Ένας Τίτλος, Δύο Κόσμοι: Από τον Harry Cox στη Sinéad O’Connor

 

ΠΩΣ ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΙΤΛΟ

 Ένας Τίτλος, Δύο Κόσμοι: Από τον Harry Cox στη Sinéad O’Connor Η ιστορία της μουσικής κρύβει συχνά εκπλήξεις που συνδέουν τον καθημερινό μόχθο με την εθνική επανάσταση. Όλα ξεκινούν στις 2 Δεκεμβρίου 1953, όταν ο εθνομουσικολόγος Alan Lomax ηχογραφεί στο Λονδίνο τον Harry Cox, έναν αγρότη από το Norfolk που θεωρούνταν η «φωνή της αγγλικής υπαίθρου». Ανάμεσα στα τραγούδια που διέσωσε ο Lomax (όπως το πονηρό και χιουμοριστικό "She Was A Rum One"), ξεχωρίζει ένα με τον τίτλο "The Foggy Dew" (Η Ομίχλη της Αυγής). Ωστόσο, πίσω από αυτόν τον τίτλο κρύβεται μια εντυπωσιακή «διπλή ταυτότητα». 1. Η Αγγλική «Ομίχλη»: Ένας Έρωτας στο Norfolk Στην εκδοχή του Harry Cox, το "The Foggy Dew" είναι μια τρυφερή, λυρική μπαλάντα. Η «ομίχλη της αυγής» εδώ αποτελεί ένα ρομαντικό σκηνικό. Ένας νεαρός υφαντής αφηγείται πώς παρηγόρησε μια κοπέλα που ζήτησε καταφύγιο από το κρύο και την ομίχλη. Είναι μια ιστορία προσωπική, ανθρώπινη και γεμάτη από τη γαλήνη του αγροτικού τοπίου της Αγγλίας, δοσμένη με τη δωρική, ακατέργαστη φωνή ενός ανθρώπου του μόχθου. 2. Η Ιρλανδική «Ομίχλη»: Ένας Ύμνος στην Ελευθερία Πολλοί όμως αναγνωρίζουν τον ίδιο τίτλο από τη συγκλονιστική ερμηνεία της Sinéad O’Connor με τους The Chieftains. Εδώ, το τραγούδι μεταμορφώνεται ριζικά. Η «ομίχλη της αυγής» δεν είναι πια το σκηνικό ενός έρωτα, αλλά το σάβανο των ηρώων της Εξέγερσης του Πάσχα του 1916 στο Δουβλίνο. Οι στίχοι θρηνούν τους Ιρλανδούς επαναστάτες που έπεσαν μαχόμενοι για την ανεξαρτησία τους, αντί να πεθαίνουν σε ξένα μέτωπα όπως η Καλλίπολη (Suvla / Sedd el Bahr). Η φωνή της Sinéad μετατρέπει την ομίχλη σε σύμβολο ηρωισμού, θυσίας και εθνικής μνήμης. Η Ουσία της Παράδοσης Είναι πραγματικά μοναδικό πώς η ίδια φράση μπορεί να γεννήσει δύο τόσο διαφορετικά συναισθήματα: Από τη μία, το χαμόγελο και η καθημερινότητα ενός Άγγλου εργάτη (Cox). Από την άλλη, ο θρήνος και η περηφάνια μιας ολόκληρης έθνους (O’Connor). Είτε πρόκειται για την πονηρή «Rum One» που ξάφριζε τσέπες, είτε για τους αγωνιστές που βάδιζαν μέσα στην πρωινή ομίχλη του Liffey, οι ηχογραφήσεις του Alan Lomax και οι σύγχρονες εκτελέσεις των Chieftains μας θυμίζουν ότι η μουσική είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να μην ξεχαστεί ποτέ η ιστορία των ανθρώπων. Πηγές: Harry Cox: Lomax Digital Archive (Archive ID: T3346R06). Sinéad O'Connor & The Chieftains: "The Long Black Veil" (1995). Ιστορική Έρευνα: Association for Cultural Equity (ACE). 1. The Foggy Dew (Η Αγγλική "Ερωτική" Εκδοχή) Ερμηνεία: Harry Cox (Παραδοσιακό Norfolk, Αγγλία) Είμαι ένας εργένης και ζώ με τον γιο μου, και δουλεύουμε στην τέχνη του υφαντή. Και κάθε φορά που τον κοιτάζω στα μάτια, μου θυμίζει εκείνη την όμορφη κοπέλα. Τυλίχτηκε πάνω μου, έκλαψε σε μένα, όλα αυτά μέσα στην ομίχλη της αυγής. Την έβαλα στο κρεβάτι και της σκέπασα το κεφάλι, όλα αυτά για να την προφυλάξω από την ομίχλη της αυγής. 2. The Foggy Dew (Η Ιρλανδική "Επαναστατική" Εκδοχή) Ερμηνεία: Sinéad O’Connor & The Chieftains (Ιρλανδία 1916) Καθώς κατηφόριζα στην κοιλάδα ένα πρωινό του Πάσχα, προς μια όμορφη πόλη κάλπαζα. Εκεί, ένοπλες γραμμές ανδρών που παρέλαυναν, πέρασαν από δίπλα μου σε σχηματισμούς. Περήφανα και ψηλά πάνω από την πόλη του Δουβλίνου, ύψωσαν τη σημαία του πολέμου. Ήταν προτιμότερο να πεθάνεις κάτω από έναν ιρλανδικό ουρανό, παρά στη Σούβλα ή στο Σεντ ελ Μπαρ. Ήταν η Αγγλία που διέταξε τις "Άγριες Χήνες" μας να φύγουν, για να είναι ελεύθερα τα μικρά έθνη. Όμως οι μοναχικοί τους τάφοι βρίσκονται στα κύματα της Σούβλας, ή στις ακτές της γκρίζας Βόρειας Θάλασσας. Όμως, αν είχαν πεθάνει στο πλευρό του Πιρς, ή αν είχαν πολεμήσει με τον Κάχαλ Μπρούχα, τα ονόματά τους θα φυλάγαμε εκεί που κοιμούνται οι επαναστάτες, κάτω από το σάβανο της ομίχλης της αυγής.