Υπάρχουν συγκροτήματα που παίζουν μουσική για να διασκεδάσουν το κοινό και υπάρχουν και οι CHUMBAWAMBA. Για την κολεκτίβα από το Λιντς, η μουσική ήταν πάντα το «πολεμοφόδιο» για έναν διαρκή αγώνα ενάντια στο κατεστημένο. Ξεκινώντας από τις σκοτεινές καταλήψεις της Αγγλίας το 1982, κατάφεραν το αδιανόητο: να γίνουν παγκόσμιο trend, παραμένοντας οι πιο επικίνδυνοι ακτιβιστές της δισκογραφίας.
Η «ΨΥΧΡΟΛΟΥΣΙΑ» ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Φεβρουάριος 1998, τελετή των BRIT AWARDS. Ενώ τα φώτα είναι στραμμένα στη λάμψη της βιομηχανίας, ο DANBERT NOBACON αποφασίζει να γράψει ιστορία με έναν πλαστικό κουβά. Στόχος του; Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των Εργατικών, JOHN PRESCOTT. Με μια κίνηση που σόκαρε τους παρευρισκόμενους, άδειασε έναν κουβά παγωμένο νερό πάνω στον πολιτικό και τη σύζυγό του.
Δεν ήταν ένα καπρίτσιο της στιγμής. Ήταν η οργή για την πολιτική προδοσία της εργατικής τάξης. Παρά τη σύλληψη του ίδιου και της ALICE NUTTER (η οποία έφερε το όνομα μιας γυναίκας που απαγχονίστηκε ως μάγισσα το 1612), το μήνυμα εστάλη: «Αν η εξουσία προσπαθεί να φανεί κουλ εμφανιζόμενη σε μουσικά βραβεία, τότε αξίζει ό,τι μπορούμε να της ρίξουμε». Ο PRESCOTT, που έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2024, δεν ξέχασε ποτέ εκείνο το βράδυ.
ΤΟ «TUBTHUMPING» ΩΣ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
Όλος ο κόσμος χόρευε το «TUBTHUMPING», αλλά λίγοι κατάλαβαν ότι τραγουδούσαν έναν ύμνο στην ταξική επιβίωση. Ο στίχος «Πέφτω κάτω, αλλά σηκώνομαι ξανά» δεν ήταν ένα αισιόδοξο κλισέ, αλλά η ωμή πραγματικότητα του εργάτη που, παρά τα χτυπήματα, συνεχίζει να αγωνίζεται.
Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ) «Μας δίνουν μια δόση αλήθειας για να πιστέψουμε το μεγάλο ψέμα», προειδοποιούν στην εισαγωγή. Και μετά, η ιεροτελεστία της παμπ: «Πίνει ουίσκι, βότκα, λάγκερ, μαύρη μπίρα... τραγουδάει για τις καλές στιγμές». Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ξεχάσει τη σκληρή μέρα και να βρει τη δύναμη να ξανασηκωθεί το επόμενο πρωί.
ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ
Οι CHUMBAWAMBA δεν ήταν απλώς μουσικοί. Ήταν μια οικογένεια που ζούσε σε κοινόβια, μοιραζόταν κάθε πένα από τα κέρδη της και δεν δίσταζε να τα βάλει με κολοσσούς. Όταν η EMI τους πρόσφερε συμβόλαιο, το χρησιμοποίησαν για να διοχετεύσουν χρήματα σε αναρχικές ομάδες. Όταν η General Motors τους ζήτησε τραγούδι, πήραν τα χρήματα και τα δώρησαν στους εχθρούς της εταιρείας.
Μέσα από τραγούδια όπως το «ENOUGH IS ENOUGH» και το «THE DAY THE NAZI DIED», θύμιζαν σε όλους ότι ο φασισμός δεν φοράει πάντα μπότες, αλλά συχνά κρύβεται πίσω από ακριβά κοστούμια και γραβάτες.
Διαλύθηκαν το 2012 με το κεφάλι ψηλά, αφήνοντας πίσω τους μια κληρονομιά που μας θυμίζει ότι η μουσική μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ήχος: μπορεί να είναι μια πράξη αντίστασης.
1. ENOUGH IS ENOUGH (1993)
Αυτό το τραγούδι γράφτηκε σε συνεργασία με τους MC PARROT και είναι ένας αντιφασιστικός ύμνος. Κυκλοφόρησε την εποχή που το ακροδεξιό κόμμα British National Party (BNP) άρχισε να κερδίζει έδαφος στη Βρετανία.
Στίχοι (English):
"Give the fascist man a brown shirt Give the fascist man a gun Give the fascist man a platform And look what he's done Enough is enough is enough! We're teaches and we're doctors We're children and we're mothers We're the many, not the few"
Μετάφραση:
«Δώσε στον φασίστα ένα καφέ πουκάμισο Δώσε στον φασίστα ένα όπλο Δώσε στον φασίστα ένα βήμα (να μιλήσει) Και κοίτα τι έκανε Φτάνει πια, ως εδώ! Είμαστε δάσκαλοι και γιατροί Είμαστε παιδιά και μητέρες Είμαστε οι πολλοί, όχι οι λίγοι»
2. THE DAY THE NAZI DIED (1993)
Ίσως το πιο τολμηρό τους κομμάτι. Είναι ένα a cappella τραγούδι (μόνο φωνές, χωρίς όργανα) που προειδοποιεί ότι ο φασισμός δεν πεθαίνει απλώς με τον θάνατο ενός ηγέτη, αλλά επιβιώνει μέσα στο σύστημα.
Στίχοι (English):
"We're told that after the war the blinds went up and the world was safe and sound and we built a net to catch the monster if he should ever come around. But the face of the monster has changed He's no longer the man with the moustache He's the man in the suit and the tie who tells us it's time to tighten our belts."
Μετάφραση:
«Μας είπαν πως μετά τον πόλεμο τα στόρια ανέβηκαν και ο κόσμος ήταν σώος και ασφαλής και χτίσαμε ένα δίχτυ για να πιάσουμε το τέρας αν ποτέ ξαναεμφανιζόταν. Αλλά το πρόσωπο του τέρατος έχει αλλάξει Δεν είναι πια ο άνθρωπος με το μουστάκι (Χίτλερ) Είναι ο άνθρωπος με το κοστούμι και τη γραβάτα που μας λέει ότι ήρθε η ώρα να σφίξουμε το ζωνάρι (λιτότητα).»
3. REVOLUTION (1985)
Από τα πρώτα τους χρόνια, όταν ο ήχος τους ήταν καθαρό punk. Εδώ ασκούν κριτική ακόμα και στους ίδιους τους επαναστάτες που χάνονται στις θεωρίες.
Στίχοι (English):
"Revolution is a word for the ivory tower And it doesn't mean a thing to the man on the street It's just a way for the middle class to feel cool While they're sitting in the pub, drinking their beer."
Μετάφραση:
«Η επανάσταση είναι μια λέξη για τον ελεφαντόδοντο πύργο Και δεν σημαίνει τίποτα για τον άνθρωπο στον δρόμο Είναι απλώς ένας τρόπος για τη μεσαία τάξη να νιώθει "κουλ" Ενώ κάθονται στην παμπ, πίνοντας την μπίρα τους.»
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ:
The Farewell: Όταν διαλύθηκαν το 2012, έβγαλαν μια ανακοίνωση που έλεγε: «Αυτό ήταν. Τέλος. Καμία επανένωση, καμία περιοδεία για τα λεφτά. Φεύγουμε όσο ακόμα αγαπάμε αυτό που κάναμε».
The Book: Ο Boff Whalley (κιθαρίστας) έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο με τίτλο «Footnote», όπου περιγράφει πώς είναι να είσαι σε μια αναρχική μπάντα και ξαφνικά να βρίσκεσαι στο νούμερο 1 των charts.
Οι CHUMBAWAMBA δεν ήταν απλώς ένα «πυροτέχνημα» της δεκαετίας του '90. Ήταν μια αναρχική κολεκτίβα με βαθιές πολιτικές ρίζες, που κατάφερε να «εισβάλει» στα charts παγκοσμίως χρησιμοποιώντας την ποπ μουσική ως Δούρειο Ίππο.
Ακολουθούν οι πιο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη διαδρομή τους:
ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ SQUATTING
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1982 στο Λιντς (Leeds) της Αγγλίας. Τα μέλη του δεν ήταν απλώς συνεργάτες, αλλά ζούσαν μαζί σε καταλήψεις (squats) για πάνω από μια δεκαετία. Είχαν υιοθετήσει έναν απόλυτα κοινοκτημονικό τρόπο ζωής:
Κοινό Ταμείο: Όλα τα έσοδα, από τα μεροκάματα σε άσχετες δουλειές μέχρι τα κέρδη από τις συναυλίες, έμπαιναν σε ένα κοινό ταμείο για το φαγητό και το ενοίκιο της κολεκτίβας.
Λήψη Αποφάσεων: Δεν υπήρχε αρχηγός. Κάθε απόφαση, καλλιτεχνική ή πολιτική, παίρνονταν με απόλυτη ομοφωνία.
DIY Ήθος: Στα πρώτα τους χρόνια, τύπωναν μόνοι τους τις κασέτες και τις αφίσες τους, ενώ συμμετείχαν ενεργά σε απεργίες ανθρακωρύχων και σε δράσεις για τα δικαιώματα των ζώων.
Η «ΠΡΟΔΟΣΙΑ» ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΧΕΔΙΟ
Όταν το 1997 υπέγραψαν με την πολυεθνική EMI (την οποία παλαιότερα είχαν κατακρίνει δημόσια), πολλοί οπαδοί τους τούς κατηγόρησαν ότι «πουλήθηκαν». Η απάντησή τους ήταν κυνική και στρατηγική:
«Υπογράψαμε για να χρησιμοποιήσουμε τα λεφτά τους ενάντια στο σύστημα».
Και το έπραξαν. Με τα κέρδη από το «TUBTHUMPING», χρηματοδότησαν δεκάδες ακτιβιστικές ομάδες και ανεξάρτητα έντυπα που το κράτος προσπαθούσε να φιμώσει.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
Κλέψτε το CD μας: Σε ζωντανή εκπομπή στην αμερικανική τηλεόραση, η ALICE NUTTER είπε στους τηλεθεατές: «Αν δεν έχετε λεφτά να αγοράσετε το άλμπουμ μας, κλέψτε το από τις μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων όπως η Virgin ή η HMV». Αυτό οδήγησε πολλά καταστήματα να αποσύρουν το CD από τα ράφια τους.
General Motors: Όταν η αυτοκινητοβιομηχανία τους προσέφερε $100.000 για να χρησιμοποιήσει ένα τραγούδι τους σε διαφήμιση, εκείνοι δέχτηκαν τα χρήματα και τα δώρησαν αμέσως σε δύο οργανώσεις που μάχονταν... την General Motors!
Danbert Nobacon: Ο άνθρωπος που έβρεξε τον Prescott ήταν γνωστός για τις ακραίες δράσεις του. Κάποτε εμφανίστηκε γυμνός στη σκηνή κατά τη διάρκεια συναυλίας των Smashing Pumpkins με τη λέξη "PUNK" γραμμένη στο στήθος του.
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ
Αν και ο κόσμος τους θυμάται για τον ποπ-χορευτικό ήχο του 1997, οι CHUMBAWAMBA πειραματίστηκαν με τα πάντα:
Anarcho-punk στα '80s.
A Cappella δίσκους με παραδοσιακά αγγλικά επαναστατικά τραγούδια (English Rebel Songs 1381–1914).
Folk μουσική στα τελευταία τους χρόνια (μέχρι το 2012 που διαλύθηκαν), με έμφαση στην κοινωνική ιστορία της Βρετανίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.