Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: WILLIAM BUTLER YEATS

Μια νύχτα του καλοκαιριού, σε καιρό ειρήνης, καμιά εικοσαριά πουριτανοί στρατιώτες υπό τις διαταγές του SIR FREDERICK HAMILTON, έφτασαν στο μοναστήρι των Λευκών Αδελφών στο Σλίγκο. Την ίδια ώρα που η πύλη έπεφτε με πάταγο, αντίκρισαν μια μικρή ομάδα μοναχών συγκεντρωμένων γύρω από την Αγία Τράπεζα. Τα λευκά τους ράσα έλαμπαν κάτω από το σταθερό φως των άγιων κεριών. Όλοι οι μοναχοί ήταν γονατιστοί, εκτός από τον ηγούμενο, ο οποίος στεκόταν στα σκαλιά της Αγίας Τράπεζας κρατώντας στα χέρια του έναν μεγάλο μπρούτζινο εσταυρωμένο.

«Σκοτώστε τους!» φώναξε ο SIR FREDERICK HAMILTON, αλλά κανείς από τους στρατιώτες δεν κουνήθηκε. Επειδή είχαν όλοι αλλαξοπιστήσει πρόσφατα, φοβούνταν τον εσταυρωμένο και τα άγια κεριά. Το λευκό φως από την Αγία Τράπεζα έριχνε τις σκιές των στρατιωτών πάνω στην οροφή και τον τοίχο· καθώς οι στρατιώτες κουνιούνταν, οι σκιές ξεκίνησαν έναν αλλόκοτο χορό ανάμεσα στα κιονόκρανα και τις μαρμάρινες επιγραφές.

Για λίγη ώρα επικράτησε σιωπή. Μετά, πέντε στρατιώτες από την προσωπική φρουρά του Hamilton σήκωσαν τα μουσκέτα τους και πυροβόλησαν πέντε μοναχούς. Ο ήχος και ο καπνός διέλυσαν το μυστήριο του χλωμού φωτός. Οι υπόλοιποι στρατιώτες πήραν θάρρος και άρχισαν και εκείνοι να πυροβολούν. Σε λίγα λεπτά, όλοι οι μοναχοί κείτονταν στα σκαλιά του ιερού, με τα λευκά τους ράσα λεκιασμένα από αίμα.

«Βάλτε φωτιά στο κτίριο!» διέταξε ο SIR FREDERICK HAMILTON.

Ένας από τους άνδρες βγήκε έξω και επέστρεψε κουβαλώντας ένα βαρύ δεμάτι ξερό σανό. Το έστησε στον δυτικό τοίχο, αλλά ο φόβος του εσταυρωμένου τον έκανε να οπισχοχωρήσει. Τότε, οι πέντε σωματοφύλακες όρμησαν μπροστά, άρπαξαν ο καθένας από ένα άγιο κερί και έβαλαν φωτιά στον σανό. Οι κόκκινες φλόγες φούντωσαν και άρχισαν να σέρνονται στο πάτωμα, πυρπολώντας τα στασίδια. Ο χορός των σκιών σταμάτησε και ξεκίνησε ο χορός της φωτιάς.

Ξαφνικά, τα μάτια όλων στράφηκαν στην Αγία Τράπεζα. Ο ηγούμενος, που τον νόμιζαν νεκρό, είχε σηκωθεί. Κρατώντας τον εσταυρωμένο ψηλά και με τα δύο του χέρια, φώναξε δυνατά:

«Αλίμονο σε εκείνους που στράφηκαν εναντίον όσων κατοικούν κάτω από το φως του Κυρίου! Διότι θα περιπλανηθούν μέσα στις ακυβέρνητες σκιές και θα ακολουθήσουν τις ακυβέρνητες φλόγες!»

Με αυτά τα λόγια σωριάστηκε νεκρός και ο μπρούτζινος σταυρός κύλησε στα σκαλιά.

Η ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Καθώς οι στρατιώτες έβγαιναν από το φλεγόμενο κτίριο, ένας σκονισμένος άνδρας έτρεξε προς το μέρος τους: «Οι ηττημένοι Ιρλανδοί έστειλαν δύο αγγελιοφόρους να ξεσηκώσουν την ύπαιθρο! Αν δεν τους σταματήσετε, θα σας εξοντώσουν όλους μέσα στο δάσος! Καλπάζουν προς το βουνό BEN BULBEN».

Ο Hamilton κάλεσε τους πέντε στρατιώτες που είχαν πυροβολήσει πρώτοι: «Καβαλιέψτε γρήγορα! Πρέπει να τους φτάσετε και να τους σκοτώσετε πριν ειδοποιήσουν τις φυλές».

Οι πέντε άνδρες χάθηκαν μέσα στο δάσος. Το μοναπάτι ήταν βυθισμένο σε απόλυτο σκοτάδι κάτω από τα κλαδιά των δέντρων. Καθώς προχωρούσαν, άρχισαν να μιλούν βιαστικά για να ξορκίσουν τον φόβο τους. Ο ένας μιλούσε για τη γυναίκα του που τον περίμενε, ο ηλικιωμένος για ένα φλασκί κρασί, ο νεότερος για την αρραβωνιαστικιά του.

Όσο όμως προχωρούσαν, οι φωνές τους χαμήλωναν. Το δάσος έμοιαζε να ζωντανεύει. Ξαφνικά ο νεότερος σταμάτησε το άλογό του: «Είδα κάτι... έμοιαζε με πελώριο σκουλήκι που είχε στο κεφάλι του μια ασημένια κορώνα». «Σκιά θα ήταν», αποκρίθηκε ο μεγαλύτερος, αν και το χέρι του πήγε να κάνει το σημείο του σταυρού πριν θυμηθεί πως είχε αλλάξει πίστη.

Μετά από λίγο, ένας άλλος ψιθύρισε: «Κοιτάξτε εκείνη τη μορφή ανάμεσα στα δέντρα! Φοράει κόκκινο σκούφο και γελάει μαζί μας». Αλλά όταν γύρισαν, δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο ο ήχος του ανέμου στα φύλλα.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Έφτασαν σε ένα ποτάμι που το νερό του κελάρυζε πάνω στις πέτρες. Στη μέση της κοίτης στεκόταν μια ψηλή γριά με γκρίζα μαλλιά που έφταναν μέχρι το έδαφος. Έπλενε κάτι στο νερό με μανία. Μια ακτίνα φεγγαριού αποκάλυψε πως αυτό που έπλενε ήταν το σώμα ενός νεκρού στρατιώτη, γεμάτο τρύπες από σφαίρες. Καθώς το ρεύμα γύρισε το πρόσωπο του πτώματος, ο κάθε στρατιώτης αναγνώρισε με τρόμο τον ίδιο του τον εαυτό.

«Βλέπεις, γιε μου;» είπε η γριά απευθυνόμενη στο κενό. «Φοράει ασημένια κορώνα στο κεφάλι και η κορώνα είναι στολισμένη με ρουμπίνια».

Οι στρατιώτες, τυφλωμένοι από τον τρόμο, προσπάθησαν να περάσουν το ποτάμι από άλλο σημείο. Άκουσαν μια απόμακρη μουσική πίπιζας που ερχόταν από μια βαθιά κοιλότητα. Εκεί βρήκαν έναν γέρο με πρόσωπο γεμάτο χιλιάδες ρυτίδες, να παίζει παθιασμένα καθισμένος πλάι σε μια φωτιά που οι φλόγες της είχαν χρώμα γαλάζιο και πράσινο.

«Είναι ένας από τους SIDHE!» ψιθύρισε ο νεότερος. «Άνθρωπος είναι και θα μας δείξει το δρόμο», είπε ο ηλικιωμένος και τον ανάγκασε με την απειλή του σπαθιού να τους οδηγήσει στους αγγελιοφόρους.

Ο ΟΔΗΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΚΡΕΜΟΣ

Ο γέρος καβαλίσε ένα γέρικο άσπρο άλογο που έμοιαζε με σκελετό, πήρε έναν αναμμένο δαυλό και άρχισε να καλπάζει με απίστευτη ταχύτητα. Το έδαφος γινόταν ολοένα και πιο απότομο και βραχώδες. «Κοιτάξτε τα άγια κεριά!» φώναζε ο οδηγός δείχνοντας τα αστέρια που έμοιαζαν να πέφτουν από τον ουρανό. «Γρήγορα, θα τους χάσετε!».

Τα άλογα των στρατιωτών έμοιαζαν τρελαμένα. Δεν μπορούσαν πια να τα συγκρατήσουν, σαν να τα κυνηγούσαν αόρατα σκυλιά. Ο οδηγός κουνούσε τα χέρια στον αέρα τραγουδώντας ένα άγριο, αρχέγονο τραγούδι, καθώς ο δαυλός του έσκιζε το σκοτάδι σαν ακυβέρνητη φλόγα.

«Να τους! Τους βλέπω!» φώναξε ο ηλικιωμένος στρατιώτης, δείχνοντας δύο σκιές που κάλπαζαν μπροστά τους.

Όμως δεν υπήρχαν αγγελιοφόροι. Ήταν οι σκιές του ηγούμενου και των μοναχών που τους παρέσυραν. Ξαφνικά, ο οδηγός εξαφανίστηκε μέσα σε μια λάμψη. Οι στρατιώτες είδαν μπροστά τους τη λεπτή κορδέλα ενός ποταμού, εκατοντάδες πόδια πιο κάτω. Ήταν στο χείλος του γκρεμού του BEN BULBEN.

Πέντε τρομακτικές κραυγές έσκισαν τη νύχτα. Πέντε άνδρες και πέντε άλογα έπεσαν στο κενό, ακολουθώντας τις «ακυβέρνητες φλόγες» της κατάρας. Εκείνη η θέση ονομάζεται από τότε UNA GYLE — ο γκρεμός των έξι αλόγων, γιατί πολλοί λένε πως είδαν και το άσπρο άλογο του οδηγού να χάνεται μαζί τους στις σκιές.