Χριστούγεννα στη Μάνη

Στη Μάνη, στο χωριό μου, τα Χριστούγεννα, τον παλιό καλό καιρό χιόνιζε τόσο πολύ, που, στο σπίτι μας, για να ανοίξουν την πόρτα την τινάζανε, τη χτυπούσανε, για να ανοίξει.. Από κάτω από την πόρτα, η γιαγιά είχε φτιάξει μια τρυπούλα, για τις βαριές, χειμωνιάτικες ημέρες.. Πού εξυπηρετούσε αυτή η τρυπούλα;

Τις ημέρες, που το χιόνι έπεφτε βαρύ και σκέπαζε όλη την εξώπορτα, η πόρτα δε μπορούσε να ανοίξει, έτσι, είχε φτιάξει μια μαγκουρίτσα και από μέσα έσπρωχνε τα χιόνια που ήταν έξω, για να κατέβει σιγά σιγά η στάθμη του χιονιού.. Προπαραμονή Χριστουγέννων και στο χωριό ζυμώνανε ψωμί. Οι φιλενάδες μαζεύονταν σε ένα σπίτι και ζυμώνανε παρέα.. Αυτό γινότανε στις 5 το πρωί, νύχτα ακόμη, με πολύ χιόνι και το τζάκι να καίει με πολλά ξύλα μέσα.. Η γιαγιά απο το προηγούμενο βράδυ, ετοίμαζε μια μεγάλη

ΟΜΟΡΦΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Μια χριστουγεννιάτικη, αληθινή ιστορία

Η νύχτα ήταν παγωμένη. Τράβηξα τη φλοκάτη ίσαμε το μέτωπο. Δεκέμβρης 1949. Σε μια κώμη στα Πιέρια. Ξαφνικά: «Πατέρα, σήκω! Κάποιος χτυπάει την πόρτα !», ακούστηκε η Μαρίκα, η αδερφή μου. Ακολούθησε ταραχή. Ποιος ήταν τέτοια ώρα; Για καλό δεν βαρούσαν έτσι δυνατά.

Τρομαγμένοι σηκωθήκαμε, ο πατέρας άναψε το τσακμάκι και πήγε στην πόρτα. Ξοπίσω του κι εγώ. «Γρηγόρη!», είπε η μάνα, «Εδώ εσύ!». Δεν την άκουσα, ήμουν δεκαεφτά χρόνων πια. Η πόρτα άνοιξε.

Τρεις χωροφύλακες, με τα χιτώνια πασπαλισμένα από το χιόνι στέκονταν μπροστά μας. «Μπρος, γρήγορα, όλοι στο τμήμα», είπε ένας κι έτριψε τα παγωμένα χέρια του. Η ερώτηση «Γιατί, τι

Έργο: Γιάννης Τσαρούχης, "Δεκέμβρης".