ΦΙΛΟΙ
Πήγαιναν τα σύγνεφα έρημα στο δείλι,
τα βουνά βουβά στην ατμοσφαίρα,
ταξιδεύαν μου -αμίλητοι-οι φίλοι
στον αέρα.
Είπα: οι φίλοι μου! ... Η ζωή μου τρέμει
οι τελευταίοι παν μονάχοι τους οι τόποι,
άπιαστοι οι γνωριμίες μου ανέμοι
κι οι ανθρώποι.
Όνειρο ήταν, ήταν πλάνη το πώς ζούμε,
φτάνει η ζωή μας φίλους νάχει,
χώρια ή αντάμα πάμε,
όπως και μονάχοι.
Όπως τα σύγνεφα έρημα στο δείλι,
τα βουνά βουβά στην ατμοσφαίρα,
όπως αμίλητοι πάνε μου οι φίλοι
στον αέρα ...
