ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ του ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι ζούσαν ήσυχα καλλιεργώντας τη γη τους, υπήρχε ένας αρχαίος θρύλος για ένα σπαθί θαμμένο βαθιά μέσα σε έναν βράχο, στην κορυφή του πιο απόκρημνου βουνού. Έλεγαν πως το σπαθί αυτό δεν το έφτιαξε άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Διάβολος, και πως όποιος κατάφερνε να το βγάλει από τον βράχο θα αποκτούσε δύναμη αμύθητη, αλλά θα έχανε για πάντα την ψυχή του. Ο Πειρασμός και ο Νεαρός Βοσκός Πολλοί πέρασαν από εκεί. Βασιλιάδες με χρυσές πανοπλίες, στρατηγοί με αμέτρητα παράσημα και έμποροι με γεμάτα πουγκιά. Όλοι δοκίμασαν, αλλά ο βράχος δεν άνοιγε. Το σπαθί έμενε ακλόνητο. Μια μέρα, ένας νεαρός βοσκός, ο Μεχμέτ, που είχε χάσει τα πρόβατά του στην καταιγίδα και ήταν απελπισμένος, βρέθηκε μπροστά στον βράχο. Καθώς έκλαιγε για τη μοίρα του, μια φωνή σαν ψίθυρος ανέμου ακούστηκε από το εσωτερικό του βουνού: — «Γιατί κλαις, Μεχμέτ; Πιάσε τη λαβή. Με αυτό το σπαθί δεν θα ξαναπεινάσεις ποτέ. Θα γίνεις ο κύριος του κόσμου. Θα έχεις παλάτια, στρατούς και όλοι θα τρέμουν στο πέρασμά σου.» Ο Μεχμέτ, θαμπωμένος από την υπόσχεση της δύναμης, άπλωσε το χέρι του. Με το που άγγιξε τη λαβή, ο βράχος σχίστηκε στα δύο με έναν τρομερό κρότο. Το σπαθί ήταν στα χέρια του. Ήταν ελαφρύ σαν πούπουλο, αλλά η λεπίδα του έλαμπε με ένα απόκοσμο, κόκκινο φως. Η Σκοτεινή Δύναμη Ο Μεχμέτ άρχισε να αλλάζει. Κατέβηκε στο χωριό του, αλλά δεν ήταν πια ο γελαστός βοσκός που όλοι ήξεραν. Τα μάτια του είχαν γίνει σκληρά. Με το σπαθί στο χέρι, άρχισε να απαιτεί. — «Αυτό το σιτάρι είναι δικό μου! Αυτά τα σπίτια μου ανήκουν!» φώναζε. Όποιος τολμούσε να φέρει αντίρρηση, έβλεπε το σπαθί να υψώνεται. Όμως το σπαθί είχε μια ιδιότητα: δεν χρειαζόταν καν να αγγίξει τον αντίπαλο. Μόνο η σκιά του αν έπεφτε πάνω σε κάποιον, εκείνος ένιωθε την καρδιά του να παγώνει και τη θέλησή του να χάνεται. Ο Μεχμέτ έγινε ο τύραννος της χώρας. Έχτισε έναν πύργο τόσο ψηλό που σκέπαζε τον ήλιο, και ζούσε εκεί μέσα με τους θησαυρούς του, μόνος και μισητός. Η Συνάντηση με τον Σοφό Χρόνια πέρασαν. Ο Μεχμέτ, γέρος πια και κουρασμένος από το βάρος της ίδιας του της κακίας, είδε έναν γέροντα να κάθεται στην πύλη του πύργου του. Δεν φοβόταν, δεν προσκυνούσε. — «Ποιος είσαι εσύ που δεν τρέμεις το σπαθί μου;» ρώτησε ο Μεχμέτ. Ο γέροντας τον κοίταξε με λύπη. — «Είμαι αυτός που βλέπει ότι το σπαθί δεν ανήκει σε σένα, αλλά εσύ ανήκεις στο σπαθί. Κοίταξε τα χέρια σου, Μεχμέτ.» Ο Μεχμέτ κοίταξε τα χέρια του. Ήταν γεμάτα σημάδια, σαν να τον έκαιγε το μέταλλο της λαβής. Το σπαθί είχε γίνει προέκταση του σώματός του, δεν μπορούσε πια ούτε να το αφήσει κάτω, ούτε να κλείσει τα μάτια του να κοιμηθεί. — «Πώς μπορώ να λυτρωθώ;» ρώτησε με σπασμένη φωνή. — «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος», απάντησε ο σοφός. «Πρέπει να χρησιμοποιήσεις το σπαθί για κάτι που ο Διάβολος δεν σκέφτηκε ποτέ: για να βοηθήσεις κάποιον άλλον, χωρίς να κερδίσεις τίποτα εσύ.» Η Λύτρωση Εκείνη τη στιγμή, μια μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στο δάσος κάτω από τον πύργο, απειλώντας το χωριό όπου κάποτε ζούσε ο Μεχμέτ. Οι άνθρωποι έτρεχαν έντρομοι. Ο Μεχμέτ, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσε κάτι στην καρδιά του. Κατέβηκε τρέχοντας. Είδε μια μάνα να προσπαθεί να σώσει το παιδί της από έναν πεσμένο κορμό που φλεγόταν. Χωρίς να σκεφτεί τη δύναμη ή τον πλούτο του, σήκωσε το σπαθί. Αλλά δεν το χρησιμοποίησε για να σκοτώσει. Με μια αστραπιαία κίνηση, κάρφωσε το σπαθί στο έδαφος, χρησιμοποιώντας το ως μοχλό για να σηκώσει τον καυτό κορμό και να ελευθερώσει το παιδί. Τη στιγμή που η πράξη της καλοσύνης ολοκληρώθηκε, το σπαθί έβγαλε έναν ανατριχιαστικό ήχο, σαν ουρλιαχτό, και έγινε χίλια κομμάτια. Η κόκκινη λάμψη έσβησε και στη θέση του έμεινε μόνο σκουριά που την πήρε ο άνεμος. Ο Μεχμέτ ήταν πάλι ένας απλός γέροντας, φτωχός και αδύναμος, αλλά για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια, ένιωσε τον ήλιο να τον ζεσταίνει και την ψυχή του να επιστρέφει στο σώμα του. Συμβολισμοί του Παραμυθιού Η Εξουσία: Το σπαθί συμβολίζει την εξουσία που διαφθείρει τον άνθρωπο και τον απομονώνει από την κοινωνία. Η Αυταπάτη: Ο Μεχμέτ νομίζει ότι κατέχει το σπαθί, ενώ στην πραγματικότητα είναι αιχμάλωτός του. Η Πράξη: Ο Χικμέτ πιστεύει ακράδαντα πως μόνο η δράση για το κοινό καλό μπορεί να σπάσει τα δεσμά της τυραννίας και του εγωισμού.