ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: JOHN KEATS | ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: LANCELOT SPEED
Η αριστουργηματική μπαλάντα του John Keats, «Η Όμορφη Κυρία Χωρίς Έλεος», ζωντανεύει μέσα από την υποβλητική εικονογράφηση του Lancelot Speed, μεταφέροντάς μας σε έναν κόσμο όπου ο
ρομαντισμός συναντά το απόκοσμο. Το ποίημα αφηγείται τη συνάντηση ενός ιππότη με μια μυστηριώδη γυναίκα, μια κόρη των ξωτικών, η οποία με τη γοητεία της τον οδηγεί στην απόλυτη πνευματική και σωματική εξαθλίωση. Η εικόνα αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη στιγμή της μοιραίας υποταγής: τον ιππότη να φιλά το χέρι της αγαπημένης του, αδιαφορώντας για το σκοτεινό δάσος που τους περιβάλλει, την ίδια στιγμή που εκείνη, κυρίαρχη πάνω στο άλογό του, τον οδηγεί στην «ψυχρή πλαγιά του λόφου» από όπου δεν υπάρχει επιστροφή.ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Ω, τι σε τρώει, ιππότη οπλισμένε, μόνος και χλωμός που τριγυρνάς; Οι καλαμιές στη λίμνη έχουν μαραθεί, και πουλί κανένα δεν κελαηδά.
Ω, τι σε τρώει, ιππότη οπλισμένε, τόσο αποκαμωμένος και θλιμμένος; Η αποθήκη του σκίουρου είναι γεμάτη, και ο θερισμός έχει πια τελειώσει.
Βλέπω έναν κρίνο στο μέτωπό σου, από την αγωνία και τον πυρετό υγρό, και στα μάγουλά σου μια ρόδινη ομορφιά που γρήγορα μαραίνεται και σβήνει.
«Συνάντησα μια κυρία στα λιβάδια, πανέμορφη — μια κόρη των ξωτικών, τα μαλλιά της ήταν μακριά, το βήμα της ελαφρύ, και τα μάτια της ήταν άγρια.
Έπλεξα στεφάνι για το κεφάλι της, και βραχιόλια, και ζώνη ευωδιαστή· με κοίταξε σαν να με αγαπούσε, κι έβγαλε μια γλυκιά αναπνοή.
Την ανέβασα στο ήρεμο άλογό μου, και τίποτα άλλο δεν είδα όλη τη μέρα, γιατί γέρνοντας στο πλάι τραγουδούσε έναν σκοπό των ξωτικών.
Μου βρήκε ρίζες με γεύση γλυκιά, και μέλι άγριο, και δροσιά από μάνα, και σίγουρα σε γλώσσα παράξενη είπε — "Σε αγαπώ αληθινά".
Με πήρε στο σπήλαιο των ξωτικών, κι εκεί έκλαψε και στέναξε βαριά, κι εκεί της έκλεισα τα άγρια μάτια της με τέσσερα φιλιά.
Κι εκεί με αποκοίμισε με νανούρισμα, κι εκεί ονειρεύτηκα — αλίμονο! — το τελευταίο όνειρο που είδα ποτέ στην ψυχρή πλαγιά του λόφου.
Είδα χλωμούς βασιλιάδες και πρίγκιπες, χλωμούς πολεμιστές, κατάλευκους σαν τον θάνατο, που φώναζαν: "Η Belle Dame sans Merci σε έχει πια αιχμάλωτό της!"
Είδα τα στεγνά τους χείλη στο λυκόφως, να χάσκουν με προμήνυμα φρικτό, και τότε ξύπνησα και βρέθηκα εδώ, στην ψυχρή πλαγιά του λόφου.
Κι αυτός είναι ο λόγος που ξεμένω εδώ, μόνος και χλωμός που τριγυρνώ, αν και οι καλαμιές στη λίμνη έχουν μαραθεί, και πουλί κανένα δεν κελαηδά.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.