε. Η κληρονομιά του «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ» αντηχεί μέχρι σήμερα σε κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας, σε κάθε οπτικό εφέ που μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Η Σελήνη του MÉLIÈS παραμένει ένας προορισμός για την ποίηση, μια υπενθύμιση ότι η τεχνολογία είναι απλώς το μέσο, αλλά η ψυχή είναι ο δημιουργός. Το «LAMENTA» για το παρελθόν γίνεται τελικά ένας ύμνος για το μέλλον, μια υπόσχεση ότι όσο υπάρχει η ανάγκη να διηγούμαστε ιστορίες, η οβίδα του MÉLIÈS θα συνεχίσει να καρφώνεται στο μάτι της Σελήνης.

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, η στάση μπροστά στο έργο αυτού του παλιού πλανόδιου πωλητή είναι μια πράξη αντίστασης. Είναι η αναγνώριση ότι η ομορφιά δεν παλιώνει, απλώς βαθαίνει. Ο GEORGES MÉLIÈS θα ζει πάντα εκεί, ανάμεσα στα αστέρια και τα σύννεφα καπνού, περιμένοντας τον επόμενο ονειροπόλο που θα τολμήσει να πιστέψει ότι η Σελήνη είναι προσβάσιμη με μια δόση μαγείας και πολλή αγάπη για την τέχνη. Το έργο του είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κατακτήσει τα πάντα, αρκεί να μην σταματήσει ποτέ να ονειρεύεται με ανοιχτά μάτια μπροστά σε μια φωτεινή δέσμη φωτός που διαπερνά το σκοτάδι της αίθουσας. Το «PASSA TEMPO» μπορεί να μας παίρνει τα χρόνια, αλλά το «LAMENTA» της δημιουργίας μας χαρίζει την αθανασία. Ας τιμήσουμε αυτόν τον μεγάλο δημιουργό, αναζητώντας το θαύμα που θα μας κάνει να νιώσουμε, έστω και για λίγα λεπτά, ότι το αδύνατο είναι τελικά η μόνη μας πραγματικότητα.