ΟΤΑΝ Η ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΙΝΗΣΗ: THE DYING SWAN

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της τέχνης όπου οι λέξεις και η κίνηση γίνονται ένα. Η θρυλική ANNA PAVLOVA βρήκε την απόλυτη καλλιτεχνική της έκφραση μέσα από τους στίχους του LORD ALFRED TENNYSON. 🦢✨

Το ποίημα «THE DYING SWAN» (Ο Ετοιμοθάνατος Κύκνος), γραμμένο το 1830, περιγράφει με

μελαγχολικό τρόπο την τελευταία ωδή ενός κύκνου μέσα σε ένα άγριο, ερημικό τοπίο. Αυτή η εικόνα αποτέλεσε την έμπνευση για ένα από τα πιο εμβληματικά σόλο στην ιστορία του χορού.

---

THE DYING SWAN / Ο ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΚΥΚΝΟΣ

I The plain was grassy, wild and bare, Wide, wild, and open to the air, Which had built up everywhere An under-roof of doleful gray. With an inner voice the river ran, Adown it floated a dying swan, And loudly did lament. It was the middle of the day. Ever the weary wind went on, And took the reed-tops as it went.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Η πεδιάδα ήταν χορταριασμένη, άγρια και γυμνή, Πλατιά, άγρια και ανοιχτή στον αέρα, Που παντού είχε υψώσει Μια στέγη από πένθιμο γκρι. Με μια εσωτερική φωνή το ποτάμι κυλούσε, Και πάνω του έπλεε ένας ετοιμοθάνατος κύκνος, Και δυνατά θρηνούσε. Ήταν μεσημέρι. Ο κουρασμένος άνεμος συνέχιζε να φυσά, Παρασύροντας τις κορυφές των καλαμιών στο πέρασμά του.

II Some blue peaks in the distance rose, And white against the cold-white sky, Shone out their crowning snows. One willow over the river wept, And shook the wave as the wind did sigh; Above in the wind was the swallow, Chasing itself at its own wild will, And far thro' the marish green and still The tangled water-courses slept, Shot thro' with golden sunbeams fell.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Κάποιες γαλάζιες κορυφές υψώνονταν στο βάθος, Και λευκές ενάντια στον παγωμένο-λευκό ουρανό, Έλαμπαν τα χιονισμένα τους στέμματα. Μια ιτιά πάνω από το ποτάμι έκλαιγε, Και τάραζε το κύμα καθώς ο άνεμος αναστέναζε· Ψηλά στον άνεμο ήταν το χελιδόνι, Κυνηγώντας τον εαυτό του με τη δική του άγρια θέληση, Και μακριά μέσα στο πράσινο και ακίνητο έλος Τα μπερδεμένα ρεύματα του νερού κοιμόντουσαν, Διαπερασμένα από χρυσές ηλιαχτίδες που έπεφταν.

---

ΜΕΡΟΣ 2 (Στροφή III και Επίλογος)

III The wild swan's death-hymn took the soul Of that waste place with joy Hidden in sorrow: at first to the ear The warble was low, and full and clear; And floating about the under-sky, Prevail'd on among the reed-tops high, With a strange liberty out-roll-d The notes of all wild-fowl and mortal man; As when a mighty people rejoice With shawms, and with cymbals, and harps of gold, And the tumult of their acclaim is roll'd Thro' the open gates of a city wall, To the shepherd who taketh the hilly ridge And the vinedresser in the vineyard pool, And the child whom a maid led over the bridge, But it seem'd a million silver bells was toll'd In the surges of that wild warble and low; And the whole sky world was downward bent To hear the edge of that loud lament.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ο θανάσιμος ύμνος του άγριου κύκνου κυρίευσε την ψυχή Εκείνου του έρημου τόπου με χαρά Κρυμμένη στη λύπη: στην αρχή στο αυτί Το κελάηδημα ήταν χαμηλό, γεμάτο και καθαρό· Και πλέοντας κάτω από τον ουρανό, Κυριαρχώντας ανάμεσα στις ψηλές κορυφές των καλαμιών, Με μια παράξενη ελευθερία ξεχύθηκαν Οι νότες όλων των άγριων πουλιών και του θνητού ανθρώπου· Σαν όταν ένας ισχυρός λαός χαίρεται Με αυλούς, κύμβαλα και χρυσές άρπες, Και η βοή της επευφημίας τους κυλά Μέσα από τις ανοιχτές πύλες των τειχών μιας πόλης, Ως τον βοσκό που στέκεται στη ράχη του λόφου Και τον αμπελουργό στη δεξαμενή του αμπελώνα, Και το παιδί που μια κόρη οδηγεί πάνω στη γέφυρα, Αλλά έμοιαζε σαν να χτυπούσαν ένα εκατομμύριο ασημένιες καμπάνες Στα κύματα εκείνου του άγριου και χαμηλού κελαηδήματος· Και όλος ο κόσμος του ουρανού έσκυβε προς τα κάτω Για να ακούσει την άκρη εκείνου του δυνατού θρήνου.

---

Μια υπενθύμιση ότι η τέχνη δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά μεταμορφώνεται σε κάτι αιώνιο. 🕊️🎭