Η «ΑΝΑΜΠΕΛ ΛΗ» είναι ίσως το ποίημα του Πόε με τις περισσότερες μελοποιήσεις παγκοσμίως. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο απίστευτος ρυθμός και η μουσικότητα του πρωτότυπου κειμένου λειτουργούν ως
μαγνήτης για τους δημιουργούς.Παρόλο που δεν περιλαμβάνεται στον δίσκο των Alan Parsons Project, υπάρχουν ορισμένες εκτελέσεις που αποτελούν σταθμούς:
Η ROCK ΠΛΕΥΡΑ (STEVIE NICKS)
Η θρυλική τραγουδίστρια των FLEETWOOD MAC μελοποίησε το ποίημα στο άλμπουμ της In Your Dreams. Η δική της εκδοχή είναι δυναμική, δείχνοντας ότι η ιστορία της Άναμπελ Λη μπορεί να σταθεί ως ένα σύγχρονο rock ballad, διατηρώντας όμως όλη την απόκοσμη γοητεία του.
NNABEL LEE – EDGAR ALLAN POE
Πάνε χρόνια πολλά, μεσ’ στα χρόνια παλιά, Σ’ ένα βασίλειο εκεί στην ακρογιαλιά, Που ζούσε μια κόρη που ίσως την ξέρετε εσείς Με το όνομα Άνναμπελ Λη· Κι αυτή η κοπέλα δεν είχε άλλη σκέψη καμιά, Παρά να μ’ αγαπά και να αγαπιέται από μένα.
Ήμουν παιδί κι ήταν παιδί κι εκείνη, Σ’ αυτό το βασίλειο στην ακρογιαλιά: Μα αγαπιόμασταν με μια αγάπη που ήταν πάνω απ’ την αγάπη — Εγώ και η Άνναμπελ Λη μου — Με μια αγάπη που οι φτερωτοί άγγελοι των Ουρανών Ζήλεψαν, εκείνη κι εμένα.
Και αυτή ήταν η αιτία, όπως όλοι οι άντρες γνωρίζουν, Σ’ αυτό το βασίλειο στην ακρογιαλιά, Που ένας άνεμος βγήκε απ’ τα σύννεφα εκείνη τη νύχτα, Παγώνοντας και σκοτώνοντας την Άνναμπελ Λη μου. Έτσι που οι ευγενείς συγγενείς της ήρθαν Και την πήραν μακριά από μένα, Για να την κλείσουν σ’ ένα μνήμα βαθύ, Σ’ αυτό το βασίλειο στην ακρογιαλιά.
Οι άγγελοι, ούτε μισό τόσο ευτυχισμένοι στον Ουρανό, Φθόνησαν εκείνη κι εμένα — Ναι! — αυτή ήταν η αιτία (όπως όλοι οι άντρες ξέρουν, Σ’ αυτό το βασίλειο στην ακρογιαλιά) Που ο άνεμος βγήκε απ’ το νυχτερινό σύννεφο, Παγώνοντας και σκοτώνοντας την Άνναμπελ Λη μου.
Μα η αγάπη μας ήταν δυνατότερη κατά πολύ από την αγάπη Εκείνων που ήταν γηραιότεροι από εμάς — Πολύ πιο σοφών από εμάς — Και ούτε οι άγγελοι ψηλά στον Ουρανό, Ούτε οι δαίμονες κάτω απ’ τη θάλασσα, Μπορούν ποτέ να χωρίσουν την ψυχή μου απ’ την ψυχή Της πανέμορφης Άνναμπελ Λη.
Γιατί το φεγγάρι ποτέ δεν προβάλλει, χωρίς να μου φέρει όνειρα Της πανέμορφης Άνναμπελ Λη· Και τ' αστέρια ποτέ δεν ανατέλλουν, χωρίς να νιώσω τα λαμπερά μάτια Της πανέμορφης Άνναμπελ Λη· Και έτσι, όλη τη νύχτα, πλαγιάζω στο πλάι Της αγαπημένης μου —της αγαπημένης μου— της ζωής και της νύφης μου, Εκεί στον τάφο της πλάι στη θάλασσα, Στο μνήμα της δίπλα στο κύμα.It was many and many a year ago
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.